Αν και αναφορικά με το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των F-16 της ΠΑ οι περισσότεροι θα σταματήσουν στο προφανές και φυσικά άκρως σημαντικό, την επιβεβλημένη δηλαδή ενίσχυση της μαχητικής ισχύος της ΠΑ έναντι της τουρκικής απειλής (που έχει ήδη κλιμακωθεί από τις αρχές της δεκαετίας και φυσικά αναμένεται συνέχεια) υπάρχει και μια άλλη διάσταση που δεν πρέπει να παραβλέπεται, ειδικά σε ότι αφορά τον συνυπολογισμό της στην (μεγάλη) επένδυση για το κρίσιμο αυτό εξοπλιστικό πρόγραμμα.

Αυτή φυσικά δεν είναι άλλη από την δυνατότητα που ανοίγεται μέσω της εμπλοκής της ΕΑΒ αλλά και άλλων ελληνικών βιομηχανιών. Ο τρόπος με τον οποίο υλοποιείται ο εκσυγχρονισμός, όπως έχει ήδη επιδειχθεί στις άλλες χώρες που έχουν τον υιοθετήσει, όπως η Νότιος Κορέα και η Ταϊβάν αποδεικνύει το λόγου το αληθές.
Θα πρέπει μάλιστα να υπενθυμίσουμε ότι η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία έχει ήδη προηγούμενη εμπειρία τόσο από το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των Mirage 2000EGM σε -5 Mk5 όσο κυρίως με την υλοποίηση του προγράμματος CCIP στα F-16 της USAFE την προηγούμενη δεκαετία.
Ας σημειωθεί επίσης ότι το πρόγραμμα του εκσυγχρονισμού των ΑΝΦΣ P-3B που βρίσκεται σε εξέλιξη (αν και ακόμη μετ’ εμποδίων) μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο «πιλότο» δεδομένου μάλιστα ότι –όπως αναμένεται- και το πρόγραμμα των F-16 θα υλοποιηθεί μέσω του συστήματος FMS.
Στην προκειμένη περίπτωση και λόγω της διαφορετικότητας του ελληνικού προγράμματος κάποιο κατασκευαστικό έργο μπορεί να υπάρξει και για άλλες ελληνικές βιομηχανίες, αν και εδώ κάποια από τα μαθήματα (και παθήματα) του παρελθόντος δεν δημιουργούν ιδιαίτερα ευοίωνη κατάσταση.
Ένας άλλος τομέας ενδιαφέροντος, ειδικά για την ΠΑ είναι η εκπεφρασμένη πρόθεση για την υλοποίηση των δοκιμών των (πολλαπλών) πρωτοτύπων στην Ελλάδα.