Πιάσαμε πάλι πολλά. ΜΕΡΚΑΒΑ ΜΚ4 που μένουν στο Ισραήλ, μεταχειρισμένα ΜΚ3 που ταιριάζουν περισσότερο στην κυπριακή υπόθεση, ΑΜΧ-30Β2 που γερνούν με θερμικές κάμερες για τσιρότο, ελληνικά μαχητικά που ενοχλούν στην Κύπρο, κράνη που προκηρύσσονται και ξαναπροκηρύσσονται, ΠΛΕΪΤ ΚΑΡΙΕΡ με άγνωστο αριθμό ΠΛΕΪΤΣ και ελικόπτερα που τα αποκτούμε με ενθουσιασμό, μέχρι να έρθει η ώρα να τα συντηρήσουμε.

Με λίγα λόγια, άλλη μία απολύτως φυσιολογική μέρα στην ελληνική και κυπριακή άμυνα.

Ο Φιλελεύθερος είναι εφημερίδα με πληροφορίες

Μιλώντας για άρματα που θέλουμε, ο Φιλελεύθερος της Κύπρου γράφει ότι η Λευκωσία πιέζει το Ισραήλ για να κλείσει γρήγορα συμφωνία για αναβαθμισμένα ΜΕΡΚΑΒΑ ΜΚ4, με κόστος κοντά στα δέκα εκατομμύρια ευρώ το καθένα.

Ο Φιλελεύθερος είναι εφημερίδα που ξέρει τι γράφει. Γράφει ΜΚ4. Εδώ όμως αρχίζει η κουβέντα του ΚΨΜ. Οι Ισραηλινοί χρησιμοποιούν εντατικά τα άρματά τους και επανδρώνουν όλα τα διαθέσιμα ΜΕΡΚΑΒΑ, ακόμη και σε μονάδες εφέδρων. ΜΚ4 για την Κύπρο υπάρχει στον τίτλο. Στην αποθήκη, μηδέν.

Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος

Η Κύπρος θέλει ΜΕΡΚΑΒΑ ΜΚ4. Το καταλαβαίνω! Τα ισραηλινά άρματα υπηρετούν σήμερα στις ισραηλινές μονάδες ΠΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥΝ. Οπότε, ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος.

Το διαθέσιμο ΜΕΡΚΑΒΑ είναι διαφορετικό άρμα από εκείνο που υπάρχει στη φαντασία του μεσάζοντα. Το δεύτερο παραδίδεται αύριο, έχει όλα τα έξτρα και συνοδεύεται συνήθως από εξαιρετικό καφέ. Το πρώτο το χρειάζεται το ίδιο το Ισραήλ.

Όταν μάλιστα το ισραηλινό υπουργείο Άμυνας διαθέτει περίπου 1,5 δισεκατομμύριο δολάρια για επέκταση της παραγωγής, ώστε να παραλάβει το ίδιο δεκάδες νέα ΜΕΡΚΑΒΑ, ΝΑΜΕΡ και ΕΪΤΑΝ, η περίφημη αποθήκη πλεονάσματος υπάρχει κυρίως στη φαντασία των μεσαζόντων.

Κάποιοι στην Κύπρο, για άγνωστους και δικούς τους λόγους, ελπίζουν. Διαθέσιμα ΜΚ4 για την Κύπρο σήμερα μηδέν. Στο ορατό μέλλον πάλι μηδέν. Είναι η τελευταία γενιά του ισραηλινού άρματος και θα μείνει στο Ισραήλ. Τελεία. Η ρεαλιστική πόρτα για την Εθνική Φρουρά οδηγεί προς μεταχειρισμένα ΜΚ3 σε καλή κατάσταση, επιλεγμένα ένα προς ένα και εκσυγχρονισμένα πριν από την παράδοση.

ΜΚ2, ΜΚ3 και ΜΚ4 για ερασιτέχνες

Για να κάνουμε και λίγη ερασιτεχνική αρματολογία στο ΚΨΜ, το ΜΚ2 είναι το παιδί της δεκαετίας του 1980, με πυροβόλο 105 χιλιοστών και τεχνολογία μιας άλλης εποχής. Το ΜΚ3 έκανε το μεγάλο άλμα. Πήρε λειόκαννο πυροβόλο 120 χιλιοστών (αρχικά γερμανικής σχεδίασης από Leopard 2 μέσω ΗΠΑ και Abrams), ισχυρότερο κινητήρα 1.200 ίππων και σπονδυλωτή θωράκιση που επέτρεψε διαδοχικές βελτιώσεις.

Το ΜΚ4 αποτελεί την τελευταία γενιά, με νέο σκάφος και πύργο, κινητήρα 1.500 ίππων, πυροβόλο 120 χιλιοστών και πολύ πιο σύγχρονα συστήματα και προστασία. Στις νεότερες εκδόσεις προστέθηκε και το ενεργητικό σύστημα ΤΡΟΦΙ. Το ΜΚ4 είναι σαφώς ανώτερο. Το ΜΚ3 όμως παραμένει σοβαρό άρμα και μια σωστή αναβάθμιση μπορεί να το κρατήσει αξιόμαχο για χρόνια.

Τα ΜΚ2 και ΜΚ3 μαζί κατασκευάστηκαν σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς, ενώ η πιθανή δεξαμενή εξαγωγής έχει κυρίως ΜΚ3. Η ηλικία βγάζει το ΜΚ2 έξω από μια σοβαρή κυπριακή συζήτηση. Το πιθανότερο κυπριακό ΜΕΡΚΑΒΑ είναι λοιπόν ένα καλό μεταχειρισμένο ΜΚ3, εκσυγχρονισμένο πριν περάσει στην Εθνική Φρουρά.

Μετά τα Τ-80 έρχονται και τα ΑΜΧ-30Β2

Μιλώντας για τις ανάγκες της Εθνικής Φρουράς, μετά τα Τ-80 περιμένουν σειρά και τα 52 μάλλον προβληματικά ΑΜΧ-30Β2. Οι νέες θερμικές κάμερες που αγοράστηκαν για τα γαλλικά άρματα θα επιτρέψουν στα πληρώματά τους να βλέπουν καλύτερα τη νύχτα και θα τα κρατήσουν χρήσιμα για λίγο ακόμη. Σκάφος, κινητήρας, θωράκιση και ολόκληρη η αλυσίδα υποστήριξης κουβαλούν πάντως την ηλικία τους.

Στο μεταξύ ακούγεται μια ευρύτερη γαλλική λύση με τροχοφόρα, που θεωρητικά θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί μέσω ΣΕΪΦ. Στο τραπέζι έχουν εμφανιστεί ΓΚΡΙΦΟΝ, ΣΕΡΒΑΛ και αναβαθμισμένα ΒΑΜΠ, ενώ το ΖΑΓΚΟΥΑΡ έχει παρουσιαστεί ως πιθανός διάδοχος των ΑΜΧ-30Β2. Κάπου εκεί ίσως βρουν διάδοχο και τα παλιά ΚΑΣΚΑΒΕΛ.

Το ΖΑΓΚΟΥΑΡ είναι ισχυρό τροχοφόρο αναγνώρισης και μάχης, με διαφορετικό ρόλο από ένα άρμα. Για τα ΚΑΣΚΑΒΕΛ η συγγένεια αποστολής είναι καθαρή. Αν πάρει τη θέση του ΑΜΧ-30Β2, η Εθνική Φρουρά θα αλλάξει μαζί όχημα, δομή και τρόπο μάχης.

Η Ελλάδα χαρίζει ΛΕΟΠΑΡΝΤ

Μιλώντας για άρματα που υπάρχουν, το έχω ξαναγράψει για τα ΛΕΟΠΑΡΝΤ της Κύπρου. Η Ελλάδα ήταν διατεθειμένη να παραχωρήσει χωρίς τίμημα 75 έως 90 ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1Α5. Με απλά λόγια, να τα χαρίσει, αφήνοντας στην Κύπρο το κόστος επαναφοράς και αναβάθμισης. Η κυπριακή πλευρά τα εξέτασε και τα έβγαλε εκτός ενδιάμεσης λύσης.

Δεκτό. Αν υπάρχει καλύτερο άρμα, να πάρουν το καλύτερο. Αλλά συγκρίνουμε πραγματικές λύσεις. Το δωρεάν ΛΕΟΠΑΡΝΤ υπάρχει και θέλει χρήματα για να ξαναγίνει αξιόμαχο. Το ΜΕΡΚΑΒΑ ΜΚ4 υπάρχει επίσης, αλλά φορά ισραηλινό εθνόσημο και υπηρετεί στον ισραηλινό Στρατό.

Βέβαια άλλες κακές γλώσσες μου λένε ότι τα ελληνικά ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1Α5 ίσως και να ήταν τελικά με τίμημα και μάλιστα ζητήσαμε… όσα μας έλειπαν!

Μία επιλαρχία και για την ΕΛΔΥΚ

Μιλώντας για το πιθανό πακέτο μεταχειρισμένων ΜΚ3, έχω και μια πρόταση. Αν η Εθνική Φρουρά προχωρήσει στην αγορά τους, η Ελλάδα πρέπει να ζητήσει στην ίδια συμφωνία μία πλήρη επιλαρχία για την ΕΛΔΥΚ.

Η συμφωνία πρέπει να αφορά τον ίδιο ακριβώς υποτύπο, με ίδια ηλεκτρονικά, ίδια ενεργητική προστασία και κοινό πακέτο υποστήριξης. Έτσι η Εθνική Φρουρά και η ΕΛΔΥΚ θα μοιράζονται πάνω στο νησί πυρομαχικά, εκπαίδευση, προσομοιωτές, εργαλεία, ανταλλακτικά, τεχνικούς και μέσα περισυλλογής.

Η αντικατάσταση των Μ48Α5 της ΕΛΔΥΚ αποτελεί παλιά υπόθεση. Είχαμε φτάσει να προτείνουμε ακόμη και ελληνικά ΛΕΟΠΑΡΝΤ 2Α4 για την Κύπρο. Αφού οι Κύπριοι αδελφοί μας έκλεισαν την πόρτα στα ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1Α5, που θα μπορούσαν να εξοπλίσουν και την ΕΛΔΥΚ, ας γίνει τουλάχιστον το αυτονόητο με όποιο άρμα επιλεγεί τελικά.

Ας μοιράζονται ανταλλακτικά και εκπαίδευση οι Κύπριοι με τους Ελλαδίτες. Η ομοιοτυπία ας ενώσει πρώτα τις δύο ελληνικές δυνάμεις πάνω στο ίδιο νησί.

Ωραία ιδέα. Πρώτο βήμα, μια επαρκής παρτίδα καλών ΜΚ3 και σοβαρή αναβάθμιση πριν από την παράδοση. Βέβαια υπάρχει και η λύση των ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1Α5. Εκεί βέβαια υπάρχουν κυπριακές αντιδράσεις.

Τα ελληνικά Φ-16 κάνουν θόρυβο

Μιλώντας για την Κύπρο, έμαθα ότι κάποιοι εκεί ενοχλούνται από τα ελληνικά Φ-16. Πηγή ο ίδιος ο Υπουργός Άμυνας Βασίλης Πάλμας, που είπε στη Βουλή ότι δέχεται πρωτοφανή παράπονα από Κύπριους επιχειρηματίες πως οι πτήσεις τρομάζουν τουρίστες και πολίτες.

Θα θυμίσω όμως ότι λίγους μήνες νωρίτερα η Τουρκία ανέπτυξε έξι δικά της Φ-16 στα Κατεχόμενα. Για εκείνα τα παράπονα πήραν άδεια. Τα τουρκικά Φ-16 μάλλον θα έχουν σιγαστήρες.

Πέμπτη φάλαγγα και χρήσιμοι ηλίθιοι υπήρχαν πάντα. Εδώ μιλάμε για τη νοοτροπία που, σε μια μισή πατρίδα υπό κατοχή, βλέπει πρώτα την ενόχληση από τον φίλο και αφήνει στο βάθος την απειλή από τον κατακτητή.

Στην Ελλάδα έχουμε εδώ και χρόνια ανθρώπους που φαίνεται να πιστεύουν ότι μια ήττα από την Τουρκία θα τους φέρει στην εξουσία. Αν τα σύνορα φτάσουν στα Τέμπη ή στη Λαμία, μικρό το κακό. Αν τα νησιά γίνουν τουρκικά, θα συνεχίσουν να μιλούν, αρκεί να μη χάσουν την καρέκλα ή τη γλώσσα τους. Το ίδιο δηλητήριο υπάρχει και στην Κύπρο.

Το 1940, όταν η Μεγάλη Βρετανία ήταν στο καναβάτσο, ακούστηκαν φωνές που ζητούσαν συμφωνία με τον Χίτλερ. Ευτυχώς έμειναν στο περιθώριο. Σήμερα οι δικοί μας φοράνε και καρό μαντήλες και πολεμούν την Ασπίδα του Αχιλλέα, επειδή ο αφοπλισμός βαφτίστηκε κάποτε προοδευτισμός.

Τριάντα πέντε χιλιάδες κράνη, δεύτερη φορά από την αρχή

Μιλώντας για μαχητές, πάμε και στον Σύγχρονο Μαχητή. Το ΣΑΓΕ έχει εγκρίνει την προμήθεια 35.000 αντιβαλλιστικών κρανών, 12.000 high-cut και 23.000 low-cut, με προϋπολογισμό επτά εκατομμύρια ευρώ. Η δημοσιευμένη διακήρυξη ακόμη αναμένεται.

Είχε προηγηθεί ο διαγωνισμός των ΕΑΣ για 72.154 αντιβαλλιστικά κράνη. Η διαδικασία ματαιώθηκε τον Ιούλιο του 2025, η προσφυγή της προσωρινής αναδόχου έγινε δεκτή τον Σεπτέμβριο και η ματαίωση ανατράπηκε.

Άρα το ερώτημα είναι ακόμη καλύτερο. Τα δύο προγράμματα συμπληρώνονται, το ένα αντικαθιστά μέρος του άλλου ή κινούνται σαν ξένοι στον ίδιο στρατό; Αν άλλαξαν οι προδιαγραφές ή οι ανάγκες, να μας εξηγήσουν τι ακριβώς άλλαξε. Δουλευόμαστε; Γιατί;

Είχαμε ρωτήσει γιατί αγοράζαμε 174 ωραία κράνη αντί για μαζική προμήθεια και είχαμε γράψει ότι ο Σύγχρονος Μαχητής σημαίνει ολοκληρωμένο σύστημα, πολύ πέρα από μια καινούργια στολή.

Και τώρα αγοράζουμε ΠΛΕΪΤΣ ΚΑΡΙΕΡ. Εξαιρετικά. Αγοράζουμε και ΠΛΕΪΤΣ για τα ΠΛΕΪΤΣ ΚΑΡΙΕΡ; Οι πρόσφατες προμήθειες φορέων, μαθαίνω, έγιναν χωρίς πλάκες. Ευτυχώς, στον νέο σχεδιασμό προβλέπονται 20.000 αντιβαλλιστικές πλάκες, με προϋπολογισμό δέκα εκατομμύρια ευρώ. Επειδή όμως κάθε μαχητής χρειάζεται τουλάχιστον ένα σετ μπροστά και ένα πίσω, μιλάμε το πολύ για 10.000 βασικές συλλογές.

Ένας φορέας χωρίς πλάκες είναι ακριβό ύφασμα με ιμάντες. Οι υπόλοιποι πώς θα σταματάνε τις σφαίρες; Με κβαντική ιατρική; Θα νικήσουμε ρίχνοντας ξυλόλιο στον εχθρό;

Και χτες πέρασαν πάλι προγράμματα

Μιλώντας για προμήθειες, χτες πέρασε πάλι από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής άλλη μία δέσμη εξοπλιστικών προγραμμάτων. Από όσα έγιναν γνωστά, είδα πάλι μικρές δουλειές γύρω από τις μεγάλες τρύπες.

Η υποστήριξη, τα ανταλλακτικά και οι μικρές εκκρεμότητες χρειάζονται. Αλλά μέχρι τις εκλογές κάπως έτσι μάλλον θα πάει η δουλειά. Μικρότερες εγκρίσεις και τακτοποίηση αναγκών, ενώ οι μεγάλες αποφάσεις μένουν στην άκρη. Τα μεγάλα θα περιμένουν την επόμενη κυβέρνηση. Οι ανάγκες, ως συνήθως, τρέχουν ήδη.

Αγοράζουμε κάθε ελικόπτερο του πλανήτη

Μιλώντας για πράγματα που αγοράζουμε και μετά ξεχνάμε να συντηρήσουμε, στη ΜΕΔΟΥΣΑ είδαμε ελληνικό ΚΑΪΟΒΑ να επιχειρεί μαζί με ΑΠΑΤΣΙ. Ωραία εικόνα. Για τον κίνδυνο να μείνουν τα ΚΑΪΟΒΑ χωρίς συνέχεια υποστήριξης είχαμε προειδοποιήσει. Υπογράφηκε τελικά η ΦΟΣ; Πότε ενεργοποιήθηκε; Πόσα πετούν, πόσα έγιναν πηγή ανταλλακτικών και πόσοι τεχνικοί έμειναν;

Ετοιμαζόμαστε να αγοράσουμε κάθε ελικόπτερο του πλανήτη. Α139 για την Πολιτική Προστασία, ΜΠΛΑΚ ΧΟΚ για τον Στρατό, επόμενο ελικόπτερο Έρευνας και Διάσωσης για την ΠΑ. Την ίδια στιγμή ΑΠΑΤΣΙ, ΚΑΪΟΒΑ και ΣΟΥΠΕΡ ΠΟΥΜΑ ζητούν σταθερά χρήματα για να μένουν στον αέρα. Την αγορά τη φωτογραφίζουμε. Η συντήρηση δεν κόβει κορδέλα. Τυχαίο;

Ποιος κοιτάζει το Ιόνιο

Μιλώντας για πράγματα που πετούν, ας πάμε και σε κάτι που έπλεε. Για το θαλάσσιο ΝΤΡΟΟΥΝ της Λευκάδας και το αφύλακτο Ιόνιο τα είπαμε. Τι ακριβώς ήταν, από πού ξεκίνησε και τι άλλαξε μετά; Ποιος ενώνει σήμερα την εικόνα ΠΝ, Λιμενικού και ΠΑ από το Οτράντο μέχρι τη δυτική Κρήτη;

Άλλη μία κάμερα περισσεύει. Χρειαζόμαστε έναν χάρτη που να τα βλέπει όλα.

Και με το Λαύριο τι έγινε;

Μιλώντας για ερωτήματα που έμειναν αναπάντητα, θυμίζω μόνο όσα γράψαμε για την εκρηκτική εκκρεμότητα των ΕΑΣ, όσα μάθαμε για τους περίπου 220 τόνους ΤΝΤ και όσα ακολούθησαν για την παραγωγή και τις εκκρεμότητες.

Προκηρύχθηκε νέος διαγωνισμός; Υπάρχει ανάδοχος, χρηματοδότηση και χρονοδιάγραμμα; Έγινε κάτι για τη ρύπανση στο υπέδαφος; Το Λαύριο παραμένει εκεί μαζί με την εκκρεμότητά του. Τι γίνεται λοιπόν με αυτή την ιστορία;

Ο Άγιος Σπυρίδων και ο ΑΓΕΕΘΑ

Μιλώντας για λιμάνια, η Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς ανακοίνωσε ότι θα τιμήσει τον ΑΓΕΕΘΑ με το Μετάλλιο του Αγίου Σπυρίδωνος μετ’ Αστέρος, την ύψιστη διάκρισή της. Ενδιαφέρον. Γιατί ο Πειραιάς ασχολήθηκε ειδικά με τον ΑΓΕΕΘΑ; Κάτι θα ξέρουν εκεί περισσότερο από εμένα. Τώρα αν είναι Ολυμπιακός ο ΑΓΕΕΘΑ, άγνωστο. Πολιτικά και αθλητικά τα κρατά συνήθως για τον εαυτό του.