Μετά από αρκετές ώρες ανταλλαγής πυρών από χθες το βράδυ (πυραύλων από πλευράς Τεχεράνης, αεροπορικών βομβαρδισμών από το Τελ Αβιβ), η Τεχεράνη δήλωσε πριν λίγο πως σταματά τις επιχειρήσεις εναντίον του Ισραήλ. Ωστόσο διεμήνυσε ότι θα απαντήσει «πιο σκληρά» εάν το Ισραήλ συνεχίσει τις επιθέσεις στον νότιο Λίβανο.
Από την πλευρά του, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, σε ανάρτησή του στο Truth Social, κάλεσε και τις δύο πλευρές να «σταματήσουν αμέσως τα πυρά», ενώ ισχυρίστηκε ότι Ισραήλ και Ιράν «αναζητούν άμεση εκεχειρία» και ότι οι «τελικές διαπραγματεύσεις ειρήνης» προχωρούν. Ωστόσο, η παρέμβασή του φανερώνεται αμήχανη και περιορισμένη σε εκκλήσεις, καθώς δεν φαίνεται να έχει ουσιαστική επιρροή στα όσα γίνονται στη Μέση Ανατολή. Έτσι εδώ και μέρες, παρά τις δηλώσεις του, το Ισραήλ συνεχίζει τις επιθέσεις του στον Λίβανο, αγνοώντας τις προσπάθειες αποκλιμάκωσης.
Στο ίδιο σκηνικό, πριν από λίγες ημέρες, ο Τραμπ είχε έντονη και με ύβρεις τηλεφωνική συνομιλία με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου, όπου τον κατηγόρησε για αχαριστία και ότι υπονομεύει τις αμερικανικές διαπραγματεύσεις με το Ιράν. Ο ίδιος ο Τραμπ επιβεβαίωσε αργότερα ότι ήταν «κάπως ενοχλημένος» από τις ενέργειες του Ισραήλ, τονίζοντας ότι «πρέπει να σταματήσουμε αυτό».
Παρόλα αυτά, το Ισραήλ πραγματοποίησε χθες αεροπορικές επιδρομές σε ιρανικές εγκαταστάσεις, συμπεριλαμβανομένου χημικού εργοστασίου στο Mahshahr, ενώ συνεχίζει τις επίγειες επιχειρήσεις στον νότιο Λίβανο. Η Hezbollah ανταπέδωσε με πυραυλική επίθεση κοντά στο Beit Yahoun, οπότε παραμένει η εύθραυστη και χαοτική κατάσταση σε ένα πολύμερές σχήμα (ΗΠΑ, Ισραήλ, Ιράν, Χεζμπολάχ, Χούθι, χώρες του Κόλπου κ.ο.κ.) όπου κάθε πλευρά έχει διαφορετική ατζέντα, ευαισθησίες, “κόκκινες γραμμές” και μοχλούς πίεσης.
Έτσι παρά τις αισιόδοξες δηλώσεις από αμερικανικής πλευράς για «γρήγορη συμφωνία ειρήνευσης», η συνεχιζόμενη ισραηλινή δράση στον Λίβανο και η σκληρή στάση της Τεχεράνης δείχνουν ότι η Ουάσινγκτον δυσκολεύεται να επιβάλει μια λύση ειρήνευσης με διάρκεια. Το μόνο θετικό είναι πως έστω και με “πολεμικές διακοπές” και περιστασιακές ανταλλαγές πυρών, παραμένει η εκεχειρία στον Περσικό Κόλπο και δεν έχουμε επιστρέψει στις ημέρες του Μαρτίου των καθημερινών συγκρούσεων. Όσο για τα Στενά του Ορμούζ, αυτά λειτουργούν για τη διεθνή μεταφορά καυσίμων, αλλά σε πολύ μικρότερο βαθμό από ότι σε ειρηνική περίοδο.
