Κάποια στιγμή πρέπει να σας αναλύσω τους λόγους που μπορεί να κοστίζει υπερβολικά ένας καφές “έξω”. Το ΚαΨιΜί μου δεν έχει πολλά έξοδα, δεν έχει ενοίκιο, δεν έχει ρεύμα, δεν έχει νερό, μόνο η αφεντιά μου έχει ένα κόστος. Αλλά έστω κι ένα μικρό καφέ σε μια γειτονιά, έχει τεράστια κόστη. Εκεί που έχουν πάει τα ενοίκια, ο ιδιοκτήτης του ακινήτου είναι σίγουρα συνέταιρος, και τα λεφτά του θα πρέπει να τα παίρνει 100%, ότι και να γίνει. Επίσης, πρέπει να πληρώνεις κόσμο, μια δυο ή τρεις βάρδιες (κανείς δεν αντέχει 18 ώρες δουλειά σαν εμένα, αλλά εγώ αν γουστάρω, το κλείνω και ξεκουράζομαι, και δεν το ανοίγω ούτε για τον Δένδια, αλλά ούτε για τον Χέγκσεθ). Επίσης πρέπει να πληρώνει καμιά 50αριά φόρους, λογιστή, ρεύμα, νερά και πάει λέγοντας. Άρα, τα 2,5 ευρώ ο καφές και λίγα είναι, και το λέω εγώ που πουλάω καφεδάρες για ψωροδεκάρες.
Η ιστορία των πρώτων ΡΑΦΑΛ του 2020 και πως αυτά ήρθαν στην ΠΑ
Μιλώντας για ψωροδεκάρες, θα πρέπει να πω περισσότερα για το Ραφάλ. Καθώς οι Πτησαίοι μου έστειλαν στο Βάιμπερ σχόλια που έγιναν στα σόσιαλ για την αφεντιά μου, και όσα είπα για τα ΡΑΦΑΛ, αποφάσισα να σας πω περισσότερα για το πως αγοράστηκαν το 2020, και λίγα για τη σχέση Μακρόν και Μητσοτάκη. Το 2019, νομίζω Σεπτέμβριο, ο Μητσοτάκης είδε για πρώτη φορά τον Μακρόν. Από το ΓΕΕΘΑ του είχαν ετοιμάσει μια λίστα με το τι μας ενδιέφερε, και πάνω-πάνω, μετά τις 2 ΜΠΕΛΑΡΑ που συζητούσαν τότε, ήταν ο εκσυγχρονισμός των ΜΙΡΑΖ 2000 που δεν είχαν αναβαθμιστεί, κάπου 18 στον αριθμό. Μόνο η ΠΤΗΣΗ είχε γράψει τότε πως ο εκσυγχρονισμός του κάθε Μιράζ, θα κόστιζε κοντά στα 50 εκ. έκαστο! Ο Μανώλης, μέγας και έξυπνος πωλητής, πρότεινε αγορά ΡΑΦΑΛ, σε χαμηλότερη τιμή από αυτή τη αγοράς. Παράλληλα οι δυο ηγέτες συζήτησαν την αγορά των 2 ΜΠΕΛΑΡΑ, που αν θυμάστε το κόστος με τις μόντες εποχής ΣΥΡΙΖΑ-Αποστολάκη (με ΚΑΜΜ-ΕΡ, με ΣΚΑΛΠ κλπ) είχε φτάσει τα 3,6 δις ευρώ. Ο Μητσοτάκης κατάλαβε πως αυτό δεν παίζει, καθώς τα δυο πλοία ήταν πολύ λίγα για το ΠΝ. Αρχές του 2020 ανέλαβε ο Στρατηγός Φλώρος, που άλλαξε τη δομή δυνάμεων, και στην ΠΑ προέβλεψε 40 μαχητικά 5ης γενιάς, και 60 4,5 γενιάς (τα Βάιπερ ήταν 4ης γενιάς)! Όταν λοιπόν αρχές του 2020 καταλάβαμε πως οι Τούρκοι θα πάνε σε “σκληρό ροκ”, και είμαστε έτοιμοι να ακυρώσουμε τη συμφωνία για τις 2 -μόλις- Μπελαρά, με έναν “μαγικό” τρόπο οι Γάλλοι πρότειναν ένα μιξ-γκριλ μεταχειρισμένων και νέας κατασκευής ΡΑΦΑΛ με χαμηλή τιμή, και άμεσα παράδοση. Ο Δημητριάδης στο Μαξίμου κατάλαβε αμέσως την ευκαιρία, ο Φλώρος είχε περάσει τη Νέα Δομή (άρα γινόταν άμεσα), ο Παναγιωτόπουλος ήταν ήδη ΟΝ-ΜΠΟΡΝΤ, και η συμφωνία για τα 18 ΡΑΦΑΛ αντικατέστησε την αγορά των 2 ΜΠΕΛΑΡΑ. Ο Μακρόν έστειλε κυριολεκτικά “νύχτα” τον ΤΣΕΟ της Ντασό, και η ΠΑ άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά. Περιττό να σας πω, πως η ΠΑ σκεφτόταν Ραφάλ από το 2019, όταν οι Γάλλοι παρουσίασαν αυτή την εναλλακτική αντί του εκσυγχρονισμού των ΜΙΡΑΖ 2000Ε. Μετά λόγου γνώσης, η ΠΑ εξέταζε και την εκτόξευση Μέτεορ από τα Μιραζ 2000, αλλά αυτό τελικά ήταν αδύνατο. Όταν λοιπόν το Μαξίμου είπε ΝΑΙ στην αγορά των Ραφάλ, ο τότε ΑΓΕΑ το μόνο που δεν έκανε ήταν να στήσει σούβλες με αρνιά σε Τανάγρα και στο ΓΕΑ.
Μιλώντας για Ραφάλ, η ΠΑ είχε φορτώσει την αρχική σύμβαση με όπλα, με ΦΟΣ και με ανταλλακτικά. Ήταν η εποχή που η ΝΤΑΣΟ έδινε ακόμη καλές τιμές. Επίσης πλήρωσε -αδρά- την ταχύρρυθμη εκπαίδευση των πιλότων της. Στη Γαλλία πήγαν τα “αστέρια” της 114 Μοίρας, και η ταχύτητα με την οποία εκπαιδεύτηκαν οι πιλότοι μας, έχει να κάνει με την ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού της ΠΑ. Πρώτος ο τότε ΑΓΕΑ Μπουρολιάς, και στη συνέχεια όλοι οι επόμενοι, στηρίζουν τον πολύ δύσκολο ρόλο της 114. Έτσι, η ΠΑ είδε τα “κενά” και στα όπλα των ΡΑΦΑΛ, αλλά και στα ανταλλακτικά και την υποστήριξη. Έτσι, συνδύασε έξυπνα την αγορά 6 επιπλέον ΡΑΦΑΛ, επίσης σε καλή τιμή (τιμή προαίρεσης ή οψιόν), και έβαλε μέσα ότι είδε ότι θα χρειάζονται μέχρι το τέλος του 2026. Αυτός είναι και ο λόγος που τα ελληνικά ΡΑΦΑΛ έχουν απίστευτες διαθεσιμότητες, σχεδόν το διπλάσιο ποσοστό από την γαλλική αεροπορία! Μπορεί να λέμε πως το ΜΑΡΙΝ ΝΑΣΙΟΝΑΛ διδάχτηκε από το ΠΝ, αλλά η ΑΡΜΕ ΝΤΕ Λ’ΑΙΡ τρίβει τα μάτια της με το τι έχει πετύχει η 114 ΠΜ. Και αυτό οφείλεται και στους διοικητές και το προσωπικό της 114, αλλά και σε όλους τους ΑΓΕΑ και ΑΤΑ. Τα λέω αυτά, γιατί η ΠΑ, παράλληλα, έφτιαχνε ένα Διεθνές Κέντρο Εκπαίδευσης στην Καλαμάτα, εκσυγχρονίζει τα Φ-16 ΒΑΪΠΕΡ, αγοράζει Φ-35 και κατάφερε να πετάνε πάλι και τα ΣΙ-130 αλλά και τα ΣΙ-27 ΤΖΕΪ. Η αστοχία με τα ελικόπτερα ΣΑΡ (που έχασε την ευκαιρία να αποκτήσει ΜΠΛΑΚΧΩΚ για μικροσυμφέροντα κάποιων), ισοφαρίστηκε από την τεράστια επιτυχία της επαναφοράς σε υπηρεσία των ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ.
Θα πάρουμε ή όχι επιπλέον 12 ΡΑΦΑΛ για να φτάσουμε τα 36;
Μιλώντας για τους Γάλλους, περνούν από διάφορες “φάσεις” σε ότι αφορά την εμπορική τους πολιτική. Αν εξαιρέσουμε την ΝΑΒΑΛ ΓΚΡΟΥΠ που δείχνει σοβαρότητα στην προσέγγισή της με το ΠΝ (σοβαρότητα, όχι ευελιξία, αλλά η τελευταία δεν είναι και στο χέρι της), και την ΜΒΔΑ που είναι αμιγώς ιδιωτική (άρα κυνηγά και το κέρδος) και έχει εξαιρετικό τμήμα εδώ στην Ελλάδα, η ΝΤΑΣΟ “το έχει χάσει”. Από όσο ξέρω, τα στελέχη της ΝΤΑΣΟ Ελλάδας είναι εξαιρετικά επίσης, αλλά στη Γαλλία οι άνθρωποι της εταιρείας έχουν μια τελείως διαφορετική νοοτροπία. Αυτό είναι κάτι που το έχουμε δει εδώ και πολλά πολλά χρόνια, ειδικά με τα ΜΙΡΑΖ 2000. Το Τυροπιτάκι είναι ένα εκπληκτικό αεροσκάφος, και ο κινητήρας Μ53, με την απλότητά του θεωρείται ένα μηχανολογικό διαμάντι. Αντί όμως να το εξελίξουν το Μ2000, να του βάλουν νέο ραντάρ ΑΕΖΑ, σκοπευτικό στο κράνος, νέα όπλα, το άφησαν στο επίπεδο ΝΤΑΣ-5 και από εκεί και πέρα το… χάος. Έτσι η ΛΟΚΧΙΝΤ κατάφερε να κρατήσει σε παραγωγή το Φ-16, και μάλιστα το μοσχοπουλάει σε τιμές μεγαλύτερες του Φ-35 (σε όσους πελάτες δεν μπορούν να αγοράσουν Φ-35, που έχουν κλειδωμένη τιμή χαμηλά). Ο λόγος που η ΝΤΑΣΟ “σκότωσε” το ΜΙΡΑΖ είναι πως ήθελε απεγνωσμένα να πουλήσει ΡΑΦΑΛ, και θεώρησε πως εμπορικά έκανε το σωστό. Έτσι το Φ-16 πουλάει ακόμη, έτσι πουλάει και το ΓΚΡΙΠΕΝ.
Μια ιστορία για τα Φ-16 του Μαρόκου που λίγοι ξέρουν
Μιλώντας για την ΝΤΑΣΟ, σήμερα θα σας αποκαλύψω μια ιστορία που δεν είναι γνωστή. Την λέω όμως γιατί έχει ελληνικό ενδιαφέρον, με την ευρεία έννοια. Το Μαρόκο ανέκαθεν είχε γαλλικά αεροσκάφη, άλλωστε η χώρα έχει μεγάλη σχέση με τη Γαλλία ιστορικά. Αν και είχε αγοράσει αμερικανικά Φ16 ΜΠΛΟΚ 52+ (σχεδόν σαν τα ελληνικά), αποφάσισε να εκσυγχρονίσει τα –αγαπημένα των Μαροκινών– ΜΙΡΑΖ Φ1, με ραντάρ καλύτερα από αυτό των ελληνικών ΜΙΡΑΖ 2000-5! Όταν λοιπόν στο τέλος της περασμένης δεκαετίας άρχισαν να διαπραγματεύονται για νέο μαχητικό, φυσικά και χτύπησαν “την πόρτα” της ΝΤΑΣΟ για τα ΡΑΦΑΛ. Η αλαζονεία που επέδειξαν απέναντι στους Μαροκινούς αξιωματικούς ήταν παροιμιώδης, και οι φήμες λένε πως η μαροκινή αεροπορία σχεδόν “έδιωξε” τους Γάλλους. Αυτό το έμαθε η ΛΟΚΧΙΝΤ, και τότε, ο Ντένις Πλέσσας, της ΛΟΚΧΙΝΤ Ελλάδας, πήγε και έκανε μια πρόταση που οι Μαροκινοί δεν μπορούσαν να αρνηθούν. Έτσι, το Μαρόκο απέκτησε Βάιπερ κι όχι Ραφάλ, χάρη στις λάθος κινήσεις της ΝΤΑΣΟ και τις ικανότητες του Πλέσσα, που δεν είναι πλέον μαζί μας. Το “χαμένο” μαροκινό συμβόλαιο, ανάγκασε τον Μακρόν λίγο μετά να προτείνει τα Ραφάλ στην Ελλάδα και τον Μητσοτάκη, και φυσικά, την Ντασό να κάνει ακριβώς ότι ζήτησε το Ελιζέ (το γαλλικό Μαξίμου, λίγο μεγαλύτερο σε τετραγωνικά βέβαια).
Το κόστος της συντήρησης των ΡΑΦΑΛ της ΠΑ…
Μιλώντας πάλι για τα ΡΑΦΑΛ, όλα έχουν να κάνουμε τους Γάλλους. Ο Δένδιας έχει πρόβλεψη για επιπλέον 12 Ραφάλ στην ΑΤΖΕΝΤΑ 2030, αλλά δυστυχώς υπάρχουν πολλά “αλλά”. Όπως σας είπα και χτες, οι Γάλλοι αρχικά δεν ήθελαν να ρίξουν τις τιμές για τα 12. Όπως χαρακτηριστικά είπε ένας φίλος αεροπόρος, ζητούσαν τιμές ΗΑΕ από την ΠΑ. Άλλωστε η γραμμή παραγωγής της ΝΤΑΣΟ είναι πλήρης, αφού οι παραγγελίες εκτοξεύτηκαν, συνεπώς η προσέγγισή τους ήταν σαν αυτή του Μαρόκου, δηλαδή “φτωχοέλληνες, χάρη σας κάνουμε που σας δίνουμε την αεροπλανάρα μας“. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η τιμή, αλλά και η έλλειψη ευελιξίας στις πληρωμές. Επίσης, η ΦΟΣ για τα Ραφάλ έγινε έντονο θέμα συζήτησης του ΑΓΕΕΘΑ και του ΑΓΕΑ με τον Δένδια, και κανείς από τους τρεις δεν ήταν χαρούμενος ή ευτυχισμένος με τις τιμές των Γάλλων. Είναι κοινό μυστικό πως η υποστήριξη των γαλλικών συστημάτων, κοστίζει ως και 4 φορές περισσότερο από τα αμερικανικά. Επίσης, οι ΦΟΣ των αμερικανικών, είναι συνήθως ένας “κουβάς” χρημάτων, από τον οποίο η ΠΑ αντλεί ακριβώς ότι χρειάζεται, ακόμη κι αν αυτό προέκυψε εκτάκτως.
Για παράδειγμα, αν, χτύπα ξύλο, “τραυματιστεί” για οποιονδήποτε λόγο, ένα κάθετο σταθερό από Φ-16, προφανώς και κάτι τέτοιο δεν υπάρχει μέσα στις ΦΟΣ και τα ΕΦ-ΕΜ-ΕΣ. Αλλά η ΠΑ μπορεί να το παραγγείλει από το ΕΦ-ΕΜ-ΕΣ της ΦΟΣ, χωρίς κανένα πρόβλημα ή γραφειοκρατία. Αν συμβεί το ίδιο με τους Γάλλους, πρέπει να γίνει τροποποίηση, να το ζητήσει η ΠΑ, να εγκριθεί από ΝΤΑΣΟ, στην όποια εξωφρενική τιμή επιλέξουν οι Γάλλοι εκτός του τιμοκαταλόγου. Δηλαδή, όταν ο τότε ΥΕΘΑ Καμμένος έκοψε τελείως τις ΦΟΣ των γαλλικών συστημάτων, και ήθελε να ξεφορτωθεί τα ΝΗ90, δεν ήταν τόσο λάθος όσο το βλέπαμε εμείς οι “απέξω”. Απλά, όταν έχεις μαχητικά σαν τα ΝΤΑΣ-5, δεν τα αφήνεις χωρίς συντήρηση, ακόμη κι ανκοστίζει χρυσάφι. Το πρόβλημα είναι πως η ΠΑ ξέρει τα κόστη για την ώρα πτήσης των Φ-35, και το συγκρίνει με το κόστος ανά ώρα πτήσης των ΡΑΦΑΛ. Σας λέω, πως τα ΡΑΦΑΛ σε ελληνική υπηρεσία κοστίζει σχεδόν 3 φορές η ώρα πτήσης σε σχέση με τα ΒΑΪΠΕΡ, και 2 φορές σε σχέση με τα Φ-35.
Ο Γόρδιος Δεσμός των επιπλέον 12 ΡΑΦΑΛ θα κριθεί αν ο Μανώλης Μακρόν θα γίνει Αλέξανδρος
Μιλώντας για κόστη, το ίδιο το ΡΑΦΑΛ κοστίζει παραπάνω από ένα Φ-35 ως αρχική τιμή. Με την ΠΑ να μαθαίνει από πρώτο χέρι τι έγινε στο Ιράν με τα αμερικανικά και ισραηλινά Φ-35, πόσο εύκολο θεωρείται να αγοραστούν ΡΑΦΑΛ, ακριβότερα από τα Φ-35, που κοστίζουν τα διπλά να πετούν από τα Φ-35 για κάθε ώρα πτήσης; Μάλιστα, και τα Φ-35, χάρη στους Εγγλέζους, θα μπορούν να ρίχνουν ΜΕΤΕΟΡ, ενώ η ΠΑ σκοπεύει να αγοράσει και ΤΖΕΪ-ΕΣ-ΕΜ, πολύ φθηνότερους από τους ΣΚΑΛΠ. Με λίγα λόγια, από την πλευρά της λογικής, ΡΑΦΑΛ θα αγοράζαμε μόνο αν δεν μας έδιναν άλλα Φ-35 οι Αμερικανοί (που προφανώς και μας δίνουν). Εδώ τα πάντα θα κριθούν από τον Μανώλη Μακρόν, αν αποφασίσει να δώσει αυτός κάτι σε διπλωματικό επίπεδο, που να επιτρέψει στον Μητσοτάκη και τον Δένδια να πληρώσουν μερικά δις για 12 επιπλέον ΡΑΦΑΛ. Για παράδειγμα, αν η Γαλλία αποθηκεύσει μερικούς πυραύλους ΑΣΜΠ στην Τανάγρα, με πυρηνικές κεφαλές, στα πλαίσια μιας ελληνογαλλικής αμυντικής συμφωνίας, τότε το ΚαΨιΜί εγκρίνει την αγορά όχι μόνο 12, αλλά 24 επιπλέον ΡΑΦΑΛ. Για να μην τα θέλω όλα δικά μου, μου αρκεί ο Μακρόν να φτιάξει και μερικές αποθήκες με γαλλικά όπλα στην Τανάγρα. Δεν θα μας “χάλαγαν” μερικά αποθέματα από ΜΕΤΕΟΡ, ΕΞΟΣΕΤ, ΣΚΑΛΠ και ΜΙΚΑ της γαλλικής αεροπορίας, σε ελληνικές αποθήκες, με τα κλειδιά σε ελληνικά χέρια για “περίπτωση ανάγκης”. Μέχρι τότε, ο ΚαΨιΜιτζής υποστηρίζει τους Αρχηγούς που λένε ότι τα Ραφάλ είναι πολύ καλά αλλά και πολύ ακριβά για τις ελληνικές δυνατότητες.
