Το 2030 ως χρονικό ορίζοντα για την ολοκλήρωση του πολέμου στην Ουκρανία έθεσε ο Βίκτορ Σόμπολεφ, μέλος της Επιτροπής Άμυνας της ρωσικής Κρατικής Δούμας και πρώην διοικητής της 58ης Στρατιάς. Η δήλωσή του, πάντως, δεν συνιστά επίσημο χρονοδιάγραμμα του Κρεμλίνου, αλλά προσωπική πολιτική και στρατιωτική εκτίμηση.

Μιλώντας στη ρωσική Gazeta.ru, ο Σόμπολεφ υποστήριξε ότι η Ρωσία πρέπει έως το 2030 να έχει ολοκληρώσει τη λεγόμενη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» -όπως αποκαλεί επισήμως η Μόσχα την εισβολή- με «απόλυτη νίκη» των ενόπλων δυνάμεών της. Συνέδεσε μάλιστα την ημερομηνία με την εκτίμησή του ότι οι χώρες του ΝΑΤΟ ενδέχεται μέχρι τότε να είναι καλύτερα προετοιμασμένες για μια απευθείας στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Ρωσία (καθώς τότε προβλέπεται η ολοκλήρωση του προγράμματος ταχέος επανεξοπλισμού ReArm Europe).

H μάλλον παράδοξη αυτή χρονική ακολουθία που προβλέπει-προτείνει ο βουλευτής απεικονίζει και μια ανερχόμενη αντίληψη εντός Ρωσίας, περί “πολέμου που δεν τελειώνει ποτέ”. Ότι δηλαδή η χώρα έχει μπει σε ένα χωρίς σαφές τέλος σκηνικό “μάχης για την επιβίωση της ακεραιότητας και του πολιτισμού μας”, όπου μπορεί μια πολεμική σύρραξη να διαδέχεται την άλλη, έστω με κάποια ενδιάμεσα κενά ειρήνευσης, από την “συνολικά επιθετική Δύση που θέλει να διαλύσει την Ρωσία, πριν αυτή αποκτήσει εκ νέου το ιστορικό της μέγεθος και κύρος”. Άρα η τρέχουσα σύρραξη με την Ουκρανία έχει καταληκτική ημερομηνία το 2030 -προφανώς το πολύ συντομότερο είναι το επιδιωκόμενο- καθώς θεωρείται πιθανός ένας επόμενος γύρος, με άλλες εχθρικές δυνάμεις που περιγράφονται αδρά.

Στα παραπάνω να συναρμολογήσουμε και κάποια άλλα στοιχεία της επικαιρότητας. Από την προειδοποίηση προς τη Βρετανία ότι θα “υποστεί τις συνέπειες της υποστήριξης της στην Ουκρανία”, τις συνεχείς κραυγές “αναλυτών” στην ρωσική δημόσια τηλεόραση, που μιλούν για το πως τα ρωσικά στρατεύματα θα φθάσουν στη Μάγχη, αναλύσεις Ρώσων μπλόγκερ με μεγάλη δημοφιλία για το ότι “ο πόλεμος θα κρατήσει πολύ και καλά θα κάνει ο πληθυσμός μας να προετοιμαστεί για αυτό”, όπως και παροτρύνσεις από τον Πούτιν, για υπομονή και αυτοκυριαρχία στην κοινωνία, ώστε να συνεχιστεί η πρόοδος τς χώρας. Περαιτέρω η Ρωσία μπαίνει σε κουλτούρα γενικής συστράτευσης, φέρνοντας την στρατιωτική εκπαίδευση στα σχολεία (από απλές ομιλίες και παρουσιάσεις, μέχρι παραμονή σε θερινά καμπινγκ για εκπαίδευση σε πειθαρχία, χειρισμό όπλων και σχετική ιδεολογική κατήχηση), ενώ η ιστορική αφήγηση πλέον έχει γίνει μια “ευθεία γραμμή”, από το 1941 έως σήμερα. Δηλαδή ότι η Ρωσία (ή ΕΣΣΔ αρχικά) είναι σε πόλεμο με τον “διεθνή ναζισμό και ιμπεριαλισμό εδώ και 80 χρόνια” και τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Σε ότι αφορά τις όποιες διπλωματικές προσπάθειες για τον τερματισμό των εχθροπραξιών αυτές παραμένουν ουσιαστικά στάσιμες. Η Μόσχα δηλώνει ότι είναι ανοικτή σε συνομιλίες, αλλά επιμένει πως οποιαδήποτε συμφωνία πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις υφιστάμενες στρατιωτικές και εδαφικές «πραγματικότητες». Μεταξύ των ρωσικών απαιτήσεων περιλαμβάνονται η αποχώρηση των ουκρανικών δυνάμεων από τις τέσσερις περιφέρειες που διεκδικεί η Ρωσία, η εγκατάλειψη της προοπτικής ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, όπως και ο ουσιαστικός αφοπλισμός του Κιέβου και η μετατροπή της χώρας σε “ζώνη ουδετερότητας”. Το Κίεβο, από την πλευρά του, δηλώνει ότι επιδιώκει ειρήνη χωρίς συνθηκολόγηση και ζητεί εγγυήσεις ασφαλείας, συνέχιση της διεθνούς υποστήριξης και σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας.