Σύμφωνα με πρόσφατη ανάλυση του The War Zone (TWZ), το επερχόμενο μαχητικό της αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας, το F-47, ενδέχεται να ξεκινήσει την επιχειρησιακή του πορεία πριν είναι διαθέσιμος ο τελικός του κινητήρας, είτε ο XA103 της Pratt & Whitney, είτε ο XA102 της GE Aerospace (και οι δύο είναι σε φάση εξέλιξης για να κριθεί ποιος θα είναι ο καταλληλότερος).
Το ζήτημα αφορά το πρόγραμμα Next Generation Adaptive Propulsion (NGAP), μέσω του οποίου αναπτύσσονται νέας γενιάς κινητήρες μεταβλητού κύκλου λειτουργίας (adaptive cycle engines). Πρόκειται για μια τεχνολογία που αναμένεται να αλλάξει σημαντικά τις δυνατότητες των μελλοντικών μαχητικών. Η συγκεκριμένη επιτρέπει στον κινητήρα να προσαρμόζει τη λειτουργία του ανάλογα με την αποστολή. Αυτό σημαίνει μεγαλύτερη οικονομία καυσίμου σε αποστολές μεγάλης ακτίνας, αυξημένη απόδοση σε περιβάλλον αερομαχίας, μεγαλύτερη παραγωγή ηλεκτρικής ισχύος για προηγμένα ηλεκτρονικά συστήματα, αισθητήρες και μελλοντικά ενεργειακά όπλα.
Ωστόσο, η ανάπτυξη των κινητήρων φαίνεται να μην ακολουθεί το χρονοδιάγραμμα του ίδιου του αεροσκάφους. Για τον λόγο αυτό εξετάζεται η πιθανότητα τα πρώτα F-47 να χρησιμοποιήσουν ένα ώριμο σύστημα ως ενδιάμεση λύση. Μια τέτοια επιλογή δεν θα ήταν πρωτοφανής. Το ίδιο είχε συμβεί και στο παρελθόν με το F-14 Tomcat, το οποίο ξεκίνησε με τους κινητήρες TF30 πριν αποκτήσει τους ισχυρότερους και πιο αξιόπιστους F110.
An F-14D Tomcat pulls up after performing a fly-by past the aircraft carrier USS Dwight D. Eisenhower (CVN 69) as the ship operates in the Atlantic Ocean on June 19, 2006. DoD photo by Petty Officer 2nd Class Miguel A. Contreras, U.S. Navy.
Παράλληλα, η πιθανότητα χρήσης ενός ήδη διαθέσιμου κινητήρα δημιουργεί πλεονέκτημα επικράτησης για τον κατασκευαστή που έχει κάτι αντίστοιχο. Σε αυτή τη «μάχη» η Pratt & Whitney εμφανίζεται να έχει σημαντικό πλεονέκτημα, καθώς ήδη έχει μακρά εμπειρία από τον κινητήρα F119 του F-22 Raptor και κυρίως τον F135 του F-35. Η GE Aerospace, από την πλευρά της παρά τη σημαντική τεχνογνωσία, δεν μπορεί να προσφέρει έναν αντίστοιχο κινητήρα που ήδη να υπηρετεί.
Το μεγάλο ερώτημα παραμένει αν ο «προσωρινός» κινητήρας θα αποτελέσει ένα μεταβατικό στάδιο μέχρι την έλευση της τεχνολογίας NGAP ή αν, όπως έχει συμβεί σε αρκετά μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα, θα παραμείνει για περισσότερα χρόνια από τον αρχικό σχεδιασμό. Σε κάθε περίπτωση, η εξέλιξη του κινητήρα θα είναι ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες που θα κρίνουν αν το F-47 θα καταφέρει το άλμα προς την επόμενη γενιά αεροπορικής ισχύος.
