Στο ΚΨΜ υπάρχουν επισκέψεις που γίνονται για έναν καφέ και επισκέψεις που τελειώνουν με τον λογαριασμό πάνω στο τραπέζι. Ο Μάρκο Ρούμπιο δεν έρχεται στην Αθήνα για να δοκιμάσει τον φρέντο μου. Οι Αμερικανοί συνήθως δεν έρχονται για πλάκα στην Ελλάδα. Έρχονται επειδή θέλουν κάτι και, αυτή τη φορά, θέλουν πολλά. Θα φέρουν βέβαια και δώρα. Το θέμα είναι τι θα αφήσουν, τι θα ζητήσουν και πόσα θα υποσχεθούμε εμείς πριν κρυώσει ο καφές.

Ο ΡΟΥΜΠΙΟ και ο λογαριασμός

Μιλώντας για επισκέψεις, ο ΡΟΥΜΠΙΟ τυπικά φθάνει για τον έκτο Στρατηγικό Διάλογο Ελλάδας–ΗΠΑ. Στο τραπέζι θα υπάρχουν άμυνα, ενέργεια, Ανατολική Μεσόγειος και όλα τα υπόλοιπα που χωρούν κάτω από τη φράση «στρατηγική σχέση». Οι εποχές που οι Αμερικανοί μάς χάιδευαν επειδή ήμασταν το καλό παιδί της τάξης έχουν περάσει.

Ο Τραμπ(άκουλας) θέλει επενδύσεις στις ΗΠΑ. Σαουδάραβες, Εμιρατινοί, Καταριανοί, Ιάπωνες και Νοτιοκορεάτες ακούμπησαν δεσμεύσεις εκατοντάδων δισεκατομμυρίων στο αμερικανικό τραπέζι για να έχουν προνομιακή πρόσβαση στον Λευκό Οίκο. Οι βαλίτσες με μετρητά είναι εικόνα για καφενείο. Η πραγματικότητα είχε εργοστάσια, συμβόλαια, ενέργεια και αγορές. Στον κόσμο του Τραμπ η πρόσβαση έχει τιμοκατάλογο.

Η Ελλάδα διαθέτει διαφορετικά χαρτιά από τα πετροδολάρια του Κόλπου. Αγοράζουμε αμερικανικά όπλα και κυρίως μετατρέπουμε τη χώρα σε δίοδο αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου προς τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη. Αυτό είναι ελληνική επένδυση στην αμερικανική στρατηγική. Και με τον Τραμπ μετράει πολύ περισσότερο από κάτι περίεργους εγχώριους πολιτικούς, που τριγυρνάνε λέγοντας πως τους  επέλεξε ο Τραμπ(άκουλας) να κυβερνήσουν τον τόπο.

Η Ελλάδα κάνει επενδύσεις στις ΗΠΑ (δεν είναι ανέκδοτο) 

Και για να μη μιλάμε μόνο τα μεγάλα γεωπολιτικά, υπάρχουν και πραγματικές ελληνικές επιχειρηματικές επενδύσεις στις ΗΠΑ. Η ΤΙΤΑΝ έχει ισχυρή παρουσία στην αμερικανική αγορά, η ΘΕΩΝ στήνει παραγωγικό αποτύπωμα στη Βιρτζίνια και άλλες ελληνικές εταιρείες αγοράζουν, χτίζουν και παράγουν στις ΗΠΑ. Τα μεγέθη απέχουν φυσικά από τα κρατικά πακέτα του Κόλπου, η κατεύθυνση όμως είναι αυτή που θέλει να βλέπει ο Τραμπ. Ελληνικό χρήμα, ελληνική παραγωγή και αμερικανικές θέσεις εργασίας.

Το ζήτημα είναι η αξία που έχει η Ελλάδα για τον Τραμπ. Η διεθνής πολιτική λειτουργεί με συμφέροντα, όχι με διαγωνισμούς δημοφιλίας. Λιμάνια, βάσεις, ενεργειακές πύλες, γεωγραφία και ένας ασφαλής δρόμος από τη Μεσόγειο προς την Κεντρική Ευρώπη είναι πραγματικά χαρτιά. Αν τα παίξουμε σωστά, αγοράζουν πρόσβαση χωρίς υποσχέσεις για εκατοντάδες δισεκατομμύρια που δεν υπάρχουν.

Ο ΡΟΥΜΠΙΟ θα ζητήσει περισσότερη ενέργεια να περνά από την Ελλάδα, περισσότερη αμερικανική παρουσία στις ελληνικές υποδομές, μεγαλύτερη πολιτική σύμπλευση και φυσικά περισσότερες αγορές όπλων από τις ΗΠΑ. Πολύ ωραία. Η δική μας πλευρά πρέπει να έχει απέναντι μια εξίσου ξεκάθαρη λίστα. Αποδεσμεύσεις όπλων, μεταχειρισμένο υλικό, χρηματοδότηση, δουλειά στην ελληνική βιομηχανία και πολιτική στήριξη εκεί που καίει. Η στρατηγική σχέση χρειάζεται ταμείο με δύο συρτάρια.

Η ΓΚΙΛΦΟΪΛ και το αλβανικό ΦΣΡΟΥ

Μιλώντας για αμερικανικό αέριο, την Παρασκευή διάβασα στο Πάουερ Γκέιμ ότι πίσω από όλο το τζέρτζελο με την ατάκα της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ βρίσκεται ανταγωνιστική αμερικανική εταιρεία που θέλει να φτιάξει ΦΣΡΟΥ στην Αλβανία. Για όσους μπερδεύτηκαν, μιλάμε για πλωτή μονάδα αποθήκευσης και επαναεριοποίησης υγροποιημένου φυσικού αερίου. Δηλαδή για ανταγωνιστικό δρόμο του αμερικανικού αερίου προς την ίδια αγορά.

Και η Γουόλ Στριτ Τζέρναλ δημοσίευσε αμάσητο το παραμύθι για την «απειλή» της Γκίλφοϊλ. Απειλή που, αν είχε πραγματικά διατυπωθεί όπως παρουσιάστηκε, με την αμερικανική νομοθεσία και το σημερινό κλίμα στην Ουάσιγκτον θα την είχε ήδη στείλει σπίτι της στο Αμέρικα. Εγώ δεν πιστεύω ότι είπε κάτι τέτοιο στον Παπασταύρου. Κι αν η Ουάσιγκτον ήθελε να στείλει τόσο βαρύ μήνυμα, δεν θα το έστελνε σε υπουργό. Θα το έστελνε στο αφεντικό του, τον Μητσοτάκη.

Άλλωστε, Μαξίμου και αμερικανική πρεσβεία τα πάνε καλά. Η Γκίλφοϊλ κάνει ακριβώς τη δουλειά που της ανέθεσε ο Τραμπ και την κάνει αποτελεσματικά. Στην υπέροχη χώρα μας αντιμετωπίζει μισογυνισμό, κάποιοι θεωρούν πως ότι κατάφερε έγινε μόνο χάρη στην εμφάνισή της. Οι ίδιοι μάλλον πιστεύουν ότι η Μαρία Ζαχάροβα έφτασε εκεί που βρίσκεται επειδή είναι ικανότατη.

Η Κίμπερλι εξελίχθηκε επειδή είναι έξυπνη, ικανότατη, έχει βιογραφικό και ξέρει να εκτελεί την αποστολή της. Το κάνει μάλιστα τόσο ωραία ώστε όλοι ασχολούνται με το ότι είναι φαν του Αργυρού, ενώ παραπλεύρως τρέχει όλα τα αμερικανικά θέματα. Και μια υπολοχαγός έτρεχε τις προάλλες στη Θεσσαλονίκη για να τον ακούσει τον Αργυρό. Αλλά δεν με πήρε μαζί της.

Κι αν αμερικανικές εταιρείες έχουν αρχίσει να σφάζονται για το ποια διαδρομή θα πάρει το αμερικανικό αέριο, τόσο το καλύτερο για να καταλάβουμε την αξία του παιχνιδιού. Κανείς δεν στήνει τέτοιο καβγά για μια χώρα που δεν μετράει. Το λάθος θα ήταν να γίνουμε θεατές και να αφήσουμε άλλους να διαπραγματεύονται πάνω στη δική μας γεωγραφία.

Ο Τομ δε Τερκ

Μιλώντας για το σπίτι στο Αμέρικα, εκεί θα επιστρέψει κάποτε και ο Τομ Μπάρακ, ο Αμερικανός πρέσβης στην Τουρκία. Τομ δε Τερκ τον λένε οι Ισραηλινοί στις ΗΠΑ και, από όσο μαθαίνω, όχι μόνο αυτοί. Ο τυπάκος αυτός, προκειμένου να κάνει μπίζνες, σε λίγο θα δώσει συγχαρητήρια στη Χαμάς και θα ζητήσει άρση των κυρώσεων στο Ιράν.

Η αγάπη του Τελ Αβίβ για τον Τομ δε Τερκ είναι τέτοια, ώστε όταν ξέφυγε με όσα έλεγε, τον μάζεψαν στην Ουάσιγκτον, του έριξαν λίγες πολιτικές φάπες —όσο πατάει ο ελέφαντας— και τον έστειλαν πίσω. Αν χρειαστεί να τον ξαναμαζέψουν, αμφιβάλλω αν θα επιστρέψει στην Άγκυρα. Μπίζνες ρίαλ εστέιτ τέλος.

Τα δώρα που μπορεί να φέρει

Μιλώντας για δώρα, ο ΡΟΥΜΠΙΟ ίσως να έχει στην τσάντα του τα ΣΤΡΑΪΚΕΡ που μπορεί να φτάσουν περίπου τα 300. Ας μη δέσουμε το νούμερο, μπορεί να εκπλαγούμε (κρατήστε το αυτό, δεν μπορώ να πω περισσότερα, αλλά το ΓΕΣ πιέζει. Βέβαια θα σας τα γράψουν άλλοι μετά σαν αποκλειστικά). Ίσως δούμε και μεταχειρισμένα ΑΠΑΤΣΙ, αν έχουν έστω αποδεσμευτεί προφορικά και αν το ΓΕΣ κινήθηκε σωστά και γρήγορα.

Οι όποιες εξελίξεις, βέβαια, θα πρέπει να περάσουν από το γνωστό ελληνικό φίλτρο. Ανέκαθεν μας έλειπαν η μέγιστη ταχύτητα και, μερικές φορές, η πραγματική θέληση για όπλα από τις ΗΠΑ. Έτσι φτάσαμε στο 2026 με υπερσύγχρονα Μ113Α1. Τα Μ113Α3 βρωμάνε στις αμερικανικές αποθήκες, αλλά στο Ελλάντα φέεεεεεετα.

Τριακόσια ΣΤΡΑΪΚΕΡ αρκούν για να αλλάξουν ολόκληρους σχηματισμούς, αρκεί να μη φορτώσουμε την παραχώρηση με ελληνικές πατέντες ώσπου να κοστίσει σαν καινούργιο όχημα. Το ίδιο και τα ΑΠΑΤΣΙ. Θέλουν ανταλλακτικά, όπλα, εκπαίδευση και χρήματα για να πετούν. Το δωρεάν σίδερο γίνεται πανάκριβο όταν το αφήνεις ακίνητο.

Εδώ χρειάζεται και λίγη σοβαρότητα πριν αρχίσουν οι πανηγυρισμοί. Τα αμερικανικά «δώρα» σπανίως φτάνουν έτοιμα για την παρέλαση. Μεταφορά, επαναφορά, ανακατασκευή και υποστήριξη πληρώνονται. Γι’ αυτό το ΓΕΣ πρέπει να ξέρει από πριν ποια οχήματα θέλει, σε ποια διαμόρφωση, με ποια ανταλλακτικά και για ποιους σχηματισμούς. Αλλιώς θα παραλάβουμε 300 ευκαιρίες και θα καταφέρουμε να δημιουργήσουμε 300 ξεχωριστά προβλήματα. Το έχουμε το ταλέντο.

Οι ΗΠΑ δεν είδαν παραγγελίες μετά τα Φ-35 και τα ΜΠΛΑΚΧΩΚ

Ο ΡΟΥΜΠΙΟ θα έχει ενημερωθεί και για τα τελευταία μας ψώνια. Ο Θόλος του Αχιλλέα ίσως να είναι ευλογημένος από τις ΗΠΑ. Τα ακριβοπληρωμένα βραζιλιάνικα ΣΙ-390 δεν είναι. Και κάποιος έχει υποσχεθεί στους Αμερικανούς ότι μαζί με τους εκτοξευτές ΜΛΡΣ θα πάρουμε και ΠΡΙΣΜ.

Μπορεί λοιπόν να μας πει ότι ο ΠΡΙΣΜ είναι αποδεσμεύσιμος και να ξεκολλήσει επιτόπου και η υπόθεση των ΜΛΡΣ. Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι οι Ρεπουμπλικανοί θέλουν να πουλάνε όπλα και ο Τραμπ(άκουλας) θέλει να ανακοινώνει τις πωλήσεις ο ίδιος.

Ο ΠΡΙΣΜ μαζί με αναβαθμισμένους ΜΛΡΣ είναι πολύ περισσότερα από άλλη μία αγορά. Είναι δυνατότητα να χτυπάς βαθιά, γρήγορα και με ακρίβεια. Οι Αμερικανοί ξέρουν πόσο πολιτική είναι η αποδέσμευση τέτοιου όπλου. Κι εμείς ξέρουμε ότι εκτοξευτές χωρίς τα κατάλληλα σύγχρονα πυρομαχικά είναι πολύ εντυπωσιακά φορτηγά.

Το 2017 Ο Τραμπ ανακοίνωσε στη χρεοκοπημένη Ελλάδα εκσυγχρονισμό των ελληνικών Φ-16 αξίας περίπου 2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων με τον τότε πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα να χαμογελά δίπλα του. Ναι, τα ΒΑΪΠΕΡ έκλεισαν επί Τραμπ(άκουλα) του Πρώτου.

Αν πάει καλά η επίσκεψη, βλέπω τον Μητσοτάκη να πηγαίνει στον Λευκό Οίκο, δίπλα στις νέες κατασκευές, και να ανακοινώνει περισσότερα Φ-35, ΜΛΡΣ, ΠΑΤΡΙΟΤ, ΠΡΙΣΜ, διαστημόπλοια ΣΤΑΡΣΙΠ και μερικά θωρηκτά κλάσης ΤΡΑΜΠ. Το τελευταίο ίσως να έχει και χρυσή πλώρη.

Το κορεατικό υποβρύχιο με αμερικανική πλάτη

Μιλώντας σοβαρά, θεωρώ βέβαιο ότι θα συζητηθεί και το θέμα των νέων υποβρυχίων. Το ντιλ μπορεί εμείς να το βλέπουμε νοτιοκορεατικό, αλλά στην πραγματικότητα είναι και αμερικανικό. Το ΚΣΣ-ΙΙΙ παραμένει αουτσάιντερ, όμως έχει αμερικανική πλάτη και πολλά αμερικανικά συμφέροντα γύρω του.

Επίσης η βιομηχανική του διαδρομή περνά από την Ελευσίνα και από το Πρότζεκτ Τράιντεν, στο οποίο η Ουάσιγκτον έχει επενδύσει πολιτικά και οικονομικά. Η αμερικανική σημαία περισσεύει για να μπει το ΚΣΣ-ΙΙΙ στον φάκελο του ΡΟΥΜΠΙΟ. Το θέμα είναι αν αυτή η πλάτη αρκεί για να καλύψει το τεχνολογικό, οικονομικό και χρονικό χάσμα από τους βασικούς διεκδικητές.

Αν οι Αμερικανοί θέλουν πραγματικά να βοηθήσουν το κορεατικό σκάφος, ας φέρουν κάτι περισσότερο από καλά λόγια. Χρηματοδότηση, συγκεκριμένο έργο στην Ελλάδα, εγγυήσεις χρόνου και πραγματική μεταφορά τεχνογνωσίας. Η χώρα αγοράζει υποβρύχια για σαράντα χρόνια, όχι ευχαριστήρια κάρτα για μια επίσκεψη στον Λευκό Οίκο. Η αμερικανική πλάτη έχει αξία όταν σηκώνει βάρος.

Βέβαια, αμερικανική πλάτη είχε και η ΗΦ2, η ΜΜΣΨ, η ΛΨΣ και όλο εκείνο το αξέχαστο αλφαβητάρι. Πήγε κουβά, επειδή οι Γάλλοι είχαν κάτι που δεν είχαν οι Αμερικανοί. Είχαν Μακρόν και όχι κάτι «ειδικούς» που πουλούσαν παραγοντιλίκι στην Αθήνα.

Τα 214ΗΝ δεν θα περιμένουν τα καινούργια

Μιλώντας για υποβρύχια, το ΠΝ πριν πεινάσει μαγειρεύει. Σας είχα γράψει ότι αποδέσμευσε τον εκσυγχρονισμό των 214ΗΝ από την επιλογή των νέων σκαφών. Από τη στιγμή που το μοντέλο των ΜΕΚΟ200ΗΝ πέρασε από όλα τα όργανα, η ίδια λογική μπορεί να εφαρμοστεί και εδώ.

Οι εργασίες θα πάνε στον Σκαραμαγκά, στο ναυπηγείο που κατασκεύασε τα τρία από τα τέσσερα υποβρύχια και σήμερα έχει ανοίξει τον ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗ. Το νέο ΣΙ-ΕΜ-ΕΣ θα βασίζεται στο ΟΡΚΚΑ, τη φυσική εξέλιξη του ΙΣΟΥΣ 90, με ανοιχτή αρχιτεκτονική και δυνατότητα να δεχτεί εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης. Η ΑΤΛΑΣ ΕΛΕΚΤΡΟΝΙΚ θα κάνει τα ηλεκτρονικά της μαγικά και ο Σκαραμαγκάς τα δικά του.

Από όσο έμαθα, αυτή τη φορά η ΤΚΜΣ δεν θα μείνει στην απέξω. Θα έρθει ως τεχνικός σύμβουλος και θα αναλάβει την ολοκλήρωση και την πιστοποίηση, όπως πολύ σωστά έγραψαν οι Πτησαίοι. Στις ΜΕΚΟ το ίδιο το ΠΝ κρατά την μπαγκέτα και συντονίζει ένα δύσκολο, πολυεταιρικό πρόγραμμα. Στα υποβρύχια η ΤΚΜΣ θα πάρει επάνω της περισσότερο από αυτό το ρίσκο.

Οι ΡΟΥΣΣΕΝ και η πρόταση από πολύ μακριά

Μιλώντας για το μοντέλο των ΜΕΚΟ200ΗΝ, το βλέπω να επαναλαμβάνεται και στις ΡΟΥΣΣΕΝ. Μόνο που εκεί θα αναλάβει μεγαλύτερο κομμάτι του ρίσκου ο προμηθευτής.

Οι ΡΟΥΣΣΕΝ δεν μου ήρθαν στα ξεκούδουνα. Το ΠΝ δεν έχει ακόμη ολοκληρώσει τον κύκλο επαφών και άμεσο κονδύλι δεν υπάρχει. Παρ’ όλα αυτά, οι ενδιαφερόμενοι έχουν ήδη μαζευτεί. Από όσα έμαθα, η ΕΛΜΠΙΤ είναι αυτή τη στιγμή η φθηνότερη, ΜΠΑΪ ΦΑΡ που λένε και στην Πτολεμαΐδα.

Εδώ μιλάμε για νέο σύστημα μάχης, αισθητήρες, ηλεκτρονικό πόλεμο, δικτύωση και καλύτερη αξιοποίηση των όπλων επτά πολύτιμων πλοίων, όχι για βάψιμο και δύο καινούργιες οθόνες στη γέφυρα. Όποιος δώσει την ολοκληρωμένη λύση θα πρέπει να αναλάβει και την ευθύνη να λειτουργήσει. Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει κάθε ρίσκο να καταλήγει πάλι στο ΠΝ.

Κρατήστε όμως κάτι ακόμη. Σύντομα θα εμφανιστεί μια πρόταση-έκπληξη. Θα έρθει από μακριά. Πολύ μακριά. Περισσότερα όταν πρέπει, γιατί αλλιώς θα βγει αύριο ως αποκλειστικό κάποιου άλλου.

Τα ΒΑΪΠΕΡ θέλουν ηλεκτρονικά και δόντια

Μιλώντας για όσα παίζουν με τις ΗΠΑ, υπάρχει ο οπλισμός και ο εξοπλισμός των ΒΑΪΠΕΡ. Κάποιος πρέπει να πει και στους Αμερικανούς και στους «ειδικούς» ότι τα ΜΠΛΟΚ 50 δύσκολα θα αναβαθμιστούν πλήρως. Άντε να περάσουν ένα συμμάζεμα. Αν γίνει κανονικός εκσυγχρονισμός, θα κερνάω καφέδες επί τριήμερο.

Αυτό που θα προχωρήσει είναι το σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου. Ο ΡΟΥΜΠΙΟ δεν νοιάζεται αν θα κερδίσει η ΝΟΡΘΡΟΠ, η ΒΑΕ ή η Λ3ΧΑΡΡΙΣ. Αρκεί ο ανάδοχος να μην λέγεται ΕΛΜΠΙΤ. Οι Αμερικανοί βλέπουν τα 83 ΒΑΪΠΕΡ, βλέπουν αμερικανικό αεροσκάφος και θέλουν αμερικανικό σύστημα επάνω του. Η ΠΑ βλέπει και τιμή, και απόδοση, και χρόνο παράδοσης.

Και καλά κάνει. Ένα ΒΑΪΠΕΡ με κορυφαίο ραντάρ αλλά με παλιότερη αυτοπροστασία είναι μισή δουλειά. Το αεροσκάφος πρέπει να επιβιώσει απέναντι σε νέους πυραύλους, νέα ραντάρ και τους Σ-400. Πληρώσαμε για να βλέπει μακριά. Τώρα πρέπει να πληρώσουμε για να γυρίζει και σπίτι. Το ερώτημα είναι πόσα συστήματα θα πάρουμε και αν θα φτάνουν για τον στόλο ή μόνο για τις φωτογραφίες της πρώτης παράδοσης.

Οι Αμερικανοί περιμένουν από εμάς άλλα δύο πράγματα. Ατρακτίδια σκόπευσης, λέγε με ΣΝΑΪΠΕΡ ΑΤΡ, και όπλα. Εκεί υπάρχει τεράστιος ανταγωνισμός από τους Ισραηλινούς. Οι τελευταίοι μπορούν να ταιριάξουν στα ΒΑΪΠΕΡ τα παλιά ΛΙΤΕΝΙΝΓΚ των ΦΑΝΤΟΜ —παλιά μόνο σε σύγκριση με τα αρχαία ΛΑΝΤΙΡΝ— αλλά η ΠΑ χρειάζεται και νέα γενιά. Προσωπικά θα πόνταρα στο ΛΙΤΕΝΙΝΓΚ 5 της ΡΑΦΑΕΛ. Όπως η καφετιέρα μου, ό,τι αγοράζουμε στο ΥΠΕΘΑ είναι ΡΑΦΑΕΛ.

Οι τιμές των αμερικανικών όπλων, πάντως, έφεραν εγκεφαλικά στο ΓΕΑ. Κάποιος ρώτησε αν περιέχουν πλατίνα ή χρυσό, διότι φθηνότερα θα έρχονταν αν ήταν χρυσά. Οι Ισραηλινοί παίζουν ξανά μπάλα με λογικές τιμές και φοβερά όπλα.

Και δεν μιλάμε για αγορά λίγων βλημάτων ώστε να στηθεί η φωτογραφία της πρώτης παράδοσης. Τα 83 ΒΑΪΠΕΡ χρειάζονται σοβαρό απόθεμα όπλων αέρος–αέρος και κρούσης από απόσταση. Οι Ισραηλινοί έχουν ήδη ανοίξει όλη τη βιτρίνα, με ΣΠΑΪΣ, ΡΟΚΣ και ΡΑΜΠΑΤΖ, και μπορούν να συζητήσουν αριθμούς που βγάζουν επιχειρησιακό νόημα. Το κορυφαίο μαχητικό με δέκα ακριβά όπλα είναι έκθεμα. Με εκατοντάδες όπλα γίνεται αποτροπή.

Ο ΜΠΛΑΚΜΠΙΑΡΝΤ και η Καθαρά Δευτέρα

Μιλώντας για φοβερά όπλα, κοιτούσα το νέο υπερηχητικό ΜΠΛΑΚΜΠΙΑΡΝΤ, ή κάπως έτσι, κάτω από ένα Φ-18. Οι Αμερικανοί ψάχνουν ένα γρήγορο όπλο μεγάλου βεληνεκούς που να μπορεί να αγοραστεί σε αριθμούς και όχι σε συσκευασία δώρου των δύο τεμαχίων.

Αυτό ακριβώς είναι το μάθημα. Η σωστή επιλογή είναι μόνο η αρχή. Πρέπει να πιστοποιήσεις το όπλο, να το παραλάβεις και να το βάλεις στις Μοίρες πριν εμφανιστεί η επόμενη γενιά του πάνω σε ξένο αεροσκάφος.

Παλικάρια, εμείς έχουμε πάρει ΡΑΜΠΑΤΖ από το 2022. Εντάξει, άργησαν να έρθουν. Από το 2024 και μετά, στη Μεσογείων κάθε μέρα είναι Δευτέρα. Καθαρή. Και πετάμε χαρταετό.

Για το ΠΝ ανανεώνω το ραντεβού για αύριο. Έρχεται ο Αμερικανός και μας χάλασε τη σειρά…