Με τις τιμές που χρεώνω τους καφέδες και τα σάντουιτς, με το ζόρι βγάζω τα έξοδα του μαγαζιού. Άλλωστε, το ΚαΨιΜί είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός, με στόχο την εκπαίδευση των στρατιωτικών στην κατανάλωση καλού καφέ. Αυτά τα λίγα που μένουν, πρέπει να τα επενδύσω με προσοχή. Όχι σε πίνακες για το ΚαΨιΜί, αλλά σε κάτι πιο χρήσιμο, π.χ. μια επιπλέον βιτρίνα για τις ζαμπονοτυρόπιτες (ναι, αυτές που τρως μία και σε μαζεύουν για το 401 με ένδειξη υψηλής χοληστερίνης).

Πάντως η ΠΑ κάπου χάνει τις προτεραιότητες

Μιλώντας για προτεραιότητες, θυμήθηκα -πάλι- τα F-16 ΜΠΛΟΚ 50. Αν και έχω πει αρκετά καλά λόγια για την ΠΑ, εδώ πρέπει να γίνω “κακός”. Αφού το 2018 έβαλε να εκσυγχρονιστούν τα ΜΠΛΟΚ 52 ΠΛΑΣ ΑΝΤΒΑΝΣΤ αντί των ΜΠΛΟΚ 50, τώρα, έρχεται, εν έτει 2026 (βάλε 2027) να δει τι θα κάνει με τα ΜΠΛΟΚ 50. Εν τω μεταξύ τα ΜΠΛΟΚ 50 είναι ήδη 30 ετών, και μέχρι να εκσυγχρονιστούν θα έχουν γίνει 40.

Με τους Πτησαίους έχουμε διαφωνήσει -σκληρά- στο εξής. Έλεγα πάντα, πως τα τελευταία 30 Φ-16 (τα καραμανλικά), ήταν πλήρη αεροσκάφη, με ελάχιστες ώρες. Δεν χρειάζονταν εκσυγχρονισμό, τουλάχιστον άμεσα. Αντίθετα, τα ΜΠΛΟΚ 50 καίγονταν για εκσυγχρονισμό. Όμως τα παρατήσαμε, και εκσυγχρονίσαμε τα… καινούργια.

Τώρα, ενώ η ΠΑ δεν έχει εκσυγχρονίσει τα ΜΠΛΟΚ 50, δεν έχει βρει λεφτά για να εκσυγχρονίσει τα ΣΙ-27-ΤΖΕΪ (μην πιστεύετε ότι διαβάζετε στα σάιτ του εξωτερικού, αν γίνει κάτι πρώτος εγώ θα σας το πω), δεν έχει λεφτά για να πετάνε τα ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ, δεν έχει καν νόπλα για τα Φ-16 και Φ-35, θέλει να πάρει 3 ΣΙ-390 και να “κάψει” 600 εκ. ευρώ. Δεν κρίνω, παρατηρώ, όπως λέει και ο Σίλας.

Τι τρέχει με τα αεροπορικά “πρότζεκτς”;

Πολύ φοβάμαι, πως κάποιοι σχεδιασμοί, βάζουν το κάρο μπροστά από το άλογο. Ακόμη και ο ΕΣ, που έχει μείνει στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, πριν πάει π.χ. σε νέο εκσυγχρονισμό για άρμα μάχης, θέλει να πάρει ΤΟΜΑ.

Θα θυμίσω ένα “πρότζεκτ” που είχε κυκλοφορήσει για πιθανή αγορά ιδιόκτητων -από την ΠΑ- Μ-346 της Λεονάρντο ως… ελαφρά μαχητικά (ΤΖΙΖΟΥΣ ΚΡΑΪΣΤ), ενώ έχει ήδη τα F-16 ΜΠΛΟΚ 30! Θα θυμίσω πως πέταξε την ευκαιρία να αποκτήσει ΜΠΛΑΚΧΩΚ (θα “έχωνε” 14 δικά της μέσα στο ΕΦ-ΕΜ-ΕΣ κέις του ΓΕΕΘΑ/ΓΕΣ/ΔΕΠ) προκειμένου να ποντάρει (και πάλι, τυχαίο θα είναι) στη ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ.

Ενώ παλαιότερα δεν παραλάβαμε τα τελευταία 4 ΣΙ-27 ΤΖΕΪ (τα ανταλλάξαμε με ΦΟΣ και ανταλλακτικά), η ΠΑ αποφάσισε πως την ενδιαφέρουν τα… ΣΙ-27 ΤΖΕΪ ΕΝ-ΤΖΙ (νέας γενιάς)! Αλλά όταν εμφανίστηκαν μεταχειρισμένα ΣΙ-27 ΤΖΕΪ από Αυστραλία, φυσικά και άρχισε να σφυράει αδιάφορα.

Αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω, είναι πως και τα ΣΙ-130Η από τη λίστα Μπλίνκεν, και τα ΣΙ-130 ΤΖΕΪ από τη ΡΑΦ (που κατέληξαν σχεδόν τσάμπα στην Τουρκία), βρέθηκαν όλα σαπάκια. Την ίδια στιγμή, χώρες αγοράζουν μεταχειρισμένα ΣΙ-130Η από τις ΗΠΑ συνέχεια, ενώ η ΡΑΦ θα στείλει τα δικά της στην Τουρκία να πετάνε, με ΦΟΣ και επισκευή. Τελικά όλοι στον πλανήτη είναι κορόιδα, εκτός από εμάς στο Ελλάντα.

Και μετά από όλα αυτά, ξαφνικά, αποφασίζουμε να αγοράσουμε τον “τεράστιο” αριθμό των 3 μεταγωγικών ΣΙ-390, έναντι 600 εκ. ευρώ. Αν λοιπόν, τα ΣΙ-390 είναι προτεραιότητα, τότε καλά κάνουμε και τα αγοράζουμε. Γιατί προφανώς προτεραιότητα δεν είναι ούτε η ΦΟΣ των ΣΗΧΟΚ, ούτε η ΦΟΣ των ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ. Αυτά ας καθηλωθούν, για να αγοράσουμε νέα ελικόπτερα. Άλλωστε, τα νέας κατασκευής αεροπλάνα και ελικόπτερα, πληρώνουν και ταξίδια, και εκδηλώσεις. Τα ανταλλακτικά, οι συντηρήσεις και οι ανακατασκευές, τι να αγοράσουν; Ούτε καφέ από τα ΜΙΚΕΛ.

Τα ΣΙ-390

Μιλώντας για καφέ, θυμήθηκα πως δεν έχω κάτι, ούτε με την ΕΜΠΡΑΕΡ ούτε με τη Βραζιλία. Ακριβώς το αντίθετο, και μιλάω με τα καλύτερα λόγια για τα ΕΜΠΡΑΕΡ των ιπτάμενων ραντάρ της ΠΑ, αλλά και Βραζιλία υποστηρίζω στο Μουντιάλ (αν και με τη Σκωτία, έχω μια ιδιαίτερη αγάπη επίσης, δεν ξέρω τι θα κάνω αύριο).

Αλλά αν θεωρούμε πως τα 600 εκ. των ΣΙ-390 θα λυθούν τα προβλήματα των μεταγωγικών της ΠΑ, τότε πάσο. Αν όμως, βάλουμε έναν ακόμη τύπο στην 112 ΠΜ, που θα καθηλωθεί και πάλι σε λίγα χρόνια, συγγνώμη, αλλά κάπου έλεος πια. Αγοράζουμε ότι μας γυαλίσει, και μετά το κοιτάμε.

Τα ΣΙ-27 τα πρώτα χρόνια, έβαζαν τόσο νερό μέσα, που από τις σιλικόνες που μπλάστρωναν οι τεχνικοί για να σταματήσουν τα νερά, απέκτησαν και το παρατσούκλο ΠΑΜΕΛΑ. Τότε θα μπορούσαμε να είχαμε πάρει αντί για 12 ΣΙ-27, 4 ή 6 ΣΙ-130 ΤΖΕΪ. Αλλά όχι, θέλαμε έναν ακόμη τύπο αεροσκάφους.

Προκειμένου λοιπόν να με βρίζετε στα σχόλια πως είναι αντι-ΕΜΠΡΑΕΡικός, θα στηρίξω το ΣΙ-390. Άλλωστε, μετά τα ΣΙ-27, τα ΝΗ90, τα ΜΙΡΑΖ τι μπορεί να πάει στραβά; Πάντως όχι τα ταξίδια στο Σάο Πάολο.

Η είδηση για το ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΣΛΙΝΓΚ/ΣΤΑΝΝΕΡ και το ΚαΨιΜί

Όταν το ΚαΨιΜί σχολιάζει μια είδηση, οι Πτησαίοι με έχουν βάλει σε μια πολύ συγκεκριμένη διαδικασία. Να γράφω πού τη βρήκα, σε ποιο μέσο δημοσιεύθηκε, ποιος συντάκτης την υπέγραψε, και αν δεν υπάρχει υπογραφή, ποιος τελικά παίρνει πάνω του την ευθύνη του μέσου. Δηλαδή, αν η είδηση είναι στην ΠΤΗΣΗ και είναι ανώνυμη, την πιστώνεται ο Καραϊωσηφίδης. Αν είναι στο ΝΤΙΦΕΝΣ ΠΟΪΝΤ, την πιστώνεται ο Ζαχαρίας Μίχας.

Αν είναι αλλού, πάλι βρίσκουμε ποιος είναι ο άνθρωπος πίσω από το μαγαζί, γιατί στο τέλος της ημέρας, οι ειδήσεις δεν φυτρώνουν μόνες τους στα χωράφια. Κάποιος τις βρίσκει, κάποιος τις διασταυρώνει, κάποιος τις γράφει, κάποιος βάζει το όνομά του, ή έστω το μέσο του, από κάτω.

Και γελάω, πραγματικά γελάω, όταν η είδηση ξεκινάει από εδώ, από το ΚαΨιΜί. Γιατί επειδή το ΚαΨιΜί είναι ειδικό περιεχόμενο, επειδή δεν το διαβάζει ο περαστικός που μπήκε να δει τι έγινε με τις Μπελαρά, αλλά το διαβάζουν άνθρωποι που ξέρουν άμυνα, άνθρωποι που αγαπούν τον καλό καφέ, άνθρωποι που έχουν φάει χρόνια στα οπλικά συστήματα, στις διαμορφώσεις, στις συμβάσεις και στις επιχειρησιακές λεπτομέρειες, κάποιοι νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν πως δεν είδαν.

Κάνουν ότι δεν άκουσαν, δεν διάβασαν, δεν πέρασαν ποτέ από εδώ. Και μετά αρχίζουν τα γνωστά. Τα «αποκλειστικά», οι «αποκαλύψεις», οι βαρύγδουποι τίτλοι, τα δήθεν ρεπορτάζ, και στο τέλος μια είδηση που ψήθηκε (σε άμμο όπως ο καλός καφές) στο ΚαΨιΜί, εμφανίζεται αλλού σαν να κατέβηκε από το όρος Σινά, γραμμένη σε πλάκες.

Στο ΚαΨιΜοκείμενο 109 έγραψα κάτι που, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν το είχε γράψει κανείς άλλος. Έγραψα πως η Πολεμική Αεροπορία, από τη στιγμή που εξετάζει ή πρόκειται να αποκτήσει συγκεκριμένα ισραηλινά αντιαεροπορικά όπλα, κοιτάζει και την αεροπορική αξιοποίησή τους. Κυρίως ως οπλισμό για τα Φ-16. Και όταν λέω για τα καινούργια Φ-16, εννοώ τα παλιά μας Φ-16 που τα κάναμε ΒΑΪΠΕΡ, γιατί στην Ελλάδα έχουμε και αυτή την ωραία συνήθεια, να βαφτίζουμε «καινούργιο» κάτι που το έχουμε πληρώσει δύο και τρεις φορές, μέχρι να το φέρουμε επιτέλους εκεί που έπρεπε να είναι.

Όσοι ψάξουν πολύ παλιά, όχι χθες και προχθές, θα βρουν άρθρα της ΠΤΗΣΗΣ που είχαν βάλει στο τραπέζι και το ΣΠΑΪΝΤΕΡ και το ΣΤΑΝΝΕΡ. Τότε πολλοί τα διάβαζαν σαν ωραίες ιδέες, σαν τεχνικές ασκήσεις επί χάρτου, σαν αυτά που γράφουν οι «Πτησαίοι» όταν έχουν πιει πολύ καφέ και έχουν αναλύσει τα ισραηλινά στοιχεία. Σήμερα, με τη ΡΑΦΑΕΛ να παίζει δυνατά στον Θόλο, στην Ασπίδα του Αχιλλέα, και γενικότερα σε όλη τη νέα αρχιτεκτονική αεράμυνας που συζητά η χώρα, η Πολεμική Αεροπορία κοιτάζει αυτά τα όπλα και για τα μαχητικά της.

Βέβαια, το ότι το “γράψαμε”, δεν σημαίνει πως προχώρησε. Μια ιδέα αποκάλυψα ο άνθρωπος, και έγινε σήριαλ. Το ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΣΛΙΝΓΚ, δηλαδή το ΣΤΑΝΝΕΡ, δεν είναι ένα απλό βλήμα που το βάζεις σε ένα αεροπλάνο και λες άντε παιδιά, πάμε να κάνουμε δουλειά. Είναι όπλο με επιδόσεις που ξεφεύγουν από τη συνηθισμένη λογική των βλημάτων αέρος αέρος. Έχει σχεδιαστεί για να κυνηγά δύσκολους στόχους, σε πολύ μεγάλες αποστάσεις και με φιλοσοφία που δεν μοιάζει με το κλασικό «βλέπω, εγκλωβίζω, ρίχνω».

Για αυτό και η μελέτη του σε σχέση με τα Φ-16 έχει ενδιαφέρον. Ακόμη και μετά τη διαπίστωση πως το ίδιο το όπλο, σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί να υπερκαλύπτει τις επιδόσεις του ραντάρ του αεροσκάφους, η ιδέα δεν πέταξε από το παράθυρο. Γιατί στην εποχή των δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων, το ραντάρ του αεροσκάφους δεν είναι πια το μόνο μάτι στο πεδίο.

Το έγραψα αυτό, ή δεν το έγραψα; Το έγραψα. Και λίγο μετά, τι έγινε; Εμφανίστηκε ανώνυμος λογαριασμός στο Χ του Έλονα Μασκ, με ισραηλινή σημαιούλα, και έγραψε περίπου την ίδια ιστορία. Και αμέσως μετά, άρχισε το πανηγύρι. Το πήραν όλοι. Το αναπαρήγαγαν όλοι. Το σχολίασαν όλοι. Μόνο που η αναφορά δεν πήγε ούτε στην αφεντιά μου, ούτε στην ΠΤΗΣΗ που με φιλοξενεί, ούτε στους ανθρώπους που εδώ και χρόνια ανοίγουν τέτοια θέματα όταν οι άλλοι τα θεωρούν επιστημονική φαντασία.

Η αναφορά πήγε στον ανώνυμο λογαριασμό με τη σημαιούλα, που προφανώς είχε μάθει από εμάς αυτό που μετά εμφανίστηκε σαν κεραυνός εν αιθρία. Να λοιπόν το ελληνικό αμυντικό “ενημερωτικό” οικοσύστημα σε όλο του το μεγαλείο. Αν το γράψει το ΚαΨιΜί, ουδεμία αναφορά, το έγραψε η “κακιά ΠΤΗΣΗ”. Αν το γράψει ένας ανώνυμος στο Χ, γίνεται πληροφορία.

Τα ΜΠΛΟΚ 30 και τα ΜΠΛΟΚ 50

Μιλώντας για αποκλειστικά του ΚαΨιΜί, θα κάνω κάτι άλλο. Θα το γράψω ακόμη πιο καθαρά, ακόμη πιο συγκεκριμένα, για να δούμε πόσοι θα δώσουν κρέντιτς στην ΠΤΗΣΗ, και πόσοι θα περιμένουν κανέναν μήνα, να ξεχαστεί λίγο η διαδρομή της πληροφορίας, για να την εμφανίσουν μετά ως δική τους «αποκάλυψη». Η Πολεμική Αεροπορία δεν κοιτάζει τους ισραηλινούς πυραύλους με το μυαλό στα ΒΑΪΠΕΡ.

Κοιτάζει τα παλαιότερα ΜΠΛΟΚ. Τα ΜΠΛΟΚ 30 και τα ΜΠΛΟΚ 50. Και εδώ είναι που αρχίζει να αποκτά πραγματικό επιχειρησιακό ενδιαφέρον η υπόθεση, καθώς μιλάμε για αεροσκάφη που εξακολουθούν να έχουν αξία. Θυμίζω ότι το Ισραήλ δεν έχει ΒΑΪΠΕΡ όπως τα δικά μας. Δεν είναι δηλαδή ότι οι ΣΠΑΪΝΤΕΡ και οι ΣΤΑΝΝΕΡ είναι πιστοποιημένοι σε μια πλατφόρμα ίδια με τη δική μας. Τα πράγματα είναι πιο σύνθετα.

Όμως οι Ισραηλινοί έχουν δουλέψει πολλά χρόνια με παλαιότερες διαμορφώσεις Φ-16, έχουν βαθιά εμπειρία στην ενσωμάτωση όπλων σε αμερικανικές πλατφόρμες, και έχουν αποδείξει ότι μπορούν να κάνουν πράγματα άμεσα, όταν άλλοι τα συζητούν για δεκαετίες.

Το μεγάλο κλειδί βρίσκεται στη διασύνδεση. Με μια λύση ΛΙΝΚ 16, ή με μια αντίστοιχη εθνική λύση διασύνδεσης σαν αυτή που ετοιμάζει η Πολεμική Αεροπορία ινχάουζ για τα ΜΙΡΑΖ 2000, τα παλαιότερα Φ-16 μπορούν να αποκτήσουν νέα ζωή. Δεν χρειάζεται κάθε αεροσκάφος να βλέπει μόνο του όλο το πεδίο μάχης, ούτε να σηκώνει μόνο του όλο το βάρος της στοχοποίησης.

Μπορεί να πάρει εικόνα από άλλα αεροσκάφη, από ΡΑΦΑΛ, από ΒΑΪΠΕΡ, από τα μελλοντικά Φ-35, από τα ιπτάμενα ραντάρ, από όλο το πλέγμα αισθητήρων. Και τότε, ακόμη και ένα ΜΠΛΟΚ 30 ή ΜΠΛΟΚ 50, μπορεί να γίνει φορέας όπλου μεγάλης αξίας, χωρίς να χρειάζεται να είναι το ίδιο η κορυφαία πλατφόρμα αισθητήρων.

Ναι, υπάρχουν τεχνικά θέματα. Ναι, υπάρχουν θέματα πιστοποίησης. Ναι, υπάρχουν θέματα ολοκλήρωσης, λογισμικού, δοκιμών, κόστους, αμερικανικών εγκρίσεων, ισραηλινής διαθεσιμότητας, ελληνικής γραφειοκρατίας και όλων αυτών των ωραίων που ξέρουμε. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν λέει ότι παίρνεις έναν ΣΤΑΝΝΕΡ από το ράφι, τον βιδώνεις σε ένα ΜΠΛΟΚ 50, πατάς ένα κουμπί και τελείωσε η ιστορία. Αλλά άλλο πράγμα το «είναι δύσκολο» και άλλο πράγμα το «είναι αδύνατο». Και η Πολεμική Αεροπορία, όταν θέλει πραγματικά κάτι, έχει αποδείξει ότι ξέρει να βρίσκει δρόμο.

Πάντως, επειδή έχω δει διάφορα να γράφονται και για την ΠΤΗΣΗ, επειδή έχω δει και τις όμορφες ειρωνείες, και επειδή ξέρω καλά πώς δουλεύει το σύστημα, ας το αφήσουμε εδώ γραμμένο. Όποιος αντιγράψει την είδηση, ας αναφέρει την πηγή. Σιγά μην το κάνει. Το πιθανότερο είναι να περιμένει λίγο, να την αφήσει να παλιώσει σαν καλό τυρί, να την περάσει μετά από ένα ΑΙ για να αλλάξουν οι λέξεις, να της βάλει δύο φωτογραφίες αρχείου, και να τη βαφτίσει «αποκλειστικό». Μόνο που εδώ μέσα κρατάμε λογαριασμό. Και καφέ πίνουμε. Και θυμόμαστε.