Καλημέρα σας, καλή εβδομάδα και καλούς καφέδες! Δευτέρα πάλι, οπότε βάλτε μια γερή δόση στην καφετιέρα, γιατί σήμερα θα πάμε από την Αττάλεια και την Κύπρο μέχρι τον Έβρο. Και μετά, επειδή υπάρχουν και μερικά ιερά τοτέμ που δεν πρέπει να αγγίζουμε, θα περάσουμε μια βόλτα και από τη Βραζιλία.

Ο Χριστοδουλίδης στην Αττάλεια και ο Μέγας Βεζύρης

Μιλώντας για Αττάλεια, ο Νίκος Χριστοδουλίδης πήγε στη σύνοδο του ΟΗΕ για το κλίμα, όπως πήγαν και άλλοι ηγέτες. Η Τουρκία, βέβαια, δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία. Και ο Ταγίπ Ερντογάν, που υποδεχόταν τους προσκεκλημένους μαζί με τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, έκανε στην άκρη όταν έφτασε ο Κύπριος Πρόεδρος.

Προφανώς ο Μέγας Βεζύρης, που πολλοί εδώ στην Ελλάδα υμνούν και προσκυνούν, έπαθε τρία εγκεφαλικά. Ο Χριστοδουλίδης πήγε κανονικά, ο Γκουτέρες τον υποδέχθηκε και ο Ερντογάν προτίμησε να εξαφανιστεί από το πλάνο. Ωραία εικόνα για τον οικοδεσπότη, ε;

Παραλίγο να χάσει και η ΕΥΠ το μεγαλύτερο άσετ που είχε ποτέ μέσα στην Τουρκία. Γιατί, αν το καλοσκεφτείτε, ούτε η Πολεμική Αεροπορία θα κατάφερνε να στερήσει από την Τουρκία τα εκατό Φ-35 που ονειρευόταν, να της φορτώσει ένα ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα που της έκλεισε την πόρτα του προγράμματος και, μαζί, να την κάνει να πληρώσει και πάνω από ένα δισεκατομμύριο δολάρια. Όλα αυτά τα κατάφερε μόνος του ο Ταγίπαρος.

Για να μην μπερδευόμαστε, τα εκατό ήταν η τουρκική φιλοδοξία. Έξι αεροσκάφη είχαν κατασκευαστεί για την Τουρκία και έμειναν στις ΗΠΑ, ενώ οι Τούρκοι είχαν ήδη πληρώσει περίπου 1,4 δισεκατομμύρια για το πρόγραμμα. Θέλει και αυτό το ταλέντο του. Παίρνεις τους ΕΣ-400, χάνεις τα Φ-35, πληρώνεις τον λογαριασμό και μετά περιμένεις να σου πουν μπράβο για τη στρατηγική σου αυτονομία.

Διαψεύδω πάντως ότι η ΠΑ σκέφτεται να μετονομάσει την Τανάγρα ή την Ανδραβίδα σε Αεροπορική Βάση Πτεράρχου Ερντογάν. Του έχουν πιστωθεί οι καταρρίψεις μόνο έξι τουρκικών Φ-35, όχι και των εκατό. Να υπάρχει και μια δικαιοσύνη στις προαγωγές!

Τα λέω αυτά γιατί στην Ελλάδα ένα μέρος της αντιπολίτευσης έχει αναγάγει τον Ερντογάν σε μέγα σκακιστή, που μελετάει δέκα κινήσεις μπροστά και μας έχει όλους στο τσεπάκι του. Μερικές φορές ο άνθρωπος μπερδεύει το σκάκι με τη ντάμα. Ας το έχουμε υπόψη πριν αρχίσουμε πάλι τις αναλύσεις για το αλάνθαστο του Σουλτάνου.

Ο πράσινος μπερές μέσα στην Τουρκία

Μιλώντας για την κυπριακή παρουσία στην Αττάλεια, ο Χριστοδουλίδης γλέντησε τους Τούρκους και χωρίς να χρειαστεί να κάνει τίποτα σπουδαίο. Πήγε εκεί όπου είχε κάθε δικαίωμα να πάει, ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και προσκεκλημένος στη σύνοδο του ΟΗΕ.

Τη μεγαλύτερη εντύπωση, πάντως, την έκανε ο ένστολος συνοδός του, ο διοικητής της Προεδρικής Φρουράς, με τον πράσινο μπερέ του. Κύπριος Πρόεδρος, σε τουρκικό έδαφος, με πράσινο μπερέ δίπλα του. Το λες και χατ τρικ, ειδικά μέσα στην Τουρκία!

Φανταστείτε τώρα κάποιους εκεί να βλέπουν την εικόνα και να ψάχνουν στα εγχειρίδια πρωτοκόλλου αν μπορούν να εκδώσουν απαγόρευση κυκλοφορίας για τα πράσινα καπέλα. Ο άνθρωπος φόρεσε την επίσημη στολή του και έκανε τη δουλειά του. Δεν χρειάστηκε τίποτε παραπάνω.

Η άδεια, η ενημέρωση και το προσκλητήριο

Μιλώντας για πράγματα που δεν χρειάζονται ερμηνεία από μάντη, στην Ελλάδα εξακολουθούμε να κλαίμε σαν μυξοπαρθένες για τη δήθεν «ήττα» στο καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας και Κύπρου. Οι Γάλλοι ενημέρωσαν την Τουρκία, και κάποιοι εδώ αποφάσισαν αμέσως ότι χάσαμε την Κρήτη, την Κύπρο και το τραπεζάκι δίπλα στο παράθυρο στο ΚαΨιΜί.

Για την έρευνα, Ελλάδα και Κύπρος εξέδωσαν τις άδειες. Η τουρκική πλευρά εξέδωσε τη δική της αγγελία και προβάλλει τις γνωστές αξιώσεις της. Η ελληνική θέση είναι ότι η ενημέρωση από τη Γαλλία δεν ισοδυναμεί με τουρκική άδεια. Μπορούμε βεβαίως να συζητάμε τι σημαίνει διπλωματικά μια τέτοια ενημέρωση. Άλλο όμως η ενημέρωση και άλλο η άδεια.

Είναι σαν να λαμβάνω προσκλητήριο για τον γάμο της υπολοχαγού και να ανακοινώνω ότι εγώ εξέδωσα την άδεια για να παντρευτεί τον καλό της! Και μετά να θυμώνει το σόι του γαμπρού και να ρωτάει τι δουλειά είχε ο ΚαΨιΜιτζής να βγάλει άδειες γάμου. Παιδιά, ένα προσκλητήριο μου στείλατε. Εγώ μέχρι και φάκελο με λεφτά θα αφήσω, αν προλάβω να ξεπεράσω το σοκ.

Το ζήτημα είναι να γίνουν οι έρευνες, να προχωρήσει το έργο και να μη μετατραπούν οι τουρκικές αξιώσεις σε δικαίωμα βέτο. Εκεί θα κριθούμε. Όχι στον διαγωνισμό για το ποιος θα κλάψει πιο δυνατά μόλις ακούσει μια δήλωση από την Άγκυρα.

Ο αντιεμπορικός Γεραπετρίτης

Μιλώντας για το καλώδιο, ο Γεραπετρίτης ενημέρωσε τους πολιτικούς αρχηγούς και ελπίζω τώρα να γλιτώσουμε τουλάχιστον μέρος της οδυρολογίας. Προσωπικά δεν του έχω κάποια ιδιαίτερη συμπάθεια. Είναι και αντιεμπορικός, ας μην κρυβόμαστε. Δύσκολα θα γεμίσει το ΚαΨιΜί με αφίσες του.

Αλλά εδώ ο ΥΠΕΞ κλήθηκε να μαζέψει το χάος που άφησαν οι κινήσεις του ΥΠΕΝ, πρώτα επί Σκυλακάκη και μετά επί Παπασταύρου. Ο άνθρωπος έβγαλε τα κάστανα από τη φωτιά και έφαγε και την καζούρα. Συμβαίνουν αυτά, όταν στο τέλος πρέπει κάποιος να μιλήσει με τις άλλες χώρες και όχι μόνο να κάνει παρουσιάσεις.

Αναρωτιέμαι με ποιο τεστ επιλέγουν υπουργούς για το ΥΠΕΝ. Πρέπει να πέσεις πολύ κάτω από τη βάση για να περάσεις; Αν πιάσεις τη βάση, σε στέλνουν σε άλλο υπουργείο; Δεν ξέρω, ρωτάω. Πάντως ο Γεραπετρίτης λέει ότι το έργο προχωρά και αυτό είναι που θέλουμε να δούμε στην πράξη.

Ελληνικά μαχητικά στην Κύπρο

Μιλώντας για την Κύπρο, εκεί υπάρχει ικανοποίηση όταν γίνονται βήματα που ενισχύουν τη χώρα. Βέβαια υπάρχουν και εκείνοι με τα ευαίσθητα αυτιά, που ενοχλούνται από τον θόρυβο των ελληνικών Φ-16. Τι να σας πω; Έχουν έναν ιδιαίτερο ήχο τα αεροπλάνα. Δεν κυκλοφορούν ακόμη με σιγαστήρα και ηλεκτρικό μοτέρ.

Ας συνηθίσουν πάντως την παρουσία τους. Τα ελληνικά μαχητικά σταθμεύουν στην Κύπρο από την περιφερειακή κρίση του Μαρτίου και η Λευκωσία θέλει να υπάρξει διαρκής ελληνική παρουσία. Ο Κύπριος υπουργός Άμυνας έχει διευκρινίσει ότι δεν είχε υπογραφεί ακόμη συμφωνία για μόνιμη στάθμευση. Εγώ πάντως θέλω να γίνει, και να μείνουν.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ελληνικά μαχητικά προσγειώνονται στο νησί. Είναι όμως μια παρουσία μεγαλύτερης διάρκειας, που δείχνει στην πράξη τι σημαίνει να βρίσκεται η Ελλάδα δίπλα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Τα Φ-16 συμμετείχαν και στην κυπριακή παρέλαση, με τα ελληνικά εθνόσημα εκεί όπου πρέπει να τα βλέπουν όλοι.

Να είναι καλά, λοιπόν, οι μουλάδες του Ιράν, που με τους πυραύλους και τα μη επανδρωμένα τους έδωσαν την αφορμή να ενισχυθεί η προστασία του νησιού. Κάτι που οφείλουμε και από τις συμφωνίες μας και από την ίδια τη σχέση μας με την Κύπρο. Οι Άγγλοι εντωμεταξύ σκέφτονται αν θα στείλουν μισό ΓΙΟΥΡΟΦΑΪΤΕΡ, αρκεί να είναι διαθέσιμο. Αν δεν είναι, να στείλουν τουλάχιστον τον πιλότο να πίνουμε καφέ.

Κάτι ξυπνάει μετά τα ήρεμα νερά

Μιλώντας για ελληνική παρουσία στην περιοχή, η παρέμβαση του πρωθυπουργού στον ΟΗΕ, με αναφορά στο παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, έδειξε πως κάτι αρχίζει να ξυπνάει μετά την περίοδο των «ήρεμων νερών».

Δεν λέω να ψαχνόμαστε για καβγά κάθε πρωί πριν από τον πρώτο καφέ. Λέω το αυτονόητο. Όταν ο απέναντι αμφισβητεί δικαιώματά σου, δεν τα υπερασπίζεσαι κάνοντας πως δεν άκουσες. Τα λες εκεί που πρέπει, τα στηρίζεις διπλωματικά και φροντίζεις να έχεις και τις δυνάμεις που χρειάζονται για να μη μείνουν τα λόγια στον αέρα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, μεγάλη εντύπωση μου έκανε μια άλλη παρέμβαση, για μια περίοδο που στην πολιτική συζήτηση αντιμετωπίζεται συχνά σαν να πρέπει να τη θυμόμαστε μόνο στις επετείους. Μιλάω για τον Έβρο και για όσα έγιναν το 2020.

Ο Δημητριάδης για τον Έβρο

Μιλώντας για τον Έβρο, ο πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού, Γρηγόρης Δημητριάδης, μίλησε για τη διαχείριση της κρίσης και είπε ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Ασχέτως αν τον συμπαθείτε ή όχι, αξίζει να δείτε τι λέει. Γιατί ήταν ένας από τους ανθρώπους που βρίσκονταν στον συντονισμό τότε, και η εμπειρία εκείνων των ημερών δεν είναι κομματικό φυλλάδιο να το πετάμε ανάλογα με το ποιος μιλάει.

Δείτε εδώ τι είπε ο Γρηγόρης Δημητριάδης για τον Έβρο.

Κρατώ από την τοποθέτησή του την αναφορά στην πληροφορία, στους ανθρώπους της πρώτης γραμμής και στο τι πρέπει να μαθαίνει ένα κράτος από μια κρίση. Είπε συγκεκριμένα

«Το σημαντικό είναι, καταρχήν, ότι είχαμε έγκαιρη πληροφόρηση. Έγκαιρη πληροφόρηση σημαίνει προετοιμασία να προλάβεις τα χειρότερα».

Και συνέχισε με τους ανθρώπους που ζουν εκεί

«Εξίσου σημαντικό είναι οι άγνωστοι ήρωες. Ποιοι είναι αυτοί; Οι Ακρίτες μας. Οι εθνοφύλακες μας, οι κάτοικοι, άντρες και γυναίκες. Ζήσαμε συγκινητικές στιγμές εκείνες τις μέρες. Το πώς βοηθούσαν τα στρατεύματά μας, τους αστυνομικούς μας».

Κρατώ επίσης αυτό που είπε για το μάθημα που πρέπει να μένει μετά από μια κρίση

«Πάντα θα τύχει κάτι μια πρώτη φορά. Το ζήτημα είναι, και αυτό ζητάς από το κράτος και αυτό ζητάς και από μια κυβέρνηση, να μαθαίνεις να μην ξανασυμβεί. Ε, λοιπόν, μάθαμε. Τι σημαίνει “μάθαμε”; Δείτε πόσα χιλιόμετρα τείχους έχουν φτιαχτεί σήμερα, δείτε πώς έχουν αυξηθεί τα περίπολα».

Και έκλεισε λέγοντας να είμαστε υπερήφανοι για τους κατοίκους της περιοχής. Δεν ξέρω για εσάς, εγώ χαίρομαι που άκουσα κάποιον να θυμάται τους ανθρώπους που έμειναν εκεί, βοήθησαν τους στρατιωτικούς και τους αστυνομικούς και δεν περίμεναν να τελειώσει η κρίση για να πάνε να φωτογραφηθούν.

Αυτοί οι άνθρωποι θα είναι εκεί και την επόμενη φορά. Όπως θα είναι και οι στρατιώτες, οι εθνοφύλακες, οι αστυνομικοί. Η δική μας δουλειά είναι να έχουν σχέδιο, μέσα και υποστήριξη πριν φτάσει το πρόβλημα στην πόρτα τους. Όχι να τους θυμόμαστε μόνο όταν θέλουμε να κάνουμε μια ομιλία με ωραίο φόντο.

Από το αλάθητο της ΦΔΙ στο αλάθητο του ΣΙ-390

Μιλώντας για πράγματα που συζητούνται μόνο αν αρέσει η άποψή σου, τι φάση είναι αυτή με τις επιθέσεις επειδή τόλμησα να μιλήσω για ιερά τοτέμ; Μερικοί έχετε σοβαρό πρόβλημα με την ΠΤΗΣΗ και μάλλον το βγάζετε πάνω μου. Δεν ξέρω γιατί. Προσέξτε το, γιατί σας έχει γίνει εμμονή. Εγώ πάντως καφέ θα σας βάλω, ακόμη κι αν έρθετε να μου πείτε ότι είμαι άσχετος. Αρκεί να τον πληρώσετε.

Μετά τη ΦΔΙ, που για κάποιους απαγορεύεται να την κρίνουμε επειδή έχει το αλάθητο της ΝΑΒΑΛ, βρήκαμε καινούργιο κοσκινάκι; Το ΕΜΠΡΑΕΡ ΣΙ-390;

Απαγορεύεται πλέον να μιλάμε και γι’ αυτό; Να μη ρωτάω πόσο μας κοστίζει, τι κερδίζει η ελληνική αμυντική βιομηχανία και τι προσφέρουν οι εναλλακτικές; Να πάρω ένα σημαιάκι, να σταθώ στην πίστα και να χειροκροτάω ό,τι περνάει από μπροστά μου; Αυτό το κάνουν άλλοι μια χαρά. Δεν χρειάζονται κι εμένα.

Λοιπόν, για να τελειώνουμε με την παρεξήγηση, το ΣΙ-390 το γουστάρω. Είναι ένα σύγχρονο, ικανότατο μεταγωγικό, με δυνατότητες που χρειάζεται η Πολεμική Αεροπορία. Το έχει μελετήσει η ΠΑ, το επέλεξε, και αυτό για μένα έχει βαρύτητα. Είναι το καλύτερο για εμάς; Δεν ξέρω. Μου αρκεί ότι το επέλεξε η ΠΑ για να περιμένω να το δω να πετάει με ελληνικά εθνόσημα.

Αυτό δεν μου απαγορεύει να ρωτάω για τον λογαριασμό. Το αεροπλάνο δεν παρεξηγείται. Οι οπαδοί του παρεξηγούνται.

Η Κολομβία, η Ελλάδα και ο λογαριασμός

Μιλώντας για λογαριασμούς, όπως έχουμε ξαναγράψει, η Κολομβία παρήγγειλε δύο ΣΙ-390 με σύμβαση περίπου 366,4 εκατομμυρίων δολαρίων, μαζί με εξοπλισμό, εκπαίδευση και υποστήριξη. Υπάρχει επίσης μνημόνιο για τη διερεύνηση βιομηχανικής και τεχνικής συνεργασίας της ΕΜΠΡΑΕΡ με την κολομβιανή αεροπορική βιομηχανία.

Με την ισοτιμία που χρησιμοποιήσαμε για τη σύγκριση, το κολομβιανό πακέτο βγαίνει περίπου 166 εκατομμύρια ευρώ ανά αεροσκάφος. Για την Ελλάδα, η πορτογαλική έγκριση μιλά για συνολικό ποσό περίπου 590 εκατομμυρίων ευρώ για τρία αεροσκάφη και το σχετικό πακέτο. Δηλαδή κοντά στα 200 εκατομμύρια ανά αεροσκάφος, αν διαιρέσουμε τον συνολικό λογαριασμό διά τρία.

Τα πακέτα έχουν διαφορετικό περιεχόμενο; Ωραία. Ας μας πουν ακριβώς τι πληρώνουμε και γιατί. Τι εξοπλισμό παίρνουμε, πόση υποστήριξη, τι εκπαίδευση, ποιες υπηρεσίες και πόσο κοστίζει το καθένα; Μιλάμε για δημόσιο χρήμα. Δεν είναι μυστική συνταγή του καφέ μου, ούτε υποχρέωσή μας να πληρώνουμε χωρίς να ρωτάμε για να μη στενοχωρηθούν οι θαυμαστές της ΕΜΠΡΑΕΡ.

Η Κολομβία, πάντως, με παραγγελία δύο αεροσκαφών συζητά και βιομηχανική συνεργασία. Εμείς πού βρισκόμαστε; Πού είναι το περίφημο 25% ελληνικής προστιθέμενης αξίας που μας έλεγε κάποτε ο ΥΕΘΑ; Τι θα φτιάξουμε, τι θα υποστηρίξουμε και ποια τεχνογνωσία θα μείνει στη χώρα;

Ή μήπως το 25% ίσχυε όσο χρειαζόταν για δηλώσεις και παρουσιάσεις; Γιατί, όταν ήρθε η ώρα να πέσουν οι υπογραφές για τα ΣΙ-390, την ελληνική συμμετοχή την ψάχνω με το μικροσκόπιο. Και ο λογαριασμός, σε αντίθεση με τις υποσχέσεις, θα έρθει κανονικά.

Ο ΗΡΑΚΛΗΣ που χτίζεται στην Τανάγρα

Μιλώντας για ελληνική συμμετοχή, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ και για τον ΗΡΑΚΛΗ. Η ΕΑΒ φτιάχνει εδώ και χρόνια σημαντικά τμήματα της ατράκτου του ΣΙ-130 ΤΖΕΪ στην Τανάγρα. Η ΠΤΗΣΗ έχει γράψει αναλυτικά για τις δύο επιλογές και για το έργο που ήδη εκτελεί η ελληνική βιομηχανία.

Επιπλέον, τα ΣΙ-27 της ΠΑ χρησιμοποιούν κινητήρες της ίδιας οικογένειας με εκείνους του ΣΙ-130 ΤΖΕΪ, ενώ η Αεροπορία γνωρίζει επί δεκαετίες την οικογένεια των ΗΡΑΚΛΗΔΩΝ από τα ΣΙ-130Η. Υπάρχει λοιπόν μια βάση εμπειρίας και βιομηχανικής δουλειάς στην Ελλάδα.

Αντί γι’ αυτό, πάμε σε μια παραγγελία μπουτίκ τριών ΣΙ-390, με προαίρεση για άλλα τρία. Το γιατί προτίμησε τον βραζιλιάνικο τύπο η ΠΑ έχει τη δική του επιχειρησιακή σημασία, όπως και η δυνατότητα εναέριου ανεφοδιασμού που προσφέρει. Το έχω γράψει και δεν το παίρνω πίσω. Αλλά κάποιος οφείλει να μας πει και τι χάνουμε μαζί με τη δουλειά που θα μπορούσε να μείνει στην Τανάγρα. Η ελληνική βιομηχανία δεν ζει με ευχολόγια στις παρελάσεις.

Και ναι, ξέρω. Το ΣΙ-130 ΤΖΕΪ το κατασκευάζει εκείνη η καταραμένη, μικρή και άσχετη εταιρειούλα που λέγεται ΛΟΚΧΙΝΤ. Η ίδια που μας πουλούσε και τις αλουμινότρατες. Οπότε, για ορισμένους, ό,τι φτιάχνει είναι προκαταβολικά κακό. Μην τυχόν και χαλάσει το αφήγημα!

Ο Λούλα, η Τουρκία και ο βραζιλιάνικος καφές

Μιλώντας για Βραζιλία, δεν θα πω ότι ο Λούλα προχωρά σε μεγάλο άνοιγμα αμυντικής συνεργασίας με την Τουρκία; Με την Τουρκία των γενοκτονιών, των εισβολών στην Κύπρο, στη Συρία και στο Ιράκ; Την ίδια ώρα που ο ίδιος ο Λούλα κατακεραυνώνει το Ισραήλ;

Οι Βραζιλιάνοι κοιτούν τα δικά τους συμφέροντα. Δικαίωμά τους. Εμείς κοιτάμε τα δικά μας ή μόνο το πώς θα βγούμε φωτογραφία; Όταν δίνουμε μια τέτοια παραγγελία, ζητάμε δουλειά για τη δική μας βιομηχανία ή αρκούμαστε στο να υπογράψουμε και να πληρώσουμε;

Εντάξει, παιδιά, θα σας κάνω το χατίρι. Μπορεί κάποιοι να περιμένουν και ταξιδάκια στο Ρίο. Εγώ πάντως από τη Βραζιλία θα συνεχίσω να αγοράζω καφέ. Τουλάχιστον αυτός αφήνει άρωμα στο ΚαΨιΜί.

Οι ινφλουένσερς και το υαλουρονικό

Μιλώντας για τη Φρεγατιάδα, ξέρω ότι πολλοί υποκλίνεστε στη μεγαλοσύνη συγκεκριμένων ινφλουένσερς. Εγώ δεν το κάνω. Θα γράφω εδώ ό,τι πιστεύω, εσείς θα πηγαίνετε σε άλλες σελίδες και θα με βρίζετε. Υπάρχει χώρος για όλους στο διαδίκτυο, αν και μερικοί τον καταλαμβάνουν λες και τους ανήκει.

Υπάρχουν σελίδες που αφήνουν να βρίζουν την ΠΤΗΣΗ στα ίσια και παλικαρίσια. Και οι Πτησαίοι δεν κάνουν τίποτα. Έχουν κι αυτοί μια παλιά λόξα, να κοιτάνε τη δουλειά τους. Επειδή την έχουν αυτοί, δεν σημαίνει ότι την έχω κι εγώ!

Το ΕΜΠΡΑΕΡ, πάντως, το προωθούν και ινφλουένσερς με υαλουρονικό. Με γεια τους, με χαρά τους. Η ΠΤΗΣΗ θα κάνει τη δουλειά της κι εκείνοι τη δική τους. Εγώ θα πω τις αντιρρήσεις μου και θα πω και τα καλά μου λόγια. Μόνο μη μου ζητάτε να τρώω κουτόχορτο μαζί με τον πρωινό καφέ.