Η παρουσίαση του γαλλικού πρότυπου άρματος μάχης CAPINT στην φετινή έκθεση Eurosatory προκάλεσε εύλογες συγκρίσεις με το ρωσικό T-14 Armata. Παρότι τα δύο προγράμματα αναπτύχθηκαν σε εντελώς διαφορετικά βιομηχανικά, επιχειρησιακά και στρατηγικά περιβάλλοντα, οι ομοιότητές στη βασική τους αρχιτεκτονική είναι δύσκολο να αγνοηθούν.
Μη επανδρωμένος πύργος, τριμελές πλήρωμα τοποθετημένο σε θωρακισμένη κάψουλα εντός του πήγματος, αυτόματο σύστημα γέμισης πυροβόλου, διαχωρισμός πληρώματος και πυρομαχικών, προηγμένη ψηφιακή αρχιτεκτονική και ενσωμάτωση συστημάτων ενεργητικής προστασίας αποτελούν μερικά μόνο από τα κοινά χαρακτηριστικά. Πρόκειται για επιλογές που η Ρωσία επιχείρησε να υλοποιήσει ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2010 με το T-14 και οι οποίες σήμερα επανεμφανίζονται στις δυτικές σχεδιάσεις νέας γενιάς.
Βεβαίως, οι συγκεκριμένες τεχνολογικές λύσεις δεν αποτελούν ρωσική καινοτομία. Αντίστοιχες ιδέες είχαν μελετηθεί ήδη από τη δεκαετία του 1980, όπως το σοβιετικό Projekt 95 και το σουηδικό Strv 2000. Ωστόσο, το T-14 υπήρξε το πρώτο άρμα που επιχείρησε να συνδυάσει όλες αυτές τις τεχνολογίες σε μια ενιαία πλατφόρμα.
Το Armata όμως προσέκρουσε σε σημαντικές τεχνολογικές, βιομηχανικές και οικονομικές δυσκολίες, με αποτέλεσμα η παραγωγή του να παραμείνει περιορισμένη μέχρι σήμερα. Μόνο τον Ιούλιο του 2023, στην ένταση των μαχών στην Ουκρανία με τις απώλειες του ρωσικού στρατού σε υλικό να τον υποχρεώνουν να χρησιμοποιεί ότι υπήρχε διαθέσιμο, υπήρξαν αναφορές συμμετοχής λίγων Armata σε επιχειρήσεις.
Ωστόσο, τα αποτελέσματα και η απόδοση του οχήματος τηρήθηκαν μυστικά και το όχημα αποσύρθηκε πριν γίνει ευρέως αντιληπτό. Η Ρωσία δεν εξήγησε τους λόγους της απόσυρσης, γεγονός που οδήγησε σε εικασίες ότι αυτή οφειλόταν είτε σε τεχνικές αδυναμίες είτε στην επιθυμία αποφυγής πιθανής καταστροφής ή αιχμαλωσίας ενός τόσο προηγμένου οπλικού συστήματος.
Εδώ το γαλλικό CAPINT ακολουθεί μια πιο ρεαλιστική εξελικτική πορεία. Αξιοποιεί ώριμες τεχνολογίες, ενσωματώνει τα διδάγματα του πολέμου στην Ουκρανία και διατηρεί σημαντικά περιθώρια εξέλιξης μέσω του πυροβόλου ASCALON, με δυνατότητα μετάβασης σε διαμέτρημα 140 χιλιοστών.
Έτσι αξιοποιεί ένα υπάρχον σασί (αυτό του Leopard 2A8), με το πλήρωμα εξαιρετικά προστατευμένο και με ένα νέο οικοσύστημα ηλεκτρονικών αντίληψης περιβάλλοντος και συντονισμού μάχης. Απώτερος στόχος είναι να στρώσει το δρόμο για ένα “ωριμότερο” ευρωπαϊκό υπεράρμα προσαρμοσμένο στις συνθήκες του σύγχρονου πολέμου και στις δυνατότητες της ευρωπαϊκής βιομηχανίας και οικονομίας. Άλλωστε το όνομά του, CAP.INT. (Capacité Intermédiaire ή Ενδιάμεση Ικανότητα), εκδηλώνει την “προσωρινότητά” του.
Ίσως, το μεγαλύτερο παράδοξο να είναι ότι το T-14 αποδείχθηκε πιο «μπροστά από την εποχή του» παρά λανθασμένο ως σχεδιαστική σύλληψη. Αλλά το ζητούμενο πλέον δεν είναι μόνο η ορθότητα της αρχιτεκτονικής, αλλά η δυνατότητα υλοποίησής της με αξιοπιστία, βιομηχανική βιωσιμότητα και οικονομική λογική σε μεγάλη κλίμακα. Αυτό ακριβώς ήταν το σημείο στο οποίο το Armata δεν κατάφερε, μέχρι σήμερα, να επιβεβαιώσει τις αρχικές φιλοδοξίες.
