Τετάρτη σήμερα και έλεγα να βραχούμε λιγάκι. Να ασχοληθούμε με το ΠΝ, τα βαπόρια μας και όσα ετοιμάζουν οι ναυταίοι.

Αλλά τελικά δεν θα πάμε στη θάλασσα. Θα μείνουμε στον αέρα. Ή, για να είμαι ακριβής, θα μείνουμε στα υπόστεγα, εκεί όπου κάποιοι κρατούν τα ελικόπτερα της Πυροσβεστικής.

Βλέπετε, κάθε φορά που ανοίγω ένα θέμα, συμβαίνει κάτι περίεργο. Το ΚαΨιΜί γεμίζει από ανθρώπους που ξέρουν πράγματα και θέλουν να μου τα πουν. Συνδυάζουν τον καλό καφέ με συζήτηση μαζί μου. Καλά, για τον καφέ είμαι βέβαιος πως έρχονται. Για τα μούτρα μου κρατάω μια επιφύλαξη.

Την περασμένη Παρασκευή και χθες σας μίλησα για όσα γίνονται στα εναέρια μέσα της Πυροσβεστικής. Και όσο περισσότερο μιλάω, τόσο περισσότερα μαθαίνω.

Η Ελλάδα καιγόταν, το ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ περίμενε

Ας ξεκινήσουμε από κάτι που θέλω να μείνει. Σύμφωνα με τις πληροφορίες μου, ένα ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ της Πυροσβεστικής ήταν συντηρημένο και έτοιμο από τον Ιούνιο, αλλά κανείς δεν πήγαινε να το παραλάβει.

Πέρασε η αντιπυρική περίοδος. Είχαμε φωτιές, είχαμε πυροσβέστες στα μέτωπα, είχαμε ανθρώπους να αγωνιούν για τα σπίτια τους. Και το ελικόπτερο περίμενε.

Την ίδια ώρα πληρώναμε μισθωμένα εναέρια μέσα. Μερικά από αυτά, κατά τις πληροφορίες μου, με μικρότερες δυνατότητες από το ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ που είχαμε ήδη πληρώσει, συντηρήσει και αφήσει να κάθεται.

Ειλικρινά τώρα, υπάρχει κανείς στην Πολιτική Προστασία που θα μου εξηγήσει πώς γίνεται αυτό; Έχουμε δικό μας ελικόπτερο, το φτιάχνουμε για να πετάξει, έρχεται το καλοκαίρι και το αφήνουμε στο υπόστεγο; Ποιος έπρεπε να πάει να το παραλάβει; Ποιος έδωσε την εντολή να περιμένει; Και κυρίως, πόσο πληρώσαμε για άλλα μέσα όσο το δικό μας έμενε στο έδαφος;

Δεν ρωτάω από περιέργεια για τα λογιστικά του υπουργείου. Ρωτάω γιατί μια επιπλέον ρίψη νερού την κατάλληλη στιγμή μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά σε μια φωτιά. Κι εμείς αφήσαμε ένα ελικόπτερο να περιμένει να το θυμηθούμε.

Δύο χειριστές πίσω, άλλος στη Γαλλία

Πάμε τώρα στα καινούργια Η215 ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ.

Την Παρασκευή σάς έγραψα ότι η Πυροσβεστική διαθέτει δύο εν ενεργεία χειριστές της οικογένειας ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ. Ο ένας, μάλιστα, έχει εμπειρία και σε ελικόπτερο με σύγχρονο ψηφιακό πιλοτήριο.

Θα περίμενε κανείς, ο αφελής, πως όταν οργανώθηκε αποστολή στη Γαλλία για τα νέα ελικόπτερα, οι άνθρωποι που τα γνωρίζουν θα είχαν θέση σε αυτήν. Ε, όχι. Οι χειριστές της Πυροσβεστικής έμειναν πίσω και επελέγη άλλος άνθρωπος.

Μαθαίνω μάλιστα πως ο άνθρωπος που πήγε δεν διαθέτει σε ισχύ την ικανότητα για τον συγκεκριμένο τύπο. Θέλω λοιπόν να ρωτήσω το υπουργείο ευθέως. Ποια ακριβώς καθήκοντα ανέλαβε στη Γαλλία και ποια προσόντα ελέγχθηκαν πριν επιλεγεί;

Δεν θα αναφέρω όνομα. Το θέμα μου είναι ποιος έκανε την επιλογή και με ποια κριτήρια, ενώ υπήρχαν διαθέσιμοι οι χειριστές του ίδιου του Σώματος. Γιατί έμειναν πίσω αυτοί που πετούν τα ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ; Ήταν απασχολημένοι με κάτι σημαντικότερο; Ή μήπως κάποιος δεν ήθελε να πάνε;

Μήπως δεν θα ήταν αρκετά «συνεργάσιμοι»;

Εδώ αρχίζει το πιο ενδιαφέρον. Οι πληροφορίες που φτάνουν στο ΚαΨιΜί λένε πως οι υπηρεσιακοί χειριστές δεν θα ήταν ιδιαίτερα «συνεργάσιμοι» αν τους ζητούσαν να κλείσουν τα μάτια σε ζητήματα που αφορούν την παραλαβή.

Και ξέρετε κάτι; Πολύ καλά θα έκαναν. Ο άνθρωπος που θα ελέγξει ένα ελικόπτερο για λογαριασμό της χώρας οφείλει να κοιτάξει τι παραλαμβάνουμε και τι προβλέπεται. Αν όλα είναι στη θέση τους, να το πει. Αν δεν είναι, να το πει ακόμη πιο δυνατά.

Αυτός είναι ο λόγος που χρειάζεσαι έναν έμπειρο χειριστή δίπλα στους υπόλοιπους αρμόδιους. Όχι για να κάνει βόλτα στη Γαλλία και να επιστρέψει με ένα κουτί τυριά.

Αν οι άνθρωποι της Πυροσβεστικής έμειναν πίσω επειδή θα έκαναν δύσκολες ερωτήσεις, τότε κάποιος στο υπουργείο έχει μπερδέψει την παραλαβή ελικοπτέρων με παραλαβή πίτσας. Κι ακόμη και την πίτσα την ανοίγεις να δεις αν έβαλαν αυτά που παρήγγειλες.

Ο Υπουργός Πολιτικής Προστασίας οφείλει να απαντήσει ποιοι συμμετείχαν στην αποστολή, τι ακριβώς έλεγξαν και γιατί δεν επελέγησαν οι δύο χειριστές του Σώματος.

Αν φύγει και ο Μοίραρχος;

Θυμάστε και τον Αρχιπύραρχο που διοικεί τη Μοίρα Ελικοπτέρων της Πυροσβεστικής; Εκείνον για τον οποίο σας είχα πει ότι βρίσκεται στο στόχαστρο;

Είναι ένας από τους δύο χειριστές ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ του Σώματος. Ας κάνουμε λοιπόν την πράξη, γιατί εδώ μέχρι κι εγώ μπορώ. Δύο χειριστές μείον ένας χειριστής μάς κάνει έναν χειριστή.

Και με έναν άνθρωπο να έχει απομείνει, πώς ακριβώς θα διατηρήσει η Πυροσβεστική την επιχειρησιακή δυνατότητα που χρειάζεται για τα δύο ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ της; ξέχασα να σας πω πως τα συγκεκριμένα ελικόπτερα πετάνε μόνο με δύο χειριστές. Ένας χειριστής = κανένας χειριστής.

Θα τον βάλουμε να πετάει μόνος του από το πρωί ως το βράδυ; Θα καταργήσουμε τις βάρδιες και τις άδειες; Ή θα πούμε πως, δυστυχώς, η υπηρεσία δεν έχει πια τα απαιτούμενα πληρώματα και πρέπει να βρεθεί κάποια «άλλη λύση»;

Μήπως αυτή η άλλη λύση θα καταλήξει στη ΣΑΦ και την ΑΙΡΤΕΛΙΣ; Ρωτάω, γιατί οι εταιρείες αυτές βρίσκονται ήδη στο σχήμα για τα νέα Η215. Υπάρχει σκέψη να περάσει και η λειτουργία των δύο παλαιότερων ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ σε ιδιώτες αν αποδυναμωθεί κι άλλο η Μοίρα; προσέξτε. Δεν μιλάω για συντήρηση όλες οι χώρες τις κάνουν με ιδιώτες πια. Μιλάω για το ποιος τα πετάει τα ελικόπτερα και ποιος θα τα συντηρεί. 

Αν υπάρχει, να μας το πουν. Και να μας πουν επίσης ποιος φρόντισε να φτάσει η Μοίρα στο σημείο να μην έχει αρκετούς δικούς της χειριστές.

Διότι πολύ βολικό δεν είναι; Πρώτα αφήνεις μια υπηρεσία χωρίς ανθρώπους και μετά ανακαλύπτεις ότι χρειάζεται βοήθεια απ’ έξω. Με το ανάλογο τιμολόγιο, φυσικά. Λεφτάτσια να βγαίνουν.

Και το ΥΠΕΘΑ σε αυτή την ιστορία

Η ανεπάρκεια και οι ίντριγκες που βλέπω στο Υπουργείο Πολιτικής Προστασίας αρχίζουν πλέον να αγγίζουν και το ΥΠΕΘΑ.

Θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Δεν θέλω να μπλέξω τον Δένδια σε κάτι που, κατά την εκτίμησή μου, μπορεί να γίνεται εν αγνοία του. Σας έχω πει πολλές φορές ότι θεωρώ πως έχει κακούς συμβούλους, όχι ότι έχει κακή πρόθεση.

Ο υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, ο Δαβάκης, με επιβεβαίωσε τις προάλλες, λέγοντας πως η ΠΑ θα στείλει ανθρώπους να εκπαιδευτούν στα Α139 της Πυροσβεστικής.

Εκεί ακριβώς θέλω να σταθώ. Γιατί το θέμα δεν είναι απλώς ότι θα εκπαιδευτούν τέσσερις χειριστές. Το θέμα είναι ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι, πόσο έχει κοστίσει η εκπαίδευσή τους και τι επαγγελματικές επιλογές θα έχουν μόλις αποκτήσουν και τον τύπο του Α139.

Πόσο κοστίζει ένας χειριστής;

Χθες σας έδειξα το σήμα. Η Πολεμική Αεροπορία αναζητά τέσσερις ιπτάμενους και τέσσερις τεχνικούς για εκπαίδευση στα Α139 της Πυροσβεστικής.

Μιλάμε για έμπειρους ανθρώπους, με προσόντα που δεν αποκτώνται σε ένα σαββατοκύριακο. Και θέλω εδώ να εξηγήσω κάτι για το κόστος τους.

Η εκπαίδευση ενός στρατιωτικού πιλότου είναι μια μακρά και πανάκριβη διαδικασία, που μπορεί να φτάσει σε εκατομμύρια ευρώ ανά χειριστή, ανάλογα με την πορεία, το αεροσκάφος και τα στάδια της εκπαίδευσής του. Η ΠΤΗΣΗ έχει γράψει για αυτή την επένδυση.

Το Δημόσιο πληρώνει τη φοίτηση, τη στρατιωτική και αεροπορική εκπαίδευση, τους εκπαιδευτές, τις ώρες πτήσης, τα καύσιμα, τη συντήρηση και τα μέσα που χρησιμοποιούνται. Και μετά έρχονται η εκπαίδευση στο επιχειρησιακό αεροσκάφος ή ελικόπτερο και τα χρόνια που χρειάζονται για να αποκτήσει ο άνθρωπος την εμπειρία ενός κυβερνήτη ή εκπαιδευτή.

Όλα αυτά τα έχει πληρώσει ήδη ο Έλληνας φορολογούμενος. Και δεν τα αντικαθιστάς στέλνοντας αύριο έναν άνθρωπο σε μια σχολή για λίγους μήνες.

Η εκπαίδευση ενός χειριστή για την Πυροσβεστική κοστίζει πολύ λιγότερο από αυτή τη μακρά διαδρομή ενός στρατιωτικού πιλότου. Μιλάμε για διαφορετική υπηρεσία, διαφορετική αποστολή και διαφορετική εκπαιδευτική πορεία.

Για να μη μπερδευόμαστε, τα περίπου 200.000 ευρώ που σας ανέφερα χθες αφορούν, σύμφωνα με τις πληροφορίες μου, την εκπαίδευση των δύο ήδη υπαρχόντων χειριστών της Πυροσβεστικής στον συγκεκριμένο τύπο, το Α139. Περίπου 100.000 ευρώ για τον καθένα. Δεν είπα ότι με 100.000 ευρώ γίνεται ένας άνθρωπος από το μηδέν στρατιωτικός πιλότος της ΠΑ.

Κι εδώ είναι η απορία μου. Η Πυροσβεστική έχει ανάγκη από δικούς της χειριστές. Γιατί σταμάτησε την εκπαίδευση των ανθρώπων της και τώρα αναζητούμε έμπειρους χειριστές από την ΠΑ, ανθρώπους στους οποίους οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν επενδύσει ήδη τόσα χρόνια και τόσα χρήματα;

Πόσο έχει κοστίσει στην ΠΑ ο κάθε έμπειρος χειριστής που αναζητείται τώρα για τα Α139; Και ποιος θα καλύψει τη θέση του στις αποστολές από τις οποίες θα απουσιάζει;

Η ΠΑ δεν είναι μαγικό κουτί από το οποίο βγάζεις πιλότους όποτε δεν έχεις φροντίσει να εκπαιδεύσεις τους δικούς σου. Έχει και η ίδια ελικόπτερα, αποστολές και ανάγκες.

Οι αεροπόροι που θα επιλεγούν προφανώς θα κάνουν ό,τι τους ζητήσει η υπηρεσία τους. Το ερώτημα είναι ποιος σχεδίασε αυτό το σχήμα και γιατί θεώρησε καλύτερη ιδέα να σταματήσει τη δημιουργία πληρωμάτων μέσα στην Πυροσβεστική.

Τα Α139 και οι μισθοί στις πλατφόρμες

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που πρέπει να ξέρουμε. Το Α139 έχει μεγάλη παρουσία στην πολιτική αγορά. Μεταφέρει επιβάτες, στελέχη επιχειρήσεων και εργαζομένους σε υπεράκτιες εγκαταστάσεις. Ένας χειριστής με εκπαίδευση και εμπειρία στον τύπο έχει επομένως επαγγελματικές επιλογές και έξω.

Τα ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ εξακολουθούν να υπηρετούν σε τέτοιες δουλειές. Μετά από σοβαρά ατυχήματα, όμως, ορισμένα καθηλώθηκαν και κάποιοι φορείς τα απέσυραν από τις επιχειρήσεις τους. Το θέμα είχε απασχολήσει και το βρετανικό Κοινοβούλιο.

Το Α139, από την άλλη, είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο σε αυτόν τον χώρο. Για τη συγκεκριμένη δουλειά μού φαίνεται και πιο αξιόπιστη επιλογή. Και εκεί που υπάρχει μεγάλη αγορά για ένα ελικόπτερο, υπάρχει και αγορά για τους χειριστές του.

Και τώρα καθίστε καλά όσοι κρατάτε καφέ, γιατί θα περάσουμε στους μισθούς.

Από ανθρώπους της αγοράς ακούω ότι σε ορισμένες δουλειές οι απολαβές μπορούν να φτάνουν περίπου τις 12.000 ευρώ τον μήνα για συγκυβερνήτη και τις 18.000 για κυβερνήτη. Τα ποσά διαφέρουν ανά εργοδότη και σύμβαση, ενώ για τη θέση του κυβερνήτη χρειάζονται η προβλεπόμενη εμπειρία και τα υπόλοιπα προσόντα.

Μου μιλούν και για τις πρώτες 500 ώρες στον τύπο ως σημαντικό βήμα για έναν χειριστή που θέλει να προχωρήσει. Προφανώς δεν πατάς ένα κουμπί στις 500 ώρες και γίνεσαι αυτομάτως κυβερνήτης παντού. Όμως η εμπειρία στο ελικόπτερο έχει αξία στην αγορά.

Αν κάποιος θέλει μια πιο εύκολη δουλειά, μπορεί να κοιτάξει και προς τα Εμιράτα ή τη Μαλαισία. Τα λεφτά μπορεί να είναι λιγότερα από εκείνα που ακούω για τις πλατφόρμες, αλλά πάλι δεν τα λες και άσχημα.

Οι αεροπόροι που φεύγουν νέοι

Υπάρχει και μια πραγματικότητα που τη γνωρίζουν πολύ καλά όσοι ασχολούνται με την αεροπορία. Πολλοί χειριστές της ΠΑ καταλήγουν να πετούν ελικόπτερα, αποστρατεύονται σε νεαρή ηλικία και έχουν μπροστά τους πολλά χρόνια επαγγελματικής ζωής.

Με την εμπειρία που έχουν αποκτήσει και με τα πολιτικά πτυχία και τις πιστοποιήσεις που χρειάζονται, αρκετοί βρίσκουν ακριβοπληρωμένες δουλειές στο εξωτερικό. Οι ξένες εταιρείες ξέρουν πολύ καλά τι αξίζει ένας έμπειρος Έλληνας στρατιωτικός χειριστής.

Τώρα φανταστείτε αυτόν τον άνθρωπο να έχει επιπλέον εκπαίδευση, πτυχίο στον τύπο και ώρες πτήσης σε Α139. Ένα ελικόπτερο που πετάει σε πάρα πολλές πολιτικές εταιρείες ανά τον κόσμο.

Δεν θα του είναι ευκολότερο να βρει δουλειά έξω; Δεν θα μπορεί να χτυπήσει περισσότερες πόρτες και να συζητήσει καλύτερες απολαβές; Φυσικά και θα μπορεί.

Ας έρθουμε λοιπόν στη δική μας υπέροχη ιδέα. Παίρνουμε έμπειρους χειριστές που έχει εκπαιδεύσει η ΠΑ με χρήματα του ελληνικού λαού. Πληρώνουμε να αποκτήσουν και τον τύπο του Α139. Μετά αποκτούν και εμπειρία στο ελικόπτερο.

Και ύστερα εμφανίζεται μια εταιρεία από το εξωτερικό με πρόταση που ο μισθός της θυμίζει τηλεφωνικό αριθμό.

Ποιο είναι το σχέδιο της Πολιτείας για να κρατήσει αυτούς τους ανθρώπους; Υπάρχουν κίνητρα; Υπάρχει σταδιοδρομία; Υπάρχει πρόβλεψη για το τι θα συμβεί αν αποχωρήσουν;

Τα πέντε χρόνια στο σήμα

Θα μου πείτε τώρα ότι στο σήμα αναφέρεται πως όσοι επιλεγούν θα πρέπει να παραμείνουν πέντε χρόνια στα ελικόπτερα μετά την εκπαίδευσή τους. Το διάβασα. Δεν μου διέφυγε.

Αυτό που λέω είναι πως τα πέντε χρόνια που γράφονται σε ένα σήμα δεν είναι εγγύηση ότι θα έχεις τον χειριστή πέντε χρόνια στη διάθεσή σου. Αν κάποιος αποφασίσει να παραιτηθεί και να φύγει, το χαρτί δεν τον βάζει με το ζόρι στο πιλοτήριο.

Η νομοθεσία προβλέπει, ανάλογα με τις υποχρεώσεις του στελέχους, οικονομικές συνέπειες για πρόωρη αποχώρηση. Ας μας πουν λοιπόν οι αρμόδιοι τι θα ισχύει συγκεκριμένα για όσους επιλεγούν και πόσο αποτρεπτικό το θεωρούν μπροστά σε τέτοιες απολαβές. Οι σχετικές διατάξεις για την παραμονή και την αποζημίωση υπάρχουν στον νόμο.

Γιατί αν το σχέδιο είναι «τους εκπαιδεύουμε, γράφουμε πέντε χρόνια και ελπίζουμε», μάλλον έχουμε ανοίξει δημόσια σχολή χειριστών για την αγορά του εξωτερικού.

Δεν έχω καμία διάθεση να κατηγορήσω έναν πιλότο επειδή θα κοιτάξει την οικογένειά του και το μέλλον του. Την Πολιτεία ρωτάω. Αφού γνωρίζει ότι ο τύπος έχει ζήτηση, πώς εξασφαλίζει ότι η εκπαίδευση που πληρώνουμε θα παραμείνει χρήσιμη στην υπηρεσία που τη χρειάζεται;

Και τώρα έρχεται το σχέδιο που μαθαίνω

Μέχρι εδώ ίσως να νομίζετε πως συζητάμε απλώς για μια σειρά από κακές αποφάσεις. Εγώ όμως ακούω και κάτι ακόμη.

Μαθαίνω πως κάποιοι εντός της ΠΑ βρίσκονται πιθανότατα σε ευθυγράμμιση με τον Υπουργό της ΠΑ… εεε, συγγνώμη, τον Υπουργό Πολιτικής Προστασίας, τον Τουρνά, προκειμένου να προχωρήσουν κάποια πραγματάκια. Και ποια είναι αυτά;

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που φτάνουν σε μένα, η λειτουργία των ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ της Πυροσβεστικής, των νέων αλλά και των παλαιότερων, θα περάσει στις γαλλικές εταιρείες. Τα ελικόπτερα θα τα πετούν ιδιώτες και την υποστήριξή τους θα την αναλάβουν οι εταιρείες του σχήματος.

Παράλληλα, η ΠΑ θα έχει αποκτήσει χειριστές εκπαιδευμένους στα Α139 με χρήματα της Πυροσβεστικής. Και τότε, πάντα σύμφωνα με όσα μαθαίνω, θα επιστρέψει η ιδέα να αγοράσει αρχικά επτά με οκτώ Α139, για να φτάσει στη συνέχεια τα δεκατέσσερα. Σας φαίνεται γνωστό το νούμερο; Εμένα πάρα πολύ.

Τα δεκατέσσερα Α139 που είχαν κοπεί

Αν θυμάστε παλαιότερα ΚαΨιΜί, η αγορά Α139 για την ΠΑ είχε υπάρξει ως πρόγραμμα και είχε σταματήσει. Η ΠΤΗΣΗ είχε γράψει τότε για την εγκατάλειψή του.

Και, κατά τη γνώμη μου, ο Δένδιας είχε κάνει πολύ σωστά που το έκοψε.

Αντί να φορτώσει την ΠΑ με έναν ακόμη τύπο, ο άνθρωπος επένδυσε και πήρε το ρίσκο, μαζί με τον τότε γενικό γραμματέα Αντώνη Οικονόμου, να προχωρήσει η επαναφορά των υπαρχόντων ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ.

Αυτά τα ελικόπτερα τα έχει πληρώσει ο ελληνικός λαός. Η ΠΑ τα γνωρίζει, τα πετάει και τα χρειάζεται για τις αποστολές της. Η επαναφορά τους ήταν μια επιλογή με νόημα.

Τώρα όμως μαθαίνω πως πάει να στηθεί μια «πατέντα» ώστε τα ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ της ΠΑ να καθηλωθούν και πάλι. Και όταν θα καθηλωθούν, ξαφνικά να εμφανιστεί η γνωστή απάντηση. Να αγοράσουμε Α139!

Μα τι καταπληκτική σύμπτωση. Θα έχουμε κιόλας εκπαιδευμένους χειριστές στον τύπο, με την εκπαίδευση πληρωμένη από την Πυροσβεστική. Αν βέβαια έχει μείνει κανείς στην Ελλάδα και δεν έχει φύγει για τα 12.000 ή τα 18.000 ευρώ τον μήνα.

Γιατί κάποιοι θέλουν τόσο πολύ τα Α139;

Θα με ρωτήσετε γιατί επιμένω τόσο πολύ στο επαγγελματικό μέλλον των χειριστών. Γιατί, φίλοι μου, τα παλαιά ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ της ΠΑ έχουν παλαιότερα πιλοτήρια, χωρίς τις σύγχρονες ψηφιακές οθόνες που βρίσκεις στα νεότερα ελικόπτερα. Η εμπειρία σε αυτά δεν ανοίγει κατ’ ανάγκη τις ίδιες πόρτες στη σημερινή πολιτική αγορά του εξωτερικού που μπορεί να ανοίξει η εμπειρία σε ένα Α139.

Δεν κατηγορώ τον χειριστή που σκέφτεται την επόμενη μέρα του. Κατηγορώ όσους μπορεί να σχεδιάζουν τις αγορές και την εκπαίδευση της χώρας έχοντας στο μυαλό τους και τη δική τους επόμενη μέρα.

Γιατί άλλο πράγμα είναι να αποφασίσεις τι χρειάζεται η ΠΑ για έρευνα και διάσωση στο Αιγαίο. Και άλλο να φτιάξεις μια κατάσταση που θα κάνει κάποιον πιο ελκυστικό σε μια ξένη εταιρεία όταν βγάλει τη στολή.

Ο Δένδιας γνωρίζει ότι συζητείται επιστροφή σε ένα πρόγραμμα που είχε σταματήσει; Γνωρίζει ποιοι το συζητούν και πώς συνδέουν την αγορά με την εκπαίδευση στα ελικόπτερα της Πυροσβεστικής;

Θα ήθελα να το μάθω. Και νομίζω πως θα ήθελε να το μάθει και ο ίδιος.

Τα ελληνικά λεφτά και οι γαλλικές υποδομές

Το ωραίο της ιστορίας δεν τελειώνει στους χειριστές. Σας έχω πει πως, από το πακέτο για τα νέα Η215, οι πληροφορίες μου μιλούν για περίπου 120 εκατομμύρια ευρώ για την επιχειρησιακή λειτουργία και την υποστήριξη σε πέντε χρόνια.

Με ελληνικά λεφτά, λοιπόν, δύο ξένες εταιρείες θα μπορούν να οργανώσουν εδώ τη δουλειά τους και να δημιουργήσουν υποδομές, έχοντας μπροστά τους πενταετές έργο και πολλά εκατομμύρια ευρώ. Και μετά;

Μαθαίνω πως το επόμενο βήμα που βλέπουν κάποιοι είναι να διεκδικήσουν και τις συντηρήσεις των υπόλοιπων ελληνικών ελικοπτέρων, αυτές που σήμερα γίνονται από ελληνικές εταιρείες.

Οι ελληνικές εταιρείες έχουν ανθρώπους, εγκαταστάσεις και τεχνογνωσία. Αν χάσουν τις δουλειές τους, θα συρρικνωθούν. Κάποιες μπορεί και να κλείσουν. Και τότε ποιος θα έχει μείνει στην αγορά με έτοιμες υποδομές και εξασφαλισμένη πείρα από τα ελληνικά συμβόλαια;

Φοβερά πατριωτικό όλο αυτό. Αν είσαι Γάλλος, βέβαια. Μην τα ξαναλέμε.

Θέλω να μου πουν στο υπουργείο ποιο είναι το σχέδιο για την ελληνική δυνατότητα συντήρησης. Θέλουμε ελληνικές εταιρείες να μπορούν να υποστηρίζουν τα ελικόπτερα των κρατικών υπηρεσιών ή θα τις θυμηθούμε όταν δεν θα υπάρχουν πια;

Και ο Δένδιας, που μιλάει για ελληνική αμυντική βιομηχανία, γνωρίζει τι μπορεί να γίνει με τις ελληνικές εταιρείες του χώρου;

Ποιος αποφασίζει τελικά;

Ας τα βάλουμε λοιπόν δίπλα δίπλα. Ένα ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ, όπως μαθαίνω, περίμενε έτοιμο μέσα στην αντιπυρική περίοδο. Δύο χειριστές της Πυροσβεστικής έμειναν πίσω από την αποστολή για τα νέα ελικόπτερα. Ο ένας από αυτούς βρίσκεται στο στόχαστρο. Και για τα Α139 αναζητούμε προσωπικό από την ΠΑ, ενώ η εκπαίδευση ανθρώπων της Πυροσβεστικής είχε διακοπεί.

Την ίδια ώρα, οι πληροφορίες μου μιλούν για ανάθεση της λειτουργίας των ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ σε ιδιώτες και για επιστροφή του προγράμματος αγοράς Α139 από την ΠΑ.

Όλα αυτά τα ξέρει ο Δένδιας; Τα ξέρει ο πρωθυπουργός; Και τα έχει αποφασίσει κανείς επίσημα ή θα τα βρούμε ένα πρωί μπροστά μας;

Ο Υπουργός Πολιτικής Προστασίας βλέπει κάτι ανησυχητικό σε όλα αυτά; Ή περιμένει να μείνουμε χωρίς ελικόπτερα και χωρίς χειριστές για να μας πει πως, δυστυχώς, θα χρειαστεί να πληρώσουμε και πάλι κάποιον άλλον;

Εγώ θα συνεχίσω να ρωτάω. Και θα συνεχίσω να κερνάω καφέ όσους έχουν κάτι να μου πουν.

Για το ΠΝ θα μιλήσουμε άλλη μέρα. Εδώ έχουμε ανθρώπους που κατάφεραν να αφήσουν ελικόπτερο της Πυροσβεστικής στο υπόστεγο ενώ η χώρα καιγόταν. Αν τους αφήσω χωρίς επίβλεψη, φοβάμαι πως μέχρι να επιστρέψω θα έχουν βρει τρόπο να νοικιάζουν και τις καρέκλες του ΚαΨιΜί.