Καλημέρα σας, καλοί μου φίλοι και φίλες! Πέμπτη σήμερα. Δηλαδή μία μέρα πριν από την Παρασκευή. Λίγο κουράγιο ακόμη και φτάσαμε στο Σαββατοκύριακο.
Για το Σαββατοκύριακο μπορούμε να κάνουμε κουράγιο. Με αυτά που συμβαίνουν στην Πολιτική Προστασία, όμως, αρχίζω και ξεμένω από αποθέματα.
Και το χειρότερο ξέρετε ποιο είναι; Όσα μαθαίνω κάθε μέρα δεν με αφήνουν να ασχοληθώ με αυτά που πραγματικά θέλω. Με το αγαπημένο μου Πολεμικό Ναυτικό, με την Πολεμική Αεροπορία ή και με τις καλές εξελίξεις που έχουμε στον Στρατό Ξηράς.
Έχω τόσα να σας πω και κάθε φορά που ετοιμάζω τον καφέ και λέω «σήμερα θα πιάσουμε τα βαπόρια», εμφανίζεται μια καινούργια ιστορία από την Πολιτική Προστασία. Και τι να κάνω; Να την αφήσω;
Οπότε επανέρχομαι στο τεράστιο πρόβλημα με τα εναέρια μέσα της Πυροσβεστικής και στο χάος που επικρατεί. Και σήμερα έχω πράγματα που θέλω να διαβάσετε με την ησυχία σας. Πάρτε πρώτα μια γουλιά καφέ, γιατί μετά δεν ξέρω αν θα σας μείνει στο φλιτζάνι.
Ποιος διοικεί και ποιος πετάει
Πάμε τώρα σε κάτι που αρκετοί μπορεί να μη γνωρίζετε. Ο διοικητής των εναέριων μέσων της Πυροσβεστικής δεν είναι πιλότος. Από τους δύο διοικητές για τους οποίους μιλάμε, ιπτάμενος είναι ο Μοίραρχος της Μοίρας Ελικοπτέρων, που ανήκει στην Υπηρεσία Εναέριων Μέσων του Πυροσβεστικού Σώματος.
Είναι ο άνθρωπος για τον οποίο σας μίλησα και χθες. Ο αξιωματικός που, όπως μαθαίνω, βρίσκεται στο στόχαστρο επειδή επέμεινε να ζητά χειριστές για την υπηρεσία του.
Και τι παράξενο πράγμα ζήτησε ο άνθρωπος, ε; Χειριστές για ελικόπτερα! Σε λίγο θα ζητήσει και νερό για τα πυροσβεστικά οχήματα και θα έχουμε άλλα δράματα.
Ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει πολύ ακριβά για να δημιουργηθεί αυτή η δυνατότητα. Έχουν αγοραστεί ελικόπτερα, έχουν εκπαιδευτεί άνθρωποι και έχει στηθεί μια υπηρεσία. Κι όταν έρχεται ο υπεύθυνός της και ζητά το προσωπικό που χρειάζεται για να λειτουργήσει, αντί να τον ακούσουν, μαθαίνω πως ψάχνουν τρόπους να τον βγάλουν από τη μέση.
Μιλάμε για το ποιος θα πετάει τα ελικόπτερα
Ας το ξαναπώ, γιατί θέλω να είμαι απολύτως σαφής. Το θέμα δεν είναι απλώς ποια εταιρεία θα συντηρεί ένα ελικόπτερο. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που φτάνουν στο ΚαΨιΜί, κάποιοι θέλουν να περάσουν σε ιδιωτικές εταιρείες και τη χρήση, δηλαδή τις επιχειρήσεις των εναέριων μέσων της Πυροσβεστικής.
Η Πολιτική Προστασία θα έχει τα ελικόπτερα και τα αεροπλάνα, αλλά θα πληρώνει μια ιδιωτική εταιρεία για να της διαθέτει και τους ανθρώπους που θα τα πετούν.
Κι εγώ ρωτάω κάτι απλό. Αν χρειάζεσαι χειριστές, γιατί να μη βρεις χειριστές για την ίδια την Πυροσβεστική; Γιατί να μην προκηρύξεις θέσεις για ιδιώτες πιλότους με συγκεκριμένα προσόντα και συνθήκες που να κάνουν την υπηρεσία ελκυστική;
Θα μου πείτε πως έγινε προκήρυξη. Σωστά! Το 2025 βγήκε. Και μάλιστα η επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου μιλούσε για δέκα θέσεις χειριστών ελικοπτέρων, έξι χειριστών αεροπλάνων και τρεις τεχνικών.
Μόνο που η προκήρυξη ζητούσε τόσο περίεργες και δύσκολες προδιαγραφές για τους πιλότους, που αναρωτιέσαι ποιος ακριβώς περίμεναν να εμφανιστεί. Έβαζε, για παράδειγμα, όριο ηλικίας τα 35 χρόνια και έλεγχε μέχρι και για εμφανή τατουάζ με τη στολή. Αναζητούμε χειριστές για ελικόπτερα ή γαμπρό για την κόρη του διοικητή;
Και το αποτέλεσμα; Για τις δέκα θέσεις χειριστών ελικοπτέρων δεν κατατάχθηκε ούτε ένας. Η επίσημη ανακοίνωση κατάταξης περιλαμβάνει τρεις χειριστές αεροπλάνων και έναν τεχνικό. Από ελικόπτερα; Μηδέν.
Δεν αρκεί λοιπόν να γράψεις «ζητούνται πιλότοι» σε ένα χαρτί και να περιμένεις ουρά μέχρι τη Μεσογείων. Όταν ζητάς από έναν ιδιώτη να έχει πληρώσει ο ίδιος τις άδειες και την εκπαίδευσή του, πρέπει να του δώσεις και έναν λόγο να έρθει.
Όπως μαθαίνω, με τις αποδοχές γύρω στα 2.600 ευρώ τον μήνα και τα προσόντα που ζητούνταν, δύσκολα θα αφήσει κάποιος άλλες δουλειές για να πετάει ελικόπτερα πάνω από φωτιές. Η πυρόσβεση θέλει εξαιρετικά προσόντα. Το ζήτημα είναι πώς θα προσελκύσεις και θα κρατήσεις ανθρώπους που τα διαθέτουν.
Σας το έχω πει. Σε ορισμένες δουλειές σε εξέδρες πετρελαίου, ένας έμπειρος κυβερνήτης μπορεί, από όσα ακούω, να φτάσει ακόμη και τις 18.000 ευρώ τον μήνα. Τα ποσά διαφέρουν ανά δουλειά και σύμβαση, αλλά πιάσατε το νόημα.
Εσείς τι θα κάνατε; Θα πληρώνατε μια περιουσία για να γίνετε πιλότοι και μετά θα διαλέγατε τη δυσκολότερη δουλειά με αμοιβή που δεν μπορεί να σταθεί απέναντι στην αγορά; Ή θα κοιτούσατε προς τα έξω;
Και μετά θα βγει κάποιος να μας πει πως «δεν βρίσκουμε προσωπικό», άρα πρέπει να τα δώσουμε όλα σε εταιρείες. Βολικό, ε;
Οι καταγγελίες για το γραφείο του υπουργού
Πριν πάμε στα Α139, θέλω να δείτε ένα σοβαρό δημοσίευμα του Αστυνομικού.
Σύμφωνα με τρεις πηγές που επικαλείται η ιστοσελίδα, ο διευθυντής του γραφείου του Υπουργού Πολιτικής Προστασίας είναι εν ενεργεία υποστράτηγος που είχε υπηρετήσει σε επιτελική θέση επί Κικίλια.
Το δημοσίευμα αναφέρει ότι ο αξιωματικός και άλλοι δεκατρείς κρίθηκαν για αποστρατεία τον Ιανουάριο και προσέφυγαν. Τον Αύγουστο απορρίφθηκαν οι προσφυγές, αλλά στις 12 Νοεμβρίου η απόφαση περίμενε, κατά τις καταγγελίες, την υπογραφή του υπουργού.
Έτσι, υποστήριζε, ο διευθυντής πληρωνόταν ως εν ενεργεία και οι υπόλοιποι δεκατρείς λάμβαναν βασικούς μισθούς, παρότι βρίσκονταν στα σπίτια τους.
Το ίδιο ρεπορτάζ κάνει λόγο για υπηρεσιακό όχημα και πρόσθετες αποδοχές του διευθυντή για έκτη ημέρα, νυχτερινά, εκτός έδρας και επιπλέον οκτάωρα. Εγείρει ερωτήματα αν δικαιολογούνται και αναφέρει ότι τις αποδοχές υπογράφει ο επιτελάρχης.
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα, στο ημερολόγιο του επιχειρησιακού κέντρου καταγράφεται ότι ο επιτελάρχης είχε τη διαχείριση εναέριων μέσων κατά τη φονική σύγκρουση πυροσβεστικών ελικοπτέρων στην Ψάθα, για την οποία διεξάγεται προανάκριση.
Αυτά καταγγέλλονται στο δημοσίευμα. Και η ιστοσελίδα περιμένει απάντηση από το υπουργείο. Την περιμένω κι εγώ.
Έχει υπογραφεί η απόφαση; Αν όχι, γιατί; Τι ακριβώς πληρώνεται ο διευθυντής του γραφείου και για ποιες υπηρεσίες; Και πόσο κοστίζει αυτή η εκκρεμότητα συνολικά;
Ξέρετε γιατί ρωτάω; Γιατί όταν συζητάμε για ανθρώπους που πετούν πάνω από φωτιές, ξαφνικά τα λεφτά δεν φτάνουν. Όταν όμως φτάνουμε στα γραφεία, στα επιδόματα και στις υπογραφές, τα πράγματα αποκτούν μια άλλη ευελιξία.
Οι καταγγελίες είναι σοβαρές και χρειάζονται συγκεκριμένες απαντήσεις. Όχι μια ανακοίνωση που θα μας λέει πόσο πολύ αγαπάμε το Πυροσβεστικό Σώμα. Αριθμούς, αποφάσεις και ημερομηνίες θέλουμε.
Τα Α139 που αγοράσαμε και αποθηκεύσαμε
Και πάμε τώρα στα δικά μας, στα αγαπημένα Α139 της Πυροσβεστικής. Γιατί η ιστορία δεν αρχίζει τη στιγμή που εμφανίστηκε ένα σήμα για να εκπαιδευτούν άνθρωποι της ΠΑ. Έχει αρκετά επεισόδια πιο πίσω.
Τα ελικόπτερα παραλήφθηκαν το καλοκαίρι του 2026, μέσα στην αντιπυρική περίοδο, και εντάχθηκαν στο δυναμικό του Πυροσβεστικού Σώματος. Η έλλειψη κατάλληλων εγκαταστάσεων και επαρκούς προσωπικού εμφανίζεται ως ο λόγος που οδηγήθηκαν στην αποθήκευση. Μόνο που, για τις εγκαταστάσεις, τα πράγματα έχουν αρκετό παρασκήνιο.
Έτσι βρέθηκαν σε υπόστεγα της 112 Πτέρυγας Μάχης, στην Ελευσίνα. Και τα υλικά και τα εργαλεία τους μπήκαν σε παλέτες, σε αποθήκη στο ίδιο αεροδρόμιο.
Δεν ξέρω πώς ακούγεται αυτό σε εσάς. Εμένα μου ακούγεται σαν να αγοράζω επαγγελματική μηχανή καφέ, να τη βάζω στην αποθήκη και μετά να πληρώνω καφέδες από το διπλανό μαγαζί. Με τη διαφορά ότι εδώ δεν μιλάμε για καφέδες. Μιλάμε για μέσα που χρειαζόμαστε όταν καίγεται η χώρα.
Το υπόστεγο στα Μέγαρα που δεν έκανε
Μαθαίνω λοιπόν πως η Πυροσβεστική είχε εξασφαλίσει χώρο στα Μέγαρα. Ο Ελληνικός Στρατός είχε διαθέσει ένα κλιματιζόμενο υπόστεγο, εκεί όπου βρίσκονται και τα ελικόπτερα ΝΗ90 της Αεροπορίας Στρατού.
Και δεν ήταν μόνο ο χώρος. Στα Μέγαρα υπάρχουν, σύμφωνα με τις πληροφορίες μου, τέσσερις εταιρείες που θα μπορούσαν να κάνουν συντήρηση στα Α139. Θα υπήρχε δηλαδή μια λύση κοντά σε ανθρώπους και επιχειρήσεις που ξέρουν τη δουλειά.
Μόνο που κάποιος γνωμάτευσε ότι το υπόστεγο δεν ήταν καλό για τα Α139. Ναι, αυτό στο οποίο στεγάζονται και τα ΝΗ90 δεν έκανε για τα ελικόπτερα της Πυροσβεστικής.
Από όσα μαθαίνω, κάποιοι ήθελαν με το ζόρι τα Α139 να βρεθούν στην Ελευσίνα, για να τα βλέπουν οι αεροπόροι. Και κάπως έτσι η λύση των Μεγάρων έμεινε στην άκρη.
Ποιος έκρινε ακατάλληλο τον χώρο; Με ποια κριτήρια; Και πώς συγκρίνεται αυτό το υπόστεγο με εκείνο στο οποίο κατέληξαν τα ελικόπτερα;
Γιατί, αν δείτε πού τα έχουν χώσει τώρα στην Ελευσίνα, αυτά τα πραγματικά διαστημικά Α139 που έχουμε πληρώσει πανάκριβα, θα βάλετε τα κλάματα. Για να καταλάβω κι εγώ, τι ακριβώς έλειπε από τα Μέγαρα που υπάρχει στον χώρο της Ελευσίνας;
Το Τατόι, τα ιστορικά αεροπλάνα και η Ελευσίνα
Υπήρχε όμως, όπως μαθαίνω, και άλλη επιλογή. Η Πυροσβεστική είχε ζητήσει να φιλοξενηθούν τα Α139 στο μεγάλο υπόστεγο στο Τατόι, εκεί όπου βρίσκονται το ΣΠΙΤΦΑΪΡ και το ΧΑΡΒΑΡΝΤ.
Μιλάμε για τεράστιο υπόστεγο, που, σύμφωνα με τις πληροφορίες μου, έχει άφθονο ελεύθερο χώρο. Κι όμως, η Πολεμική Αεροπορία απέρριψε και αυτό το αίτημα.
Μέγαρα δεν ήθελαν. Τατόι δεν ήθελαν. Πού πήγαν τελικά τα ελικόπτερα; Στην Ελευσίνα, δίπλα στην 384 Μοίρα Έρευνας και Διάσωσης, τη Μοίρα των ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ.
Και, από όσα μαθαίνω, αυτή η γειτνίαση ήταν και ο λόγος που κάποιοι επέμεναν τόσο για την Ελευσίνα. Ο νοών νοείτω.
Σας ξαναθυμίζω όσα σας έχω γράψει. Σύμφωνα με τις πληροφορίες μου, γίνονται μεγάλες προσπάθειες να καθηλωθούν εκ νέου τα ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ της ΠΑ, ώστε να προχωρήσει αγορά νέων ελικοπτέρων έρευνας και διάσωσης. Και ποια ελικόπτερα θα μπορούσαν να εμφανιστούν ως λύση; Μα φυσικά τα Α139.
Αυτή είναι η εικόνα που φτάνει στο ΚαΨιΜί. Και γι’ αυτό θέλω να μάθω ποιος απέρριψε τις άλλες λύσεις, ποιος επέλεξε την Ελευσίνα και με ποιο σκεπτικό. Γιατί μιλάμε για ελικόπτερα που τα έχει πληρώσει ο ελληνικός λαός, όχι για παιχνίδια που τα μεταφέρουμε από το ένα υπόστεγο στο άλλο.
Δύο προβλήματα που τα ήξεραν από τον Μάιο
Από τον Μάιο του 2026 είχαν αναδειχθεί δύο ζητήματα. Το πρώτο ήταν πώς θα εξασφαλιστούν η συντήρηση και η διαρκής αξιοπλοΐα των ελικοπτέρων. Το δεύτερο ήταν η εκπαίδευση των χειριστών και των τεχνικών της Πυροσβεστικής.
Η συντήρηση έπρεπε να καλυφθεί μέχρι να ολοκληρωθεί ο πενταετής διαγωνισμός της ΝΣΠΑ, της υπηρεσίας υποστήριξης και προμηθειών του ΝΑΤΟ. Ο διαγωνισμός, σύμφωνα με τα στοιχεία μου, εκκρεμεί από τον Δεκέμβριο του 2024.
Ναι, από τον Δεκέμβριο του 2024. Και έφτασαν τα ελικόπτερα το καλοκαίρι του 2026 για να αναρωτιόμαστε πώς θα διατηρηθούν σε κατάσταση να πετούν.
Πάμε τώρα να δείτε πώς εξελίχθηκε η αναζήτηση προσωρινής λύσης. Γιατί εδώ η ιστορία αποκτά ενδιαφέρον.
Η εταιρεία που παρουσιάστηκε ως μοναδική
Για τη συντήρηση επιχειρήθηκε αρχικά απευθείας ανάθεση με προϋπολογισμό έως 30.000 ευρώ. Η διαδικασία βασίστηκε σε προσφορά της ΤΖΙ-ΕΪ ΑΒΙΕΪΣΟΝ, η οποία παρουσιάστηκε ως η μοναδική εταιρεία με δυνατότητα υποστήριξης του συγκεκριμένου τύπου.
Μοναδική, ε; Τυχερή σύμπτωση, θα έλεγε ο αφελής καφετζής.
Μόνο που την 1η Ιουλίου 2026 εμφανίστηκε και η ΑΪ ΦΛΑΪ ΑΒΙΕΪΣΟΝ, διαμαρτυρήθηκε και προσέφυγε, λέγοντας ότι διαθέτει και αυτή εγκεκριμένη δυνατότητα υποστήριξης των Α139.
Και εδώ φτάνουμε στην Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας. Με το έγγραφο 24555 της 20ής Ιουλίου 2026, η Αρχή επιβεβαίωσε, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχω, ότι και οι δύο εταιρείες, η ΤΖΙ-ΕΪ ΑΒΙΕΪΣΟΝ και η ΑΪ ΦΛΑΪ ΑΒΙΕΪΣΟΝ, είχαν τον συγκεκριμένο τύπο στο πεδίο των δυνατοτήτων τους.
Δύο. Όχι μία. Δύο.
Ποιος παρουσίασε λοιπόν τη μία ως μοναδική; Ποιον ρώτησε πριν καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα; Και αν δεν είχε διαμαρτυρηθεί η άλλη εταιρεία, πώς θα είχε προχωρήσει η υπόθεση;
Δεν ρωτάω επειδή έχω πρόβλημα με κάποια από τις εταιρείες. Ρωτάω επειδή όταν το Δημόσιο αποφασίζει ποιος μπορεί να συντηρήσει ελικόπτερα που εμείς πληρώσαμε, καλό είναι πρώτα να ξέρει πόσοι μπορούν να κάνουν τη δουλειά.
Η ματαίωση και οι τέσσερις προσφορές
Η αρχική διαδικασία είχε ματαιωθεί στις 8 Ιουλίου 2026, μετά και την παρέμβαση της ΕΑΔΗΣΥ, με το έγγραφο 126 του 2026. Ακολούθησε νέα διαδικασία, αυτή τη φορά με συγκεκριμένες τεχνικές απαιτήσεις από την κατασκευάστρια ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ.
Και ξαφνικά η αγορά μεγάλωσε. Στη νέα διαδικασία συμμετείχαν τέσσερις εταιρείες. Κατέθεσαν προσφορές, ενώ οι τρεις πρότειναν δωρεές προς το Ελληνικό Δημόσιο.
Τελικά, το αρμόδιο Τμήμα Δωρεών επέλεξε τη συμφερότερη πρόταση για την προσωρινή αποθήκευση των ελικοπτέρων, μέχρι να αναδειχθεί ανάδοχος από τη ΝΣΠΑ.
Θέλω να μείνετε λίγο στην εικόνα. Ξεκινήσαμε με μια εταιρεία που παρουσιαζόταν ως μοναδική. Ακολούθησαν η διαμαρτυρία, η ματαίωση, νέα διαδικασία και τέσσερις συμμετοχές. Και στο τέλος φτάσαμε σε λύση για να αποθηκευτούν τα ελικόπτερα.
Ωραία τα υπόστεγα. Τα ελικόπτερα, όμως, δεν αγοράστηκαν για να έχουν στέγη. Αγοράστηκαν για να πετούν.
Δύο χειριστές εκπαιδεύτηκαν, τέσσερις έμειναν πίσω
Πάμε και στην εκπαίδευση, γιατί εδώ βρίσκεται η καρδιά της ιστορίας.
Από τους έξι εναπομείναντες χειριστές της Πυροσβεστικής που εντάχθηκαν στο εγκεκριμένο πρόγραμμα της κατασκευάστριας, οι δύο ολοκλήρωσαν επιτυχώς την εκπαίδευσή τους.
Οι άλλοι τέσσερις είχαν προγραμματιστεί να εκπαιδευτούν τον Οκτώβριο του 2026. Αντί όμως να συνεχιστεί αυτή η διαδρομή, το Αρχηγείο της Πυροσβεστικής ζήτησε να αποσταλούν τέσσερις χειριστές της Πολεμικής Αεροπορίας.
Και δεν είναι μόνο οι πιλότοι. Από τους τέσσερις τεχνικούς του Πυροσβεστικού Σώματος που εντάχθηκαν στην εκπαίδευση, οι δύο την ολοκλήρωσαν επιτυχώς. Στη συνέχεια ζητήθηκε να αποσταλούν τέσσερις τεχνικοί της Πολεμικής Αεροπορίας.
Διαβάστε τα άλλη μία φορά. Υπήρχε πρόγραμμα για ανθρώπους της Πυροσβεστικής. Υπήρχαν χειριστές και τεχνικοί του Σώματος που είχαν ήδη εκπαιδευτεί. Και μετά αναζητήσαμε ανθρώπους από την ΠΑ.
Γιατί; Ποιος άλλαξε τον προγραμματισμό; Γιατί δεν ολοκληρώθηκε η εκπαίδευση των τεσσάρων υπόλοιπων χειριστών της Πυροσβεστικής; Και ποιο ακριβώς σχέδιο υπάρχει για τους τεχνικούς του ίδιου του Σώματος;
Οι άνθρωποι της ΠΑ έχουν αποστολές και υποχρεώσεις. Φυσικά και θα βοηθήσουν όταν τους ζητηθεί. Αλλά εδώ η ερώτηση είναι διαφορετική. Γιατί αφήνεις πίσω το προσωπικό της υπηρεσίας που αγόρασε τα ελικόπτερα και ψάχνεις αλλού τους ανθρώπους για να τα αξιοποιήσεις;
Θέλουμε Πυροσβεστική με δικούς της εκπαιδευμένους ανθρώπους ή θέλουμε μια υπηρεσία που θα έχει ελικόπτερα στα χαρτιά και θα ψάχνει κάθε φορά ποιος θα της τα πετάξει;
Νηολογημένα, καταχωρισμένα και στο έδαφος
Υπάρχει και μια ακόμη λεπτομέρεια. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχω, τα ελικόπτερα έχουν παραληφθεί, έχουν νηολογηθεί και έχουν καταχωριστεί στα μητρώα της Αρχής Πολιτικής Αεροπορίας.
Ωραία μέχρι εδώ. Το ερώτημα είναι γιατί, ενώ έχουν γίνει όλα αυτά, δεν έχει διαμορφωθεί ολοκληρωμένο σχέδιο επιχειρησιακής αξιοποίησης με τη στελέχωση και την εκπαίδευση του προσωπικού της ίδιας της Πυροσβεστικής.
Πήραμε τα ελικόπτερα. Βρέθηκαν άνθρωποι για να εκπαιδευτούν. Δύο χειριστές και δύο τεχνικοί ολοκλήρωσαν επιτυχώς. Για τους υπόλοιπους ξέρουμε ποιος ήταν ο προγραμματισμός και ποιος το σταμάτησε. Και παρ’ όλα αυτά τα ελικόπτερα έμειναν στα υπόστεγα.
Όταν αγοράζεις ένα εναέριο μέσο, δεν τελειώνει η δουλειά μόλις μπει στο μητρώο. Πρέπει να έχεις φροντίσει πού θα στεγαστεί, ποιος θα το συντηρεί και ποιος θα το πετάει. Αλλιώς έχεις ενισχύσει τον στόλο στα χαρτιά και την αποθήκη στην πράξη.
Και όσο τα ελικόπτερα κάθονται, ο χρόνος περνάει. Η χώρα έχει πληρώσει για να αποκτήσει δυνατότητα. Οι πυροσβέστες στα μέτωπα χρειάζονται πραγματικά μέσα, όχι ελικόπτερα κλειδωμένα σε ένα υπόστεγο.
Θα μας απαντήσει κανείς;
Θέλω λοιπόν απαντήσεις. Ποιος αποφάσισε να αλλάξει η εκπαίδευση του προσωπικού; Ποιος παρουσίασε μία εταιρεία ως μοναδική για τη συντήρηση; ποιος παρακάλαγε την Πολεμική Αεροπορία για να δώσει χειριστές; Γιατί μπλέξανε την ΠΑ; Πότε θα ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός της ΝΣΠΑ; Και πότε τα Α139 θα αξιοποιηθούν από την υπηρεσία για την οποία αγοράστηκαν;
Και θέλω να μάθω κάτι ακόμη. Ο Μοίραρχος που ζητούσε χειριστές έκανε τελικά κάτι κακό ή απλώς ενόχλησε εκείνους που έχουν άλλα σχέδια για την Υπηρεσία Εναέριων Μέσων;
Και κάτι για τον Φίλιππο
Δεν έχω καμία σχέση και καμία πρόσβαση στους έντιμους αξιωματικούς που πλήττονται. Κάποια στιγμή ελπίζω να τους γνωρίσω κιόλας. Όσα σας λέω μου τα μεταφέρουν κυρίως άνθρωποι της Πολεμικής Αεροπορίας.
Φίλιππε, παρακολουθώ τι λες στις συζητήσεις με τους λάτρεις του Πούτιν και τους φιλότουρκους. Αλλά οι προσβολές προς τον ΚαΨιΜιτζή και πολλούς άλλους είναι λίγο βαριές. Κόψε κάτι.
Αυτή η ιστορία δεν έχει να κάνει με προσωπικές συμπάθειες ή αντιπάθειες. Έχει να κάνει με χρήματα του ελληνικού λαού που, όπως εκτιμώ από όσα μαθαίνω, κατασπαταλώνται για να ικανοποιηθούν συγκεκριμένοι άνθρωποι.
Το σύστημα εκεί καταρρέει και κάποιος πρέπει να μιλήσει. Τουλάχιστον η ΠΤΗΣΗ έχει το θάρρος να μιλάει. Και παρότι δέχεται αήθεις επιθέσεις, συνεχίζει να τα λέει.
Να είμαστε ξεκάθαροι. Για όσα σας λέω σήμερα υπάρχουν στοιχεία στα χέρια μας. Δεν τα λέμε τυχαία. Και θα επανέλθω.
θέλω επίσης να πω σε όλους πως αυτά τα οποία γράφω σήμερα είναι πραγματικά πταίσματα μπροστά σε αυτά τα οποία συμβαίνουν και έχουν συμβεί. Και το χειρότερο, σε αυτά που θα συμβούν. Ειλικρινά δεν ξέρω αν έχουνε πάρει χαμπάρι στο Μαξίμου το τι παίζεται, ελπίζω μόνο όταν το πάρουν να μην είναι αργά.
Όσο για όσους θεωρούν πως, επειδή γράφω σε αεροπορικό και αμυντικό περιοδικό, θα μείνω μόνο στα ελικόπτερα και στα αεροπλάνα της Πυροσβεστικής, μην είστε και τόσο σίγουροι.
Κάποια στιγμή μπορεί να ανοίξουμε και τον φάκελο άλλων μεγάλων προμηθειών της Πυροσβεστικής. Όπως, για παράδειγμα, των οχημάτων.
Αλλά αυτό σε άλλο ΚαΨιΜί.