Δοκιμαστική εκτόξευση πυραύλου LRASM από B-1B Lancer τον Αύγουστο του 2013. Φωτογραφία DARPA.
Καλημέρα σας, αγαπημένοι μου αναγνώστες. Τετάρτη σήμερα και, πριν βάλω τον καφέ, θέλω να πω δυο κουβέντες. Είδα κάτι σχόλια που έφτασαν στο σάιτ και, ευτυχώς, δεν τα δημοσίευσαν οι Πτησαίοι. Είδα και άλλα στα σόσιαλ. Κάποιοι με βρίζουν ως «αντικυβερνητικό», επειδή τόλμησα να θίξω όσα συμβαίνουν στα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα.
Συγχωρέστε με, δεν ανήκω σε κανένα κόμμα. Και θα γράφω και τα καλά και τα στραβά. Όταν γίνεται κάτι σωστό, θα το λέω. Όταν βλέπω πρόβλημα, επίσης θα το λέω. Αν για να θεωρούμαι «κυβερνητικός» πρέπει να κάνω πως δεν βλέπω, μάλλον ψάχνετε άλλον καφετζή.
Η κατάσταση στα ΕΑΣ, κατά τη δική μου εκτίμηση, έχει ξεφύγει. Διαβάστε τι γράψαμε χθες για το Αίγιο και τους γενικούς διευθυντές και πείτε μου ποιο από αυτά λύνεται με το να βρίζετε εκείνον που το ανέδειξε. Λέγοντας την αλήθεια, βοηθάω την κυβέρνηση. Της χτυπάω το καμπανάκι όσο υπάρχει χρόνος να ασχοληθεί και να προλάβει τα χειρότερα.
Γιατί, αν γίνει τίποτα στο Λαύριο ή πέσει κανένα κτίριο στο Αίγιο, το πρόβλημα θα το έχει η κυβέρνηση, το ΥΠΕΘΑ και η Ελλάδα. Πρώτα απ’ όλα, βέβαια, θα το έχουν οι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί. Τότε τα σημερινά σχόλια θα μοιάζουν πολύ μικρή παρηγοριά. Όποιος ενδιαφέρεται για την κυβέρνηση, ας θέλει να λύνονται τα προβλήματα πριν γίνουν συμφορές.
Και μην με τσιγκλάτε, γιατί αύριο θα γράψω περισσότερα. Σήμερα θα κάνω ένα διάλειμμα από τα ΕΑΣ, για να πω όσα έγιναν και δεν πρόλαβα να σχολιάσω. Ελπίζω μόνο να μη με κατηγορήσετε πάλι όπως οι Συριζαίοι τον Αρκά, όταν δεν τους άρεσαν τα σκίτσα του. Ο καφές στο ΚαΨιΜί βγαίνει με την ίδια συνταγή, όποιος κι αν κυβερνά.
Πάμε, λοιπόν, στη λίστα Ρούμπιο. Καφέ καφέ, μαθαίνω περισσότερα για το πώς προέκυψε και τι βάλαμε μέσα. Οι δουλειές στο ΚαΨιΜί δεν σταματούν ούτε το Σαββατοκύριακο. Απλώς, με όσα μαζεύτηκαν αυτές τις μέρες, έμειναν αρκετά παλιά κιτάπια κλειστά. Σήμερα θα τα ανοίξουμε, και θα φτάσουμε μέχρι τις ΜΠΕΡΓΚΑΜΙΝΙ και τις φρεγάτες που κινδυνεύουν να υπηρετούν μέχρι να σβήσει ο ήλιος.
Άλλη λίστα, άλλος λογαριασμός
Μιλώντας για λίστες, τη λέμε «λίστα Ρούμπιο» επειδή θυμόμαστε την περίφημη λίστα Μπλίνκεν. Οι δύο έχουν μια διαφορά που τη βλέπει ακόμη κι ένας καφετζής. Στην περίπτωση Μπλίνκεν, αυτό που συζητούσαμε ήταν το πακέτο δωρεάν παραχωρήσεων που συνόδευε την αγορά των Φ-35. Στην περίπτωση Ρούμπιο, ο κύριος όγκος είναι αγορές. Θα πληρώσουμε, δηλαδή. Και μάλιστα πολλά.
Εντάξει, η δωρεάν παραχώρηση θέλει χρήματα για μεταφορά, επαναφορά και υποστήριξη. Δεν θα μας έβγαιναν και πολύ τσάμπα τα ΚΕΪ-ΣΙ-135Ρ, τα ιπτάμενα τάνκερ. Για τα Μ2 ΜΠΡΑΝΤΛΕΪ, όμως, εγώ εξακολουθώ να θεωρώ ότι υπήρχε ευκαιρία να αποκτήσουμε ΤΟΜΑ με μικρό κόστος σε σχέση με την αγορά καινούργιων. Και για τα ΣΙ-130 υπήρχε δρόμος να καλυφθεί η επαναφορά τους, όπως είχε γράψει η ΠΤΗΣΗ για το χρηματοδοτικό σκέλος της πρότασης.
Το θέμα είναι τι δυνατότητα αποκτάς και με πόσα χρήματα. Με αυτό το κριτήριο θα έπρεπε να συζητάμε και τις δύο λίστες. Εμείς φαίνεται πως βάλαμε κι άλλα κριτήρια.
Ο τροχός δεν είναι λέπρα
Μιλώντας για δυνατότητες, στη λίστα που μας απασχολεί υπάρχει και η μεγάλη ποσότητα ΣΤΡΑΪΚΕΡ. Και εδώ θέλω να αναγνωρίσω κάτι. Η προσπάθεια για την παραλαβή τους οφείλεται σε μια ομάδα ψυχωμένων αξιωματικών, αλλά και στον ίδιο τον ΑΓΕΣ, που θέλουν να αφήσουν κάτι πίσω τους. Από όσα μαθαίνω, αυτοί το κυνηγούν για να γίνει επιτέλους η μεγάλη κίνηση.
Μέχρι τώρα, τα τροχοφόρα αντιμετωπίζονταν σαν… λέπρα, ειδικά από τους τεθωρακισμένους. Ελπίζω να ξεκολλήσουν μερικά μυαλά από την ερπύστρια και να μπει τροχός και στον Έβρο. Κάποιος, νομίζω σε σχόλιο του ΚαΨιΜί, έβαλε το θέμα πολύ απλά. Από τη στιγμή που δεν έχουμε ένα σύγχρονο όχημα μάχης να συνοδεύει τα ΛΕΟΠΑΡΝΤ 2ΧΕΛ, ας εξετάσουμε σοβαρά τι μπορούν να προσφέρουν τα ΣΤΡΑΪΚΕΡ, έστω προσωρινά.
Η επιλογή παραλλαγής και οπλισμού θα καθορίσει τη δουλειά που θα κάνουν. Αλλά το να περιμένουμε το ιδανικό, παρέα με τα Μ113, το έχουμε δοκιμάσει αρκετά. Βέβαια, αν κάποιοι ονειρεύονται λασπομαχίες, δεν ξέρω. Άλλωστε, δεν ξέρω καν από τακτικές. Θα ομολογήσω πως δεν έχω τελειώσει Σχολή Πολέμου.
Ρωτάμε τιμές, αποφεύγουμε υπογραφές
Μιλώντας για αναμονή, πιλατεύουμε τους Αμερικανούς για χρόνια. Για εκσυγχρονισμό των Φ-16, για όπλα, για ατρακτίδια σκόπευσης, για συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, για ΜΛΡΣ, για ό,τι να ’ναι. Ρωτάμε, ξαναρωτάμε, ζητάμε στοιχεία, κάνουμε συναντήσεις. Το δύσκολο είναι να φτάσουμε στην υπογραφή.
Από τις μεγάλες νέες αγορές, αυτές που προχώρησαν και θυμόμαστε είναι τα ΜΠΛΑΚΧΩΚ και τα Φ-35. Για τόσες άλλες ανάγκες, παραμένουμε στη συζήτηση. Και οι δύο αυτές αγορές κλείστηκαν στην προ Τραμπ(άκουλα) εποχή. Τώρα έχουμε ΜΑΓΚΑ. Και εκεί η κουβέντα με τον σύμμαχο φαίνεται πως γίνεται με διαφορετικό τιμοκατάλογο.
Τα οδοιπορικά του Μάρκου
Μιλώντας για τιμοκαταλόγους, η δική μου υποψία είναι πως κάποιος ξεκαθάρισε ότι ο Μάρκος ο Ρούμπιος δεν θα ερχόταν εδώ δωρεάν. Ήθελε τα οδοιπορικά του, ένα τραπέζι και φιλοξενία στην Πνύκα. Η Πνύκα βγαίνει τσάμπα για μας. Τα οδοιπορικά όχι.
Και μάλλον βρέθηκαν σε Μαξίμου και Μεσογείων, στάση Εθνική Άμυνα, να ψάχνουν τι θα πουν στον Μάρκο ότι θα αγοράσουμε. Αυτή είναι η ανάγνωσή μου για το πώς προέκυψε η λίστα. Δεν ήμουν στο δωμάτιο. Ήμουν στο ΚαΨιΜί και γέμιζα το δοχείο της μηχανής.
Δεν μπορούσαμε να πούμε ότι αγοράζουμε τα επιπλέον 20 Φ-35. Ούτε ότι παραγγέλνουμε τέσσερα κορεατικά υποβρύχια, γιατί κάτι μου λέει πως αυτό δεν θα ενθουσίαζε ιδιαίτερα τον Αμερικανό επισκέπτη. Κάτι έπρεπε να βρεθεί για να γεμίσει το τραπέζι.
Τα Μπλοκ 50 και τα παλιά κιτάπια
Μιλώντας για εύκολες λύσεις, θα μπορούσαμε να έχουμε βάλει μπροστά τον εκσυγχρονισμό των Φ-16 Μπλοκ 50. Από όσα μαθαίνω, όμως, οι διαπραγματεύσεις ακόμη δεν έχουν ολοκληρωθεί. Οπότε ούτε εκεί υπήρχε κάτι έτοιμο για υπογραφή και αναμνηστική φωτογραφία.
Κάπου εκεί, υποψιάζομαι ότι ανοίχτηκαν τα παλιά κιτάπια. Αυτά που είχαμε πετάξει, σβήσει, ξεχάσει και διαγράψει μετά τον Ιανουάριο του 2024. Και ξαφνικά βρήκαμε μέσα τους ανάγκες που υπήρχαν από πριν. Το ενδιαφέρον είναι πως οι ανάγκες θυμήθηκαν να επιστρέψουν μαζί με τον Αμερικανό υπουργό.
Ο κουβάς των 4 δισ.
Μιλώντας για ανάγκες, το ποσό των 4 δισ. φοβάμαι πως ήταν το νούμερο που βάλαμε στο τραπέζι για να καλυφθούν τα οδοιπορικά του Μάρκου. Δεν ξέρω πώς γέμισε ο κουβάς των 4 δισ., αλλά γέμισε. Και αυτά που επιλέχθηκαν έχουν ενδιαφέρον, γιατί πολλά έπρεπε να είχαν προχωρήσει εδώ και χρόνια.
Για τα όπλα των Φ-16 και των Φ-35, οι πληροφορίες μου λένε ότι είχαμε τιμές από το 2023, ίσως και από το 2022. Φυσικά, παραγγελίες δεν είχαμε κάνει. Γιατί κάθε μέρα είναι Δευτέρα και μάλιστα Καθαρή, μην τα λέμε συνέχεια.
Τα αεροπλάνα, όμως, χρειάζονται όπλα. Χρειάζονται επίσης ατρακτίδια για να βρίσκουν τους στόχους και συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου για να επιστρέφουν. Αυτά τα ζητούσε η ΠΑ πριν αρχίσουμε να μετράμε ποιος υπουργός θα ανέβει στην Πνύκα.
«Θέλω όπλα, ρε παιδιά»
Μιλώντας για την ΠΑ, φαντάζομαι ότι κάποια στιγμή εκλήθη ο ΑΓΕΑ. Και κάπως έτσι θα μπορούσε να εξελίχθηκε η κουβέντα. Ο διάλογος που ακολουθεί είναι τελείως φανταστικός. Μην αρχίσουν κάποιοι να ψάχνουν πρακτικά του ΚαΨιΜί.
«Πες μας τι θέλεις για τα αεροπλάνα σου, να σταματήσεις τη γκρίνια».
«Θέλω όπλα, ρε παιδιά. Ατρακτίδια. Συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου».
«Ωραία, μάστορα, θα τα πάρεις».
«Μα καλά, εσείς δεν μου λέγατε πως δεν υπάρχει σάλιο; Και να βολευτώ με κάτι λίγα ισραηλινά; Όπλα, ηλεκτρονικό πόλεμο ΕΛΜΠΙΤ, ατρακτίδια ΡΑΦΑΕΛ;»
«Όχι, τελικά θα πάρουμε από Αμέρικα. Πες μας τι θέλεις μέχρι 2 δισ.»
Κάπως έτσι υποψιάζομαι ότι προέκυψαν τα όπλα της ΠΑ και τα υπόλοιπα της λίστας. Μακάρι να αγοραστούν σε ποσότητες που έχουν νόημα. Οι ανάγκες είναι πραγματικές. Αυτό που προσπαθώ να καταλάβω είναι γιατί έπρεπε να φτάσει ο Ρούμπιος για να θυμηθούμε ότι πρέπει να τις καλύψουμε.
Και τα ελικόπτερα θέλουν ΦΟΣ
Μιλώντας για πραγματικές ανάγκες, από όσα μαθαίνω, ΕΣ και ΠΝ ήταν στα κάγκελα. Στο ΜΠΑΕ, το πολυετές εξοπλιστικό πρόγραμμα, δεν είχε προβλεφθεί η ΦΟΣ που ζητούσαν για τα ΜΠΛΑΚΧΩΚ, τα ΡΟΜΕΟ και τα ΣΗΧΩΚ. Η ΦΟΣ είναι η σύμβαση εν συνεχεία υποστήριξης. Αυτή που χρειάζεσαι για να έχεις ανταλλακτικά, τεχνική βοήθεια και ελικόπτερα που πετάνε.
Έτσι, οι πληροφορίες λένε ότι εστάλη κατεπειγόντως ΛΟΡ φορ ΠΙ ΕΝΤ ΕΪ. Δηλαδή επίσημο αίτημα για στοιχεία τιμής και διαθεσιμότητας. Τιμές πάνω κάτω οι στραταίοι και οι ναύτες ξέρουν. Η διαδικασία, όμως, θέλει το χαρτί της.
Θα έρθουν τα στοιχεία, θα σταλεί μετά το αίτημα για ΛΟΑ, την αμερικανική επιστολή προσφοράς, και θα ακολουθήσει η αποδοχή της για να προχωρήσει η υποστήριξη. Στο τέλος αυτής της διαδρομής θα πάρει ΦΟΣ ο ΕΣ και το ΠΝ. Αν, βέβαια, προχωρήσουμε ως το τέλος.
Αν στο ενδιάμεσο έχουν φύγει ο Τραμπ(άκουλας) και ο Μάρκος ο Ρούμπιος, τότε βλέπω να μένουν χωρίς ΦΟΣ τα ελικόφτερα. Θα έχουμε θυμηθεί πάλι ότι δεν υπάρχει σάλιο.
ΑΟΥΤ ΟΦ ΔΕ ΜΠΛΟΥ
Μιλώντας για μνήμη, αυτό είναι που με προβληματίζει. Φοβάμαι ότι η λίστα Ρούμπιο έγινε στα ξαφνικά και υπό κάποια πίεση. Από πού ήρθε αυτή η πίεση, δεν ξέρω. Αλλά η εικόνα που σχηματίζω έχει περισσότερη βιασύνη απ’ όση θα περίμενα για έναν τέτοιο λογαριασμό.
Στην αρχή της θητείας του, ο ΥΕΘΑ μιλούσε για σπατάλες και μη προγραμματισμένες αγορές. Και ξαφνικά εμφανίστηκε ο λογαριασμός των 4 δισ. ΑΟΥΤ ΟΦ ΔΕ ΜΠΛΟΥ, που λέμε και στους Παξούς. Ωραία, να γίνουν οι αναγκαίες αγορές. Θέλω όμως να καταλάβω ποιο σχέδιο ακολουθούμε και γιατί το θυμόμαστε σε δόσεις.
Και ενώ η λίστα Μπλίνκεν πολεμήθηκε σκληρά, η λίστα Ρούμπιο αγκαλιάστηκε. Μα τον Τουτατή, δεν καταλαβαίνω τίποτα. Έτσι αναγκάστηκα να ξαναδώ τι έλεγε η παλιά.
Τι είχε μέσα η λίστα Μπλίνκεν
Μιλώντας για την παλιά λίστα, η επιστολή του Ιανουαρίου 2024 περιλάμβανε δύο ΣΙ-130Η, δέκα κινητήρες για τα Ρ-3 και 60 Μ2 ΜΠΡΑΝΤΛΕΪ. Για αυτά είχε ήδη γίνει η σχετική γνωστοποίηση στο Κογκρέσο. Ακολουθούσαν τρία περιπολικά κλάσης ΠΡΟΤΕΚΤΟΡ από την αμερικανική Ακτοφυλακή, φορτηγά και ρυμουλκούμενα.
Υπήρχε ακόμη προτεραιότητα για την Ελλάδα σε οχήματα προστατευμένα από νάρκες και ενέδρες, τα ΜΡΑΠ, όταν θα γίνονταν διαθέσιμα. Και πρόβλεψη να εξεταστούν οι ελληνικές ανάγκες για ΚΕΪ-ΣΙ-135, επίσης ανάλογα με τη διαθεσιμότητα. Για τα τάνκερ υπήρχε προοπτική παραχώρησης, που άξιζε να κυνηγήσουμε.
Στο χρηματοδοτικό σκέλος καταγράφονταν δύο ποσά των 30 εκατ. δολαρίων, ενώ υπήρχε δυνατότητα να εξεταστεί πρόσθετη βοήθεια έως 200 εκατ., συνδεδεμένη με ελληνικό υλικό για την Ουκρανία. Η ίδια επιστολή κάλυπτε την πώληση των Φ-35 και τη διερεύνηση τιμών για νέα ΣΙ-130ΤΖΕΪ. Το πακέτο των παραχωρήσεων, πάντως, ήταν συγκεκριμένο. Και εμείς είχαμε ανάγκες σε όλους τους κλάδους.
Τι προχώρησε από το πακέτο
Μιλώντας για όσα τελικά προχώρησαν, η αγορά των ΣΙ-130ΤΖΕΪ δεν προχώρησε. Και, από όσα γνωρίζω, αν εξαιρέσουμε τα ΠΡΟΤΕΚΤΟΡ και τους κινητήρες των Ρ-3, τίποτα άλλο από το σκέλος των παραχωρήσεων δεν προχώρησε. Τα υπόλοιπα έμειναν στις συζητήσεις, στις επιθεωρήσεις και στα χαρτιά.
Μην ξεχνάμε πως εκείνη την περίοδο οι σχέσεις Μαξίμου και ΥΠΕΘΑ δεν ήταν οι καλύτερες. Και μην ξεχνάμε την αρχική αντιμετώπιση του ΣΕΗΦ το 2025. Πρώτα ακούγαμε ότι δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος. Μετά η κυβέρνηση ανακοίνωσε αίτημα για 1,2 δισ. ευρώ. Αυτά δεν δείχνουν κυβέρνηση που έχει συμφωνήσει από την αρχή τι θέλει και πώς θα το χρηματοδοτήσει.
Το πρόβλημα είναι η νοοτροπία
Μιλώντας για τις προτάσεις Μπλίνκεν, μέσα υπήρχαν και έως τέσσερα ΛΨΣ. Τα πρότεινε ο Μπλίνκεν. Δεν καίγομαι να πάρουμε πλοία του είδους. Με καίει, όμως, η νοοτροπία μερικών. Η αντιαμερικανική προϋπηρεσία ενός συμβούλου δεν αποτελεί τεχνική αξιολόγηση πλοίου. Ούτε το «θα έχει πολιτικό κόστος» είναι επιχείρημα για τη σύνθεση του Στόλου.
Πολιτικό κόστος από πού; Από κανά δυο γραφικά σάιτ που πλέον δεν τα διαβάζουν ούτε όσοι τα γράφουν; Μια πρόταση την εξετάζεις και την αποδέχεσαι ή την απορρίπτεις με στοιχεία. Κόστος, δυνατότητες, υποστήριξη. Η απόρριψη από ιδεοληψία και ο φόβος της διαδικτυακής φασαρίας είναι που με ενοχλούν. Μέχρι εκεί η κουβέντα για τα συγκεκριμένα πλοία.
Ολυμπιακό άθλημα, Υποστήριξη Δένδια
Μιλώντας για τον Δένδια, να τα γράψω αυτά; Γιατί κάποιοι μου την έλεγαν ότι του επιτίθεμαι. Και τις προάλλες διάβασα το εκπληκτικό, πως «προετοιμάζομαι να υποστηρίξω Δένδια».
Ναι, είμαι στην προθέρμανση και κάνω προπόνηση. Νέο άθλημα, Υποστήριξη Δένδια. Μπορεί να γίνει και Ολυμπιακό άθλημα, δεν ξέρω. Να δω μόνο αν οι προκριματικοί πέφτουν πάνω στο ωράριο του ΚαΨιΜί.
Έξι πλοία χρειάζονται, η ταμπέλα περισσεύει
Μιλώντας για το ΠΝ, πέρα από την πλάκα, πρέπει να βρεθεί λύση για έξι πλοία επιπέδου κορβέτας. Να υπάρχουν σκάφη για τις αποστολές, να βγαίνουν οι συντηρήσεις, να μπορεί να ανασάνει και το προσωπικό. Ο Στόλος χρειάζεται αριθμούς μαζί με τις δυνατότητες.
Πολύ φοβάμαι πως η ελπίδα μας για τις Ευρωκορβέτες θα πάει κι αυτή στον κουβά. Και τότε θα βρεθούμε πάλι να μετράμε αποστολές και να ψάχνουμε ποιος μπορεί να τις αναλάβει.
Οπότε θέλουμε μια λύση που να μπορούμε να πληρώσουμε και να παραλάβουμε μέσα σε χρήσιμο χρόνο. Εδώ θεωρώ ότι πρέπει να παίξουμε σοβαρά το χαρτί των ΜΠΕΡΓΚΑΜΙΝΙ.
Το «μοντέλο Σ» έχει ξαναδουλέψει
Μιλώντας για τις ΜΠΕΡΓΚΑΜΙΝΙ, η δική μου σκέψη είναι απλή. Να επαναλάβουμε το μοντέλο των ΕΣ. Όταν οι Ολλανδοί απέσυραν τις ΚΟΡΤΕΝΑΕΡ, εμείς τις αγοράζαμε. Πάνω στον αρχικό πυρήνα των ΕΛΛΗ και ΛΗΜΝΟΣ χτίστηκε σταδιακά μια ολόκληρη οικογένεια πλοίων.
Οι μεταχειρισμένες ολλανδικές φρεγάτες έδωσαν αριθμούς στο ΠΝ και αξιοποιήθηκαν για δεκαετίες. Γύρω τους υπήρχαν πληρώματα, τεχνικοί, ανταλλακτικά και γνώση του τύπου. Κάθε επόμενο πλοίο ερχόταν να προστεθεί σε μια δομή που ήδη λειτουργούσε.
Αυτό το μοντέλο θα ήθελα να δούμε με τις Ιταλίδες. Να αποκτήσουμε τις πρώτες, να οργανώσουμε σωστά την υποστήριξη και να εξασφαλίσουμε συνέχεια στις παραλαβές. Η αγορά μεταχειρισμένων μπορεί να είναι σχέδιο ανανέωσης του Στόλου με διάρκεια. Αρκεί να το αποφασίσουμε εγκαίρως και να ξέρουν και στη Ρώμη τι ζητάμε.
Οι ΕΛ που πέρασαν και χάθηκαν
Μιλώντας για το ολλανδικό προηγούμενο, είχαμε κάνει και το «έγκλημα» να αφήσουμε τις ΕΛ. Τις αντιαεροπορικές συγγενείς των ΚΟΡΤΕΝΑΕΡ, της κλάσης Jacob van Heemskerck, με εκτοξευτή για πυραύλους ΣΜ-1. Τότε, που η ανάγκη μας για αεράμυνα περιοχής ήταν ήδη γνωστή.
Τα δύο πλοία κατέληξαν στη Χιλή. Η Jacob van Heemskerck έγινε Almirante Latorre το 2005 και η Witte de With έγινε Capitán Prat το 2006. Οι Χιλιανοί τις ενέταξαν μαζί με άλλα μεταχειρισμένα στον σχεδιασμό ανανέωσης του ναυτικού τους.
Εμείς συνεχίσαμε να αναζητούμε τη λύση που θα έλυνε τα πάντα. Κάπως έτσι φτάσαμε να συζητάμε επί δεκαετίες για την αεράμυνα περιοχής. Οι άλλοι αγόραζαν πλοία και εμείς κρατούσαμε ανοιχτό τον φάκελο.
Οι Μ είχαν όνομα και ημερομηνία
Μιλώντας για χαμένες ευκαιρίες, υπήρχαν και οι Μ, οι φρεγάτες της κλάσης Karel Doorman. Για να θυμόμαστε τι πήγε τελικά στη Χιλή, η Abraham van der Hulst παραδόθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2005 ως Almirante Blanco Encalada. Έφτασε στη Χιλή τον Μάρτιο του 2006. Η Tjerk Hiddes παραδόθηκε στις 18 Απριλίου 2007 ως Almirante Riveros.
Πλοία της δεκαετίας του 1990, τα οποία τότε είχαν μπροστά τους πολλά χρόνια υπηρεσίας. Αυτή ήταν μια ευκαιρία για ουσιαστική ανανέωση του ΠΝ που χάσαμε. Και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, εμείς εξακολουθούμε να ζητάμε παράταση ζωής από παλαιότερες φρεγάτες.
Δεν χρειάζεται να ζηλεύουμε τη Χιλή για το πού βρίσκεται στον χάρτη. Για την ικανότητά της να αγοράζει χρήσιμα μεταχειρισμένα, πάντως, εγώ τη ζηλεύω.
Η Ρώμη ανανεώνει, εμείς να είμαστε εκεί
Μιλώντας για τη σημερινή ευκαιρία, οι ιταλικές ΜΠΕΡΓΚΑΜΙΝΙ είναι μια πολύ καλή λύση για το ΠΝ. Σύγχρονες φρεγάτες, με δυνατότητες που μπορούν να αξιοποιηθούν στην Ανατολική Μεσόγειο, και με μια χώρα προέλευσης που συνεχίζει να επενδύει στην οικογένεια των ΦΡΕΜΜ.
Οι Ιταλοί έχουν ήδη παραγγείλει τις ΕΒΟ, την εξελιγμένη έκδοση. Αν αποφασίσουν να προχωρήσουν σε περισσότερες ΕΒΟ και ΡΡΑ, τα πλοία πολλαπλών ρόλων που επίσης ναυπηγούν, μπορεί να ανοίξει χώρος για επιπλέον μεταχειρισμένες ΜΠΕΡΓΚΑΜΙΝΙ. Εκεί πρέπει να είμαστε, με συγκεκριμένη πρόταση και συνέχεια στις επαφές.
Να συζητήσουμε ποια πλοία μπορούν να αποδεσμευτούν, με ποια σειρά και πότε. Να συνδεθεί, αν γίνεται, η δική μας παραλαβή με την παραλαβή των νέων ιταλικών μονάδων. Η συμφωνία να καλύπτει οπλισμό, ανταλλακτικά, συντήρηση και εκπαίδευση. Ας ελπίσουμε ότι το ΠΝ θα μπορέσει να τσιμπήσει και τις υπόλοιπες ΜΠΕΡΓΚΑΜΙΝΙ που θα αποδεσμεύουν οι Ιταλοί.
Γιατί, αν περιμένουμε να ανακοινωθεί ότι κάποιο σκάφος περισσεύει και τότε αρχίσουμε τα «να ρωτήσουμε», μπορεί να διαβάσουμε πάλι σε ποια άλλη χώρα πήγε. Και μετά θα γράφουμε άλλη μία ανάλυση για τις ιταλικές ευκαιρίες που χάσαμε.
Η αιγυπτιακή ΦΡΕΜΜ και τα ιδιαίτερα μαθήματα
Μιλώντας για άλλες χώρες, κάπου διάβασα κάποιον να μου απαντά ότι οι Αιγύπτιοι πήραν ΜΠΕΡΓΚΑΜΙΝΙ επειδή είχαν ήδη μια γαλλική ΦΡΕΜΜ. Δηλαδή, για να καταλάβω, η διαφορά ανάμεσα στη γαλλική και την ιταλική ΦΡΕΜΜ δεν είναι κατανοητή; Πρέπει να την εξηγήσω;
Οι γαλλικές έχουν σύστημα μάχης ΣΕΤΙΣ και κύριο ραντάρ ΗΡΑΚΛΗΣ. Οι ιταλικές έχουν ΑΘΗΝΑ και ΚΡΟΝΟΣ ΓΚΡΑΝΤ ΝΑΒΑΛ. Διαφέρουν επίσης σε διαμόρφωση οπλισμού και πρόωσης. Υπάρχει κοινή προέλευση στο πρόγραμμα και κοινά επιμέρους συστήματα, αλλά μιλάμε για δύο διαφορετικές εθνικές εκδόσεις, με αντίστοιχες απαιτήσεις εκπαίδευσης και υποστήριξης.
Η Αίγυπτος παρέλαβε τη γαλλική Tahya Misr το 2015 και τις δύο ιταλικές το 2020 και το 2021. Η αγορά των ιταλικών πλοίων πρόσθεσε μια διαφορετική έκδοση στον στόλο της. Το ότι στο όνομα έγραφαν όλες ΦΡΕΜΜ δεν μετέτρεψε τα ραντάρ, τα συστήματα μάχης και τα ανταλλακτικά τους σε ίδια.
Οι Αιγύπτιοι έκριναν ότι τους χρειάζονταν και τις πήραν. Εμείς ακόμη ψάχνουμε γιατί τις πήραν εκείνοι.
Η μουμιοποίηση δεν είναι ναυπηγικό πρόγραμμα
Μιλώντας για το τι μας περιμένει αλλιώς, η επόμενη λύση είναι η μουμιοποίηση των ΕΣ. Από όσα μαθαίνω, πάμε να κρατήσουμε τουλάχιστον τέσσερις το 2030, σε καθήκοντα κορβέτας. Πλοία που τότε θα πλησιάζουν ή θα ξεπερνούν τα πενήντα χρόνια υπηρεσίας.
Καλή φάση οι ΚΟΡΤΕΝΑΕΡ-ΚΟΡΒΕΤΕΣ, αλλά έχει όριο η πλάκα. Το πλοίο διατηρεί την ηλικία του, τις μηχανές του και τις ανάγκες συντήρησής του. Και οι άνθρωποι που το κρατούν ζωντανό δικαιούνται κάποια στιγμή να παραλάβουν τον διάδοχό του. Η αλλαγή ονόματος στον ρόλο δεν αλλάζει το έτος ναυπήγησης.
Εσείς τραγουδάτε ό,τι θέλετε. Περισσότερες Ευρωκορβέτες, περισσότερες ΦΔΙ. Μακάρι περισσότερες ΦΔΙ, πρώτος θα χαρώ. Εγώ βλέπω ότι τα επόμενα πολλά λεφτά του ΠΝ θα πάνε στα υποβρύχια. Και με αυτά τα περιθώρια πρέπει να βρούμε πλοία για την επιφάνεια.
Άρα, ή μεταχειρισμένες ΜΠΕΡΓΚΑΜΙΝΙ ή ΕΣ μέχρι να σβήσει ο ήλιος.
