Τα ΜΜΕ είναι ένα από τα βασικά εργαλεία προπαγάνδας που πολλές χώρες χρησιμοποιούν για να επηρεάσουν τη κοινή γνώμη. Έχουν χρησιμοποιηθεί από όλες τις χώρες του πλανήτη σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Μια περίπτωση με ελληνικό ενδιαφέρον, είναι αυτή του Russia Today και πιο συγκεκριμένα, ο τρόπος με τον οποίο παρουσίαζε τη Τουρκία την εποχή που οι ρωσοτουρκικές σχέσεις βρισκόντουσαν στο ναδίρ.
Οι σημερινές σχέσεις Ρωσίας – Τουρκίας, διανύουν έναν ιδιότυπο “μήνα του μέλιτος” με τις δυο χώρες να έχουν έρθει πολύ κοντά, εξαιτίας κοινών συμφερόντων που άπτονται γεωπολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών προεκτάσεων.
Αν όμως ανατρέξουμε στο πρόσφατο παρελθόν, θα διαπιστώσουμε πως η ρητορική των ρωσικών ΜΜΕ ήταν ιδιαιτέρως εχθρική κατά της Τουρκίας. Κλασικό παράδειγμα η κατάρριψη του ρωσικού Su-24 από τουρκικά F-16 το 2015, που προκάλεσε κύμα οργής στη ρωσική κοινή γνώμη και μετουσιώθηκε μέσω “εμπρηστικών” δηλώσεων Ρώσων αξιωματούχων που έτυχαν την ανάλογης προβολής από τα ΜΜΕ. Ανάμεσα σε αυτές, η δήλωση του Ντ. Μεντβέντεφ πως η Τουρκία υποθάλπτει το ISIS.

Η ρωσοτουρκική μιντιακή “κόντρα” συνεχίστηκε και ως τα μέσα του 2016, με το Russia Today να αποστέλλει ανταποκριτές στη νοτιοανατολική Τουρκία για να καταγράψουν τα εγκλήματα εις βάρος των Κούρδων και να καλεί σε υιοθέτηση ανεπίσημου ψηφίσματος για τη καταγγελία των σφαγών που επιτέλεσε ο Τουρκικός Στρατός.


Από τον Ιούνιο του 2016 και τη συγνώμη του Ερντογάν προς τον Πούτιν για το περιστατικό με το Su-24, οι σχέσεις των δυο χώρων εισέρχονται σε περίοδο σύσφιξης. Η δολοφονία του Ρώσου πρέσβη Αντρέι Καρλόφ στην Άγκυρα τον ίδιο χρόνο, δεν είχε καμία επίπτωση στις σχέσεις των δυο χωρών που πλέον συνεργάζονται στενά στο θέμα της Συρίας και έχουν υπογράψει μια σειρά αμυντικών και οικονομικών συμφωνιών. Τα ρωσικά ΜΜΕ ακολούθησαν το κλίμα ευφορίας που είχε σχηματιστεί και όχι μόνο ξέχασαν τη παλαιότερη σφοδρή κριτική τους κατά του Ερντογάν, αλλά πολλάκις έπλεξαν το εγκώμιο της Τουρκίας. Πλέον, οι επικριτικές αναφορές εις βάρος της Άγκυρας είναι κάτι που συναντάται εξαιρετικά σπάνια στα ρωσικά ΜΜΕ.
Το συμπέρασμα του παρόντος άρθρου είναι πως στη γεωπολιτική και την οικονομία δεν χωρούν συναισθηματισμοί. Όταν τα συμφέροντα δυο χωρών συμπίπτουν, θα συμμαχήσουν ακόμη και όταν αυτά που τους χωρίζουν είναι πολλά περισσότερα από αυτά που τους ενώνουν.