Σήμερα πέρασαν από το ΚΨΜ κάτι φιλαράκια Μαύροι. Μαύρο σκέτο φρέντο εσπρέσσο, πάντα. Οι Μαυροσκούφηδες έχουν σταθερές προτιμήσεις στον καφέ, στα άρματα και, όπως κατάλαβα, στις παπάτζες που δεν καταπίνουν. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με μερικές κυπριακές ιστορίες.

Στα άρματα… στα άρματα

Αν ψάξει κανείς τα χαρτιά από τα χρόνια τα παλιά για τον Ενιαίο Αμυντικό Χώρο, η Εθνική Φρουρά της Κύπρου, μαζί με την ΕΛΔΥΚ πρέπει να διατηρούν αρκετές δυνάμεις για την περίπτωση που ο Τούρκος κάνει κάτι, για να υπάρχει χρόνος να τρέξουμε σε βοήθεια. Και τα άρματα ήταν και παραμένουν πρώτα σε αυτές τις υποχρεώσεις. Εμείς από τη πλευρά μας εξακολουθούμε να τις καλύπτουμε με τα M48A5 της ΕΛΔΥΚ, αλλά η Εθνική Φρουρά έχει πρόβλημα και μάλιστα χοντρό, αφού τα σημερινά άρματα της δεν πρόκειται να μακροημερεύσουν.

Τα ρώσικα Τ-80Γιού, όπως ήταν ήδη και έγιναν χειρότερα από τότε που ο Μόσκοβος κίνησε για το Κίεβο, δεν έχουν μέλλον. Ήταν και σπάνιο μοντέλο πανάθεμά τα, με κινητήρα τουρμπίνα που συντηρείται και υποστηρίζεται όπως τα αεροπλάνα και με το κόστος στα ουράνια. Εμείς στην Ελλάδα, στο Ναυτικό το ζήσαμε στο πετσί μας εκείνα τα χόβερκραφτ, τα ΖΟΥΜΠΡ, που είχαν θυρίδα για να ρίχνεις συνέχεια χρήματα μπας και κρατηθούν επιχειρησιακά.  

Τα άλλα, τα γαλλικά ΑΜΧ-30Β2 τα έχει ξεχάσει και η μάνα τους. Αν δεν ήταν η Σαουδική Αραβία με κάτι λίγες εκατοντάδες για την εθνοφρουρά, και κάτι άλλα στη Βενεζουέλα που κρατούσε συλλογή ο Τσάβες και μετά, το άλλο το καλό παιδί, ο Μαδούρο, μόνο στα Μουσεία θα τα έβλεπες. Βέβαια οι Γάλλοι δεν καταλαβαίνουν από τέτοια και χρεώνουν λες και είναι ΛΕΚΛΕΡΚ NG στο τετράγωνο.

Άρα Τ-80Γιού και ΑΜΧ-30Β μετράνε μέρες από καιρό. Οι Κύπριοι έχασαν μια μεγάλη ευκαιρία πριν κάτι χρόνια με μια πρωτοβουλία ανακατανομής ΛΕΟΠΑΡΝΤ 2A4, αλλά σε εκείνη την πονεμένη ιστορία εμείς οι Ελλαδίτες φταίμε περισσότερο.

Τι γίνεται τώρα λοιπόν και μέχρι νεωτέρας ; Από ότι μου λένε, η Εθνική Φρουρά κάνει την ανάγκη φιλότιμο με «ανακατανομή», δηλαδή ξαναμοιράζει τα κουκιά με μικρότερες μονάδες, το 30 αρμάτων στα σοβιετικά, άντε… ρωσικά πρότυπα για να φτάσουν και όσο αντέξει.

ΛΕΟΠΑΡΝΤ υπήρχαν και υπάρχουν

ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1Α5 για την Κύπρο υπήρχαν. Και υπάρχουν ακόμη. Αυτό μου λένε οι Μαύροι, που κάτι παραπάνω ξέρουν από τον ΚαΨιΜιτζή στα ερπυστριοφόρα. Μάλλον όμως κάποιοι στην Κύπρο δεν ήθελαν με την καμία να δώσουν τη δουλειά στην Ελλάδα.

Αντίθετα, νομίζω πως έτρωγαν μια ντόπια παπάτζα για «διαθέσιμα» ισραηλινά ΜΕΡΚΑΒΑ. Ωραίο άρμα, κανείς δεν λέει το αντίθετο. Το διαθέσιμο ΜΕΡΚΑΒΑ όμως είναι διαφορετικό άρμα από το ΜΕΡΚΑΒΑ που υπάρχει στη φαντασία του μεσάζοντα. Το δεύτερο συνήθως παραδίδεται αμέσως, με όλα τα έξτρα. Στην κουβέντα.

ΜΕΡΚΑΒΑ για την κυπριακή υπόθεση, μου εξηγούν, δεν υπάρχουν. Μετά τη Γάζα και τον νότιο Λίβανο, οι Ισραηλινοί κρατούν ακόμη και αποσυρμένα άρματα σαν κόρη οφθαλμού. Το ότι ενισχύουν τη δική τους παραγωγή καινούργιων αρμάτων δεν σημαίνει πως άνοιξε μάντρα με μεταχειρισμένα για όποιον περάσει απέξω.

Ποιος δουλεύει ποιον εκεί; Διότι η Εθνική Φρουρά χρειάζεται άρματα που θα φτάσουν, θα υποστηριχθούν και θα υπηρετήσουν. Η «ευκαιρία» που περιμένει μονίμως να εμφανιστεί μπορεί να καταλήξει να κοστίσει περισσότερο από την κανονική αγορά. Πληρώνεται σε χαμένο χρόνο.

Η αποστολή που είδε τα άρματα από μακριά

Αν τα βάλεις κάτω όλα τα παραπάνω και με τα ΜΕΡΚΑΒΑ χαμένα στη μετάφραση, τα ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1Α5 ήταν, είναι και θα είναι μονόδρομος για την Εθνική Φρουρά. Η προοπτική ήταν, αρχικά, τα άρματα να συμμαζευτούν λίγο και να πάνε στην Κύπρο όπως ήταν. Το συμμάζεμα θα γινόταν είτε στην Ελλάδα, είτε στην Κύπρο, όπου και θα πατούσε σε μια πρόταση για τη δημιουργία εργοστασίου βάσης στο νησί που σχετιζόταν με τον εκσυγχρονισμό των ΛΕΩΝΙΔΑΣ της ελληνικής ΕΟΔΗ. Για αυτή όμως την πονεμένη ιστορία θα επανέλθω. Περιττό να πω ότι τα άρματα θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν άμεσα, αφού η εκπαίδευση των Κυπρίων Μαύρων έτσι και αλλιώς γίνεται σε ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1Α5 και μετά πάνε στην Κύπρο για να μάθουν Τ-80Γιού και ΑΜΧ-30Β2. Για τα ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1Α5 αξιοποιημένα, μετά θα κοιτούσαν για εκσυγχρονισμό και τα ρέστα.

Το πιό ωραίο όμως είναι άλλο. Στην Ελλάδα, μου λένε οι Μαυροσκούφηδες, δεν ήρθε καμία κανονική κυπριακή αποστολή να εξετάσει την πρόταση. Ήρθαν μόνο «δυο άτομα, ο εξής ένας», είδαν από απόσταση το απόθεμα των ΛΕΟΠΑΡΝΤ και έφυγαν. Μετά γράφτηκε μια αναφορά πως «ήταν σε άθλια κατάσταση».

Τώρα τι να πω; Έτσι μου τα είπαν οι Μαύροι, έτσι τα μεταφέρω. Εγώ μέχρι τώρα ήξερα πως το άρμα το κοιτάς και λίγο πιο κοντά πριν βγάλεις διάγνωση. Αν το εξετάζεις όπως κοιτάμε την απέναντι ξαπλώστρα στην παραλία, λογικό είναι να σου ξεφύγουν ορισμένες λεπτομέρειες.

Οι τελευταίοι που είχαν δει το κόστος του εκσυγχρονισμού και το σχεδιαζόμενο αποτέλεσμα μου περιέγραφαν ένα ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1Α5 «να σου τρέχουν τα σάλια». Προφανώς δεν θα γινόταν ΛΕΟΠΑΡΝΤ 2 επειδή θα το βάφαμε διαφορετικά. Θα γινόταν όμως ένα πολύ ενδιαφέρον άρμα, με δουλειά και υποστήριξη από την Ελλάδα.

Αν υπάρχει καλύτερη λύση, ας πάρουν την καλύτερη. Η προκατάληψη όμως προηγείται καμιά φορά της αξιολόγησης. Και αν κάποιος θέλει μπίζνα μόνο με το Ισραήλ, δύσκολα θα συγκινηθεί από ελληνική πρόταση. Ακόμη κι αν αυτή βρίσκεται μπροστά του, ενώ η άλλη ακόμη αναζητείται.

Μετά την αναφορά βέβαια της επιτροπής για τα άθλια ΛΕΟΠΑΡΝΤ πύκνωσαν και τα δημοσιεύματα-διαρροές κάτω στην Κύπρο “που αμφισβητούσαν την αξία των αρμάτων ατο πεδίο μετά τις εμπειρίες στην Ουκρανία” και αμέσως μετά εμφανίστηκαν και εκείνες οι γαλλικές προτάσεις για τροχοφόρα τεθωρακισμένα που σας έγραφα πριν κάτι εβδομάδες. Έτυχε; Μάλλον όχι. Απλά πάει να… πετύχει.

Η ΕΟΔΗ ζητά ένα άχρηστο ΛΕΟΠΑΡΝΤ

Μιλώντας για ελληνικές προτάσεις, ο εκσυγχρονισμός ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1 που έχει σχεδιάσει η ΕΟΔΗ είναι κοντά στο να πουληθεί σε χώρα του εξωτερικού. Και μάλιστα σε χώρα όπου κυριαρχούν οι Τούρκοι. Όνομα δεν θα δώσω ακόμη. Ας τελειώσει πρώτα η δουλειά.

Η εταιρεία, όπως και πριν από τη ΝΤΙΦΕΑ, έχει ζητήσει ένα ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1 για να φτιάξει πρωτότυπο. Δεν ζητά να αδειάσει επιλαρχία ούτε να πάρει για βόλτα το καλύτερο άρμα του διοικητή. Ζητά ένα άρμα, ακόμη και άχρηστο, για να δείξει πάνω του αυτό που προτείνει.

Φυσικά και δεν της δίνουν. Και πλέον σκέφτονται να φέρουν ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1 από την άλλη άκρη του κόσμου στην Ελλάδα. Ελληνική εταιρεία, ελληνική πρόταση, ελληνικά άρματα γύρω της, εισαγωγή άρματος για το πρωτότυπο!

Ένα πρωτότυπο χρειάζεται και για να το δει ο πελάτης, και για να δουλέψουν οι μηχανικοί πάνω σε πραγματικό όχημα. Οι παρουσιάσεις στον υπολογιστή τελειώνουν κάποια στιγμή. Μετά πρέπει να ανοίξεις θυρίδα, να βάλεις εξοπλισμό, να δοκιμάσεις και να διορθώσεις ό,τι δεν σου βγήκε όπως το σχεδίασες.

Γενικά, μόνο αν σε λένε ΑΝΤΟΥΡΙΛ, ΣΙΛΝΤ ΕΪ-ΑΪ, ΣΑΡΟΝΙΚ, ή έρχεσαι από Γαλλία ή Ισραήλ, έχεις μέλλον στη χώρα. Οι Έλληνες κατασκευαστές αμυντικού υλικού να φύγουν, να πάνε αλλού. Τους θέλουμε για την οικογενειακή φωτογραφία της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας. Για ένα παλιό άρμα, δυσκολευόμαστε.

Τα χτεσινά ξυραφάκια και οι παλιές αντιδράσεις

Μιλώντας για πράγματα που δυσκολεύονται, θυμάστε που έγραψα χτες πως το ΥΠΕΘΑ θα ξυρίσει τους Ναυταίους Οικονομικούς; Φίλος με πήρε τηλέφωνο και μου θύμισε πως πριν από λίγα χρόνια το ΠΝ αντιδρούσε σφόδρα στο ΓΕΕΘΑ. Η τότε πολιτική ηγεσία και ο Φλώρος ήταν στο στόχαστρο ως δήθεν αντι-ΠΝ.

Εκείνη την περίοδο αγοράζονταν ΡΟΜΕΟ, ΦΔΙ και άλλα που το Ναυτικό περίμενε χρόνια. Δεν σημαίνει πως όλα έγιναν σωστά ή πως απαγορεύεται η κριτική. Έχει όμως ενδιαφέρον ποια πράγματα θεωρούσαμε τότε επίθεση στο ΠΝ και ποια περνούν σήμερα περίπου ως φυσιολογική εξέλιξη.

Τώρα τα ναυτικά νοσοκομεία κοντεύουν να γίνουν ΕΣΥ, η περιουσία του ΠΝ γίνεται ΡΙΑΛ ΙΣΤΕΪΤ, οι Οικονομικάριοι πάνε για ξύρισμα και πάει λέγοντας. Τι να λένε άραγε όσοι θεωρούσαν πως η τότε ηγεσία ήταν κατά του Ναυτικού; Θα ήθελα πολύ να ακούσω την εξήγηση.

Εγώ δεν μετράω πόσο αγαπάει κάποιος το ΠΝ από τις διαβεβαιώσεις του. Κοιτάω τι του δίνει, τι του παίρνει και πώς θα δουλέψει την επόμενη μέρα. Τα υπόλοιπα τα ακούω ευχαρίστως στον καφέ, μαζί με τις διαβεβαιώσεις ότι φέτος θα χάσω και την κοιλιά.

Το ΠΝ έχει και στεριά

Μιλώντας για την επόμενη μέρα του ΠΝ, το μεγάλο πρόβλημα των ημερών είναι η έλλειψη στρατευσίμου προσωπικού. Ο ΥΕΘΑ είχε πει περήφανα πως κανείς έφεδρος δεν υπηρετεί στα πλοία. Μα το Ναυτικό δεν είναι μόνο πλοία. Έχει ατελείωτες υπηρεσίες ξηράς, που ούτε καταργούνται ούτε λειτουργούν μόνες τους.

Σε λίγο απολύονται και οι τελευταίοι στρατεύσιμοι του προηγούμενου συστήματος. Τα νούμερα που μου μεταφέρουν είναι πως εκεί όπου το ΠΝ έπαιρνε 2.500 ναύτες, τώρα θα παίρνει μόνο 700, από ειδικότητες που χρειάζεται, όπως εμποροπλοιάρχους. Την ίδια στιγμή, ο ΕΣ έχει 40.000–45.000 στρατεύσιμους.

Ένας εμποροπλοίαρχος έχει γνώσεις που το Ναυτικό μπορεί να αξιοποιήσει. Όταν επιλέγεις συγκεκριμένες ειδικότητες, τις χρειάζεσαι για συγκεκριμένη δουλειά. Δύσκολα θα πεις ότι κάλυψες το κενό, αν τελικά τον βάλεις να κάνει όσα έκαναν οι ναύτες που δεν ήρθαν.

Ο ναύσταθμος χρειάζεται όμως και κόσμο για να υποστηρίζει τα πλοία που φεύγουν και επιστρέφουν. Η αποθήκη, η υπηρεσία και η φύλαξη συνεχίζουν να υπάρχουν, είτε ο στρατεύσιμος φοράει άσπρα είτε κατατάχθηκε αλλού. Η αλλαγή της κατανομής δεν εξαφάνισε και τη δουλειά.

Ποιος θα βγάζει τα σκουπίδια και τις σκοπιές;

Ρωτάω λοιπόν εγώ ο άσχετος. Τα σκουπίδια στον ναύσταθμο ποιος θα τα βγάζει; Τις σκοπιές στον Σκαραμαγκά ποιος θα τις βγάζει; Τις σκοπιές στα φυλάκια και τις επάκτιες πυροβολαρχίες ΕΞΟΣΕΤ ποιος θα τις βγάζει; Εγώ; Να πάρω το φρέντο μαζί ή απαγορεύεται στον σκοπό;

Η επίσημη προφορική απάντηση που φτάνει, είναι πως για τα σκουπίδια θα έρθει ιδιωτικός φορέας. Ιδιωτικός σκουπιδιάρης, δηλαδή. Ωραία, κανένα πρόβλημα με τον άνθρωπο ή με τη δουλειά του. Για τις σκοπιές θα έρθει και εταιρεία ΣΕΚΙΟΥΡΙΤΙ;

Αν ο ιδιώτης αναλάβει μια βοηθητική εργασία και ελευθερώσει στρατιωτικό προσωπικό, να το συζητήσουμε. Πρέπει όμως να πληρωθεί, να έχει σύμβαση και να εμφανιστεί. Μέχρι τότε, κάποιος πρέπει να κάνει τη δουλειά. Οι τελευταίοι ναύτες θα απολυθούν κανονικά, χωρίς να περιμένουν να ολοκληρωθεί η διαδικασία.

Το φυλάκιο και η πυροβολαρχία έχουν άλλη συζήτηση. Εκεί χρειάζεται στρατιωτική επάνδρωση. Θα ήθελα να ξέρω ποιοι άνθρωποι έχουν υπολογιστεί για όλα αυτά, γιατί μέχρι τώρα ακούω εύκολες απαντήσεις για προβλήματα που έρχονται με ημερομηνία.

Δανεικοί φαντάροι από τις άδειες μονάδες

Πάλι θεωρητικά, το ΠΝ θα «δανείζεται» φαντάρους από τον ΕΣ. Μάλιστα. Ο ΕΣ έχει μονάδες με επάνδρωση 10% και 15% και θα δίνει σκοπάνθρωπους στο Ναυτικό. Αν δανειστώ τον έναν από τους δέκα που απέμειναν, η μονάδα θα αποκτήσει περισσότερο χώρο στα κρεβάτια.

Οι 40.000–45.000 δεν περιμένουν όλοι σε ένα στρατόπεδο να χτυπήσει το τηλέφωνο από τη Σαλαμίνα. Είναι μοιρασμένοι σε μονάδες και υπηρεσίες, με δικές τους ανάγκες. Το μεγάλο συνολικό νούμερο δεν σημαίνει πως υπάρχουν παντού διαθέσιμοι άνθρωποι για παραχώρηση.

Μια σταθερή διάθεση προσωπικού μπορεί να οργανωθεί. Ας ξέρει όμως το ΠΝ πόσους παίρνει, πότε τους παίρνει και για πόσο. Αν κάθε φορά θα αναζητεί διαθέσιμο φαντάρο για μια ανάγκη που είναι μόνιμη, απλώς άλλαξε το τηλέφωνο που θα παίρνει ο διοικητής.

Όπως έγραψα και χτες, δεν ξέρω ποιος συμβουλεύει τον ΥΕΘΑ. Επειδή θεωρώ πως ο ίδιος έχει αγαθές προθέσεις, καλό θα ήταν να ρωτάει και κανέναν άλλον πλην των γνωστών κοντινών του. Ιδανικά κάποιον που θα πρέπει αύριο να βγάλει τις υπηρεσίες.

Τα ΡΑΦΑΛ και ο κουβάς

Μιλώντας για εύκολες απαντήσεις, μέσα στο καλοκαίρι ξαναβγήκε η γνωστή εξίσωση. Πόσα ΣΙ-ΕΛ-515 αγοράζουμε με ένα ΡΑΦΑΛ; Το ερώτημα έχει την ίδια χρησιμότητα με το πόσα ασθενοφόρα αγοράζουμε αντί μιας φρεγάτας. Μόνο που τα ασθενοφόρα, ευτυχώς, δεν έχουν ακόμη μπει στη ΦΡΕΓΑΤΙΑΔΑ.

Η Ελλάδα χρειάζεται πυροσβεστικά για τις φωτιές και μαχητικά για όσους σκέφτονται να ανάψουν άλλου είδους φωτιές. Στην επόμενη τουρκική παραβίαση, οι αντι-ΡΑΦΑΛ ας σηκώσουν ένα ΣΙ-ΕΛ-515 να τους ρίξει νερό για να δροσιστούν. Και στην επόμενη πυρκαγιά ας στείλουμε ΡΑΦΑΛ με κουβά.

Πρέπει να αγοράσουμε πυροσβεστικά, να έχουμε πληρώματα και να τα υποστηρίζουμε. Το έχουμε πει και με τα ΦΑΪΡ ΜΠΟΣ και τα ατυχήματα των εναέριων μέσων. Δεν λύνεται όμως η πυρόσβεση με την κατάργηση της αεράμυνας, ούτε η αεράμυνα με το να αφήσουμε τις φωτιές στην τύχη τους.

Κάποτε θεωρούσα ορισμένους απλώς αντι-ΤΕΦΑΛ. Πλέον αναρωτιέμαι μήπως το αντι-ΡΑΦΑΛ συνοδεύεται και από λίγο υπέρ-ΕΡΝΤΟΓΑΝ. Η επιλεκτική αγανάκτηση είναι περίεργο πράγμα. Για το ελληνικό μαχητικό περισσεύει πάντα ένα κομπιουτεράκι. Για το τουρκικό, συνήθως περισσεύει κατανόηση.

Τα ραντάρ που πρέπει να μάθουν να σωπαίνουν

Μιλώντας για αεράμυνα, έχω μια απορία πολύ πιο σοβαρή από την αριθμητική του κουβά. Πόσα από τα ραντάρ μας θα λειτουργούν λίγες ώρες μετά την έναρξη του πυρός; Το ραντάρ που εκπέμπει βλέπει, αλλά δίνει και στον αντίπαλο κάτι να ακούσει και να ψάξει.

Χρειάζονται κινητικότητα, διασπορά, ομοιώματα και διαφορετικοί αισθητήρες. Δεν ακούνε όλοι οι παθητικοί αισθητήρες τα ίδια πράγματα ούτε δουλεύουν παντού με τον ίδιο τρόπο. Πομποί, ανάγλυφο και γεωμετρία έχουν σημασία. Για αυτό θέλω δοκιμές εδώ, με τα δικά μας αεροσκάφη και τις δικές μας συνθήκες. Να δούμε πού βοηθούν και πώς μπαίνουν στην ελληνική δικτυωμένη αεράμυνα.

Ας πάρουμε δύο ή τρία συστήματα και ας τα δοκιμάσουμε σε Αιγαίο και Θράκη. Με πτήσεις, παρεμβολές και δύσκολους στόχους. Τα ενεργά ραντάρ θα συνεχίσουν να χρειάζονται. Θέλω όμως να έχουμε και μάτια που απλώς ακούν, μαζί με ηλεκτροοπτικά μέσα και ένα κέντρο που θα ενώνει όσα βλέπει ο καθένας.

Η δικτυωμένη αεράμυνα της χώρας θέλει πολλά μάτια και όσο το δυνατόν λιγότερα στόματα. Στα ραντάρ εννοώ. Στα υπόλοιπα, δεν βλέπω να υπάρχει ελπίδα σιωπής.

Τα ΡΜ-70 θα μιλούν με τα ΠΟΥΛΣ ή θα τηλεφωνούνται;

Μιλώντας για όπλα που πρέπει να δουλεύουν μαζί, στο Πυροβολικό κοιτούν τον εκσυγχρονισμό των εκτοξευτών ρουκετών, ΡΜ-70. Στις προτάσεις του διαγωνισμού υπάρχει και η λύση της ΕΛΜΠΙΤ, που μπορεί να φέρει τους παλιούς εκτοξευτές κοντά στην αρχιτεκτονική των νέων ΠΟΥΛΣ.

Η προσωπική μου προτίμηση είναι σαφής. Θα ήθελα τα ΡΜ-70 να διασυνδεθούν πλήρως με τα ελληνικά ΠΟΥΛΣ. Κοινά δεδομένα στόχου, κοινή λογική ελέγχου πυρός, επικοινωνίες και εκπαίδευση που δεν ξεκινούν από το μηδέν κάθε φορά που αλλάζει ο εκτοξευτής. Αυτά πρέπει να φανούν στην προσφορά και στη δοκιμή.

Θέλω επίσης η υποστήριξη να αφήσει δουλειά και γνώση εδώ. Να υπάρχει ελληνική ομάδα που θα ακούει τη μονάδα και θα λύνει το πρόβλημα, χωρίς κάθε βλάβη να γίνεται ταξίδι στο εξωτερικό. Ο εκσυγχρονισμός πρέπει να αγοράζει χρήσιμα χρόνια υπηρεσίας, μαζί με την ικανότητα να κρατάμε το σύστημα όρθιο.

Αν πάρουμε δύο οικογένειες που συνεννοούνται μόνο όταν τηλεφωνούνται οι διοικητές τους, θα έχουμε πετύχει το ελληνικό θαύμα. Καινούργιο σύστημα, παλιά ταλαιπωρία. Προτιμώ να δούμε βολές και πραγματική συνεργασία. Οι παρουσιάσεις μπορούν να περιμένουν.

Η ΠΤΗΣΗ έφτιαξε και κανάλι στο Φέισμπουκ. Σας προτείνω να το ακολουθήσετε. Καφέ έχουμε. Άρμα για την ΕΟΔΗ, ακόμη ψάχνουμε.