Τουρκία: 83 χιλιάδες “ύποπτοι”, δέκα χρόνια μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα – 720.000 οι συνολικές διώξεις

Σήμερα είναι η 10η επέτειος της απόπειρας πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016 στην Τουρκία, το οποίο έληξε χωρίς επιτυχία με εκατοντάδες νεκρούς, στρατιώτες και πολίτες και σκηνές -περιορισμένης- εμφύλιας σύρραξης. Το κομβικό αυτό γεγονός σημάδεψε έκτοτε την πολιτική σκηνή της χώρας, καθώς οι κυβερνήσεις Ερντογάν εξαπέλυσαν μια χωρίς τέλος καταδίωξη κατά των “Γκιουλενιστών”, ως υπαιτίων, εντάσσοντας όμως εκεί σχεδόν κάθε διαφωνούντα. Μάλιστα πριν λίγες μέρες, οι τουρκικές αρχές ανακοίνωσαν ακόμη μια ευρεία επιχείρηση σε όλες τις 81 επαρχίες της χώρας, με στόχο 968 υπόπτους.

Το μόνιμο μοτίβο; Η κυβέρνηση συνεχώς αναγγέλει και προειδοποιεί ότι η «απειλή» παραμένει ζωντανή, παρότι ο Φετουλάχ Γκιουλέν έχει πεθάνει από τον τον Οκτώβριο του 2024. Οπότε περιγράφεται διαρκώς ένα πολυπλόκαμο δίκτυο “υπονομευτών”, που ανασυντάσσεται μέσω εικονικών εταιρειών, ομάδων στα social media και διεθνών διασυνδέσεων, διατηρώντας οικονομικούς πόρους και χιλιάδες «κρυφά» μέλη. Και το οποίο δίκτυο παρόλη την καταδίωξη, με παράδοξο τρόπο μπορεί να επηρεάζει χιλιάδες Τούρκους πολίτες αλλά και αρκετούς ένστολους – σε Στρατό και Σώματα Ασφαλείας, όπως και κρατικούς λειτουργούς.

Έτσι, μόνο φέτος οι αρχές έχουν πραγματοποιήσει πάνω από 1.065 επιχειρήσεις κατά των Γκιουλενιστών συλλαμβάνοντας 2.451 υπόπτους. Ενώ από το 2013, όταν ξέσπασε η ρήξη μεταξύ Ερντογάν και Γκιουλέν, έχουν ασκηθεί διώξεις σε 720.338 άτομα (αρκετοί έχουν καταδικαστεί), και εκκρεμούν έρευνες για 83 χιλιάδες ακόμη!

Είναι αληθινή όμως αυτή η “απειλή”; Ή χρησιμοποιείται ως δικαιολογία πολιτικής καταστολής, που πλέον επεκτείνεται και με διώξεις κατά των κομμάτων της αντιπολίτευσης, που μπαίνουν επίσης στο μύλο της υποτιθέμενης “κάθαρσης”; Το δεύτερο είναι και το πιθανότερο καθώς με αυτό τον τρόπο προσφέρεται ένας κουρελιασμένος μανδύας νομιμότητας στην πρακτική Ερντογάν, του έντονου λαϊκισμού και του αυταρχισμού, που έχει μόνιμη ανάγκη εχθρούς τόσο “εξωτερικού” όσο και “εσωτερικού”. Με το κίνημα Γκιουλέν να ικανοποιεί στο φαντασιακό και τις δύο απαιτήσεις, ως “εξωτερικά ελεγχόμενο” και “εσωτερικά υπερδραστήριο”.