Το Republic F-84G Thunderjet ήταν το αεροσκάφος που έβαλε την τότε Ελληνική Βασιλική Αεροπορία (ΕΒΑ), στην εποχή των τζετ. Πριν από το Thunderjet είχαν ήδη φτάσει τα εκπαιδευτικά T-33A, όμως το F-84G ήταν το πρώτο επιχειρησιακό αεριωθούμενο μαχητικό που άλλαξε σε βάθος την ελληνική αεροπορική πραγματικότητα.
Η είσοδός του συνέπεσε με την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, με την αναδιοργάνωση της αεροπορικής δομής και με τη μετάβαση από τα ελικοφόρα Spitfire, Helldiver και Harvard σε μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία. To F-84G υπηρέτησε από το 1952 έως το 1959, εξόπλισε έξι Μοίρες της Πολεμικής Αεροπορίας, τις 335, 336, 337, 338, 339 και 340, ενώ ο συνολικός αριθμός των αεροσκαφών σε υπηρεσία ήταν 117.
Η συγκρότηση της 110 Πτέρυγας Μάχης στη Λάρισα στις 30 Μαΐου 1952 συνδέθηκε με την παραλαβή των πρώτων μαχητικών F-84G, ενώ η πρώτη Μοίρα F-84G ήταν η 337 Διώξεως Βομβαρδισμού. Η 338 Μοίρα συγκροτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1952 στην 112 Πτέρυγα Μάχης στην Ελευσίνα, ενώ η 339 Μοίρα είχε συγκροτηθεί στις 7 Ιουλίου 1952 επίσης στην 112 και η 340 στις 18 Απριλίου 1953. Έτσι μέσα σε λίγους μήνες, η Ελληνική Αεροπορία πέρασε από την εποχή της προσαρμογής στην αεριοώθηση στην επιχειρησιακή ένταξη.
Το F-84G έφερε και μια λιγότερο γνωστή ελληνική διάσταση, την τακτική αναγνώριση. Tέσσερα F-84G χρησιμοποιήθηκαν ως αναγνωριστικά, με την προσθήκη φωτομηχανών στις ακροπτερύγιες δεξαμενές. Η λύση ήταν πρακτική και χαρακτηριστική της εποχής, όταν οι αεροπορίες αξιοποιούσαν διαθέσιμα μαχητικά για αποστολές αναγνώρισης πριν αποκτήσουν εξειδικευμένους τύπους ή ειδικές εκδόσεις.
Με τέσσερα Thunderjet δημιουργήθηκε και το «Καρέ των Άσσων», το πρώτο ακροβατικό σμήνος της Eλληνικής Aεροπορίας. Οργανώθηκε το 1953 από την 337 Μοίρα και συμμετείχε σε αεροπορικές επιδείξεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Στο πιλοτήριο, το F-84G παρέμενε αεροσκάφος της πρώτης γενιάς jet. Ο χειριστής είχε μπροστά του συμβατικά όργανα, σκοπευτικό για χρήση πολυβόλων, βομβών και ρουκετών. Οι ταχύτητες απογείωσης και προσγείωσης ήταν υψηλότερες από των ελικοφόρων, η κατανάλωση καυσίμου πολύ μεγαλύτερη και το περιθώριο λάθους μικρότερο.
Το F-84G ήταν η τελική και πιο ώριμη έκδοση του Thunderjet στη σχεδίαση με ευθείες πτέρυγες. Είχε σχεδιαστεί από τη Republic το 1944 ως μονοκινητήριο μαχητικό/βομβαρδιστικό, με χαρακτηριστική εισαγωγή αέρα στο ρύγχος, ευθείες πτέρυγες, τρίκυκλο σύστημα προσγείωσης και έναν στροβιλοκινητήρα Allison J35. Η έκδοση G ενσωμάτωνε τον Allison J35-A-29, με ώση περίπου 25 kN, (2.540 κιλά).
Η μέγιστη ταχύτητα έφθανε κάπου τα 1.000 χιλιόμετρα την ώρα οπότε το αεροσκάφος ήταν υποηχητικό, η επιχειρησιακή οροφή κινούνταν στα 12.300 μέτρα, ενώ μπορούσε να μεταφέρει σημαντικό φορτίο όπλων για τα δεδομένα της εποχής. Είχε έξι πολυβόλα Colt-Browning M-3 των 12,7 χιλιοστών, μπορούσε να φέρει έως 32 ρουκέτες HVAR και φορτίο βομβών έως 1.800 κιλά.
Οι ευθείες πτέρυγες του προσέφεραν σταθερότητα σε αποστολές προσβολής στόχων εδάφους, ενώ η μεγάλη άτρακτος και η γερή κατασκευή του ταίριαζαν στον ρόλο κρούσης ημέρας.
Το F-84 πολέμησε στον Πόλεμο της Κορέας, με αμερικανικά χρώματα. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε σε αποστολές συνοδείας βομβαρδιστικών B-29, ενώ στη συνέχεια απέκτησε φήμη σε αποστολές εγγύς αεροπορικής υποστήριξης, ημερήσιας απαγόρευσης και προσβολής στόχων στο έδαφος. Χτύπησε σιδηροδρομικές γραμμές, γέφυρες, αποθήκες, συγκεντρώσεις στρατευμάτων και υποδομές. Απέναντι στα MiG-15 αντιμετώπισε προβλήματα καθώς το νέο σοβιετικό μαχητικό ήταν ταχύτερο και πιο ευέλικτο, όμως ως ελαφρύ βομβαρδιστικό πρώτης γραμμής απέδειξε την αξία του.
Η απόσυρση του F-84G από την ελληνική υπηρεσία το 1959 ήταν γρήγορη, όμως λογική μέσα στον ρυθμό της εποχής όπου η τεχνολογία των τζετ εξελισσόταν ραγδαία. Το ευθείας πτέρυγας Thunderjet παραχώρησε τη θέση του σε νεότερες παραλλαγές και τύπους, όπως το F-84F Thunderstreak με οπισθοκλινείς πτέρυγες.
Συνολικά, το Thunderjet ήταν για την Πολεμική Αεροπορία κάτι πολύ περισσότερο από ένα νέο μαχητικό. Ήταν η γέφυρα προς τη σύγχρονη αεροπορική πραγματικότητα λειτουργώντας ως σχολείο αεριωθούμενης δράσης. Έφερε νέες απαιτήσεις χειρισμού, νέα καύσιμα, νέες υποδομές διαδρόμων, νέα όπλα, άλλη διαδικασία σχεδίασης αποστολών και άλλη νοοτροπία τεχνικής υποστήριξης. Και η τότε ΕΒΑ έπρεπε να μάθει μέσα σε ελάχιστο χρόνο όσα οι μεγάλες αεροπορίες είχαν αρχίσει να γνωρίζουν, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1940.
