Σήμερα ο καφές θέλει πολλή ζάχαρη. Άνοιξα τον λογαριασμό της Εν Συνεχεία Υποστήριξης. Της γνωστής ΦΟΛΟΟΥ ΟΝ ΣΑΠΟΡΤ, που την αγοράζουμε ως ΦΟΣ και την πληρώνουμε σαν να παραγγείλαμε όλο το μενού.

Στην Ελλάδα λατρεύουμε την τιμή αγοράς και ξεχνάμε τι θα πληρώνουμε κάθε χρόνο για να πετάει το αεροπλάνο. Η ΦΟΣ επιστρέφει σαν λογαριασμός μετά από διακοπές, όχι στο χωριό που είναι φθηνές, που ξέρει πού μένεις το χειμώνα.

Η ΦΟΣ των ΜΙΡΑΖ και η σιωπή των αεροπόρων

Η στήλη έχει ψέξει πολλές φορές τον Καμμένο για τα ΜΙΡΑΖ. Έχει ψέξει και τον Νίκο Δένδια, όπως και την Πολεμική Αεροπορία, για τη σκέψη απόσυρσης των ΜΙΡΑΖ 2000-5. Η σύμβαση ΦΟΣ των ΜΙΡΑΖ 2000-5 είναι όμως η άλλη μισή κουβέντα. Τα αεροσκάφη παραμένουν πολύτιμα. Το ερώτημα είναι πόσο κοστίζει η υποστήριξη που θα τα κρατήσει επιχειρησιακά. Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο Γάλλος με τον λογαριασμό.

Ρώτησα δύο-τρεις αεροπόρους που ξέρουν ακριβώς πόσο κοστίζει η επόμενη ΦΟΣ των ΜΙΡΑΖ. Κανείς τους δεν μου είπε το ποσό. Τόσο απλά. Όσοι γνωρίζουν το νούμερο κρατούν το στόμα τους κλειστό. Αυτό από μόνο του λέει πολλά για το πόσο βαρύς είναι ο λογαριασμός.

Τα προηγούμενα νούμερα πάντως λένε πολλά. Η ΦΟΣ των 24 ΜΙΡΑΖ 2000-5 είχε φτάσει σχεδόν τα 245 εκατομμύρια ευρώ, ενώ η αντίστοιχη υποστήριξη των πολύ περισσότερων Φ-16 κόστισε περίπου 254 εκατομμύρια. Σχεδόν τα ίδια χρήματα για στόλους τελείως διαφορετικού μεγέθους. Τα γαλλικά αεροσκάφη είναι καλά. Η γαλλική υποστήριξη είναι πανάκριβη. Και τα δύο ισχύουν ταυτόχρονα.

Αφήστε τους ειδικούς των κοινωνικών δικτύων που ζητούν κάθε πληροφορία με σφραγίδα και υπογραφή από το ΓΕΑ. Με συμφέροντα γράφουν αρκετοί, αγαπητοί μου. Μόλις η κουβέντα φτάνει στο ποσό της ΦΟΣ, πέφτει ησυχία υποβρυχίου.

Μιλώντας για γαλλικά, πέντε κατοστάρικα για τα ΡΑΦΑΛ

Μιλώντας για γαλλικά αεροσκάφη, το κόστος της ΦΟΣ των ΡΑΦΑΛ δεν είναι άγνωστο. Η πενταετής ΦΟΣ των 24 ΡΑΦΑΛ είναι 480 εκατομμύρια ευρώ. Στρογγυλά, πέντε κατοστάρικα. Στη δεκαετία φτάνουμε περίπου στο ένα δισεκατομμύριο, δηλαδή όσο περίπου δέκα Φ-35 σε τιμή αεροσκάφους, πριν αρχίσουμε φυσικά να πληρώνουμε και τη δική τους υποστήριξη.

Με τη ΦΟΣ έχουμε υψηλές διαθεσιμότητες και πολύ σωστά την πληρώνουμε. Χωρίς αυτήν, τα ΡΑΦΑΛ θα ήταν πανάκριβα αεροπορικά εκθέματα. Το ξαναλέω. Έτσι έχουμε διαθεσιμότητες, αλλά έτσι δεν κάνουμε δουλειά γενικά. Κάθε νέο αεροσκάφος έρχεται με έναν μόνιμο λογαριασμό που τρώει την επόμενη αγορά. Κάπως έτσι αποκτάς εξαιρετικές πλατφόρμες και ύστερα μετράς τα λεφτά για καύσιμα, ανταλλακτικά και ώρες πτήσης.

Μιλώντας για ελληνική παραγωγή, ο φορητός οπλισμός

Στη Λάρισα ένας αγωνιστής οπλουργός κατασκευάζει όπλα τύπου ΑΡ-15. Υπάρχει και η ΑΟΡ με τη δική της πρόταση. Ίσως υπάρχουν κι άλλες ελληνικές λύσεις που δεν έχουν φτάσει ακόμη στα αυτιά του ΚαΨιΜιτζή.

Το θέμα δεν είναι να διαλέξει η στήλη εταιρεία για τυφέκιο. Το θέμα είναι ο φορητός οπλισμός, το πιο απλό ίσως παράδειγμα για το πώς στηρίζεις ελληνική παραγωγή στην πράξη. Ένα πραγματικό ελληνικό Εθνικό Τυφέκιο δεν θα γεννηθεί από μακέτες, ημερίδες και αναμνηστικές πλακέτες.

Αγοράζεις μια πρώτη μικρή παρτίδα από τις ελληνικές λύσεις που μπορούν να παρουσιάσουν λειτουργικά όπλα. Ας είναι 200 τυφέκια συνολικά. Με λεφτά, κανονική παραγγελία και απαίτηση να δουλέψουν. Αυτό είναι στήριξη. Τα υπόλοιπα είναι φωτογραφίες μπροστά από πανό.

Το σχέδιο χωράει σε μία χαρτοπετσέτα του ΚΨΜ, άρα ίσως γι’ αυτό δυσκολεύεται να περάσει από το κράτος. Δώστε τα ελληνικά τυφέκια σε μία Μοίρα Καταδρομών, παράλληλα με τα ΕΜ-4, και αφήστε τους καταδρομείς να μας πουν ποιο δουλεύει, πού πονά και τι θέλει αλλαγή.

Μια Μοίρα Καταδρομών θα πει την αλήθεια

Οι άνθρωποι της μονάδας θα τα ρίξουν στο χώμα, θα τα ανεβάσουν σε βουνό, θα τα γεμίσουν σκόνη, θα τα βρέξουν και θα τα λύσουν με κρύα χέρια. Θα μετρήσουν εμπλοκές, ακρίβεια, φθορά και χρόνο συντήρησης χωρίς να χρειαστούν σαράντα διαφάνειες.

Αν το όπλο είναι καλό, θα φανεί. Αν έχει προβλήματα, πάλι θα φανεί. Αυτό ακριβώς λέγεται δοκιμή. Δεν επιλέγεις νικητή από φωτογραφία και δεν καταδικάζεις μια ελληνική προσπάθεια επειδή η πρώτη έκδοση θέλει διορθώσεις.

Η παραγγελία μπορεί να σπάσει σε μικρές παρτίδες. Οι παρατηρήσεις της μονάδας επιστρέφουν στους κατασκευαστές και η επόμενη παρτίδα βγαίνει βελτιωμένη. Έτσι ο Στρατός αποκτά πραγματική εικόνα και οι Έλληνες οπλουργοί αποκτούν τον πρώτο απαιτητικό πελάτη τους.

Οι Τούρκοι πρώτα αγόρασαν τα δικά τους

Οι Τούρκοι φτιάχνουν δικά τους τυφέκια και γενικά δικό τους φορητό οπλισμό. Και τον πουλάνε παντού. Αυτό όμως δεν έγινε επειδή περίμεναν να συγκινηθεί πρώτα κάποιος ξένος στρατός.

Η Τουρκία αγόραζε τεχνογνωσία και κρατούσε τη γνώση. Οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις έγιναν ο πρώτος πελάτης των δικών τους προϊόντων. Πρώτα τα αγόρασαν οι ίδιοι. Τα έδωσαν στις μονάδες τους, τα χρησιμοποίησαν, βρήκαν τι δεν δούλευε και ανάγκασαν τις εταιρείες να το διορθώσουν.

Μετά ήρθε η επόμενη παρτίδα. Μετά η μεγαλύτερη παραγγελία. Και στο τέλος ήρθαν οι εξαγωγές. Όταν ένα όπλο υπηρετεί ήδη στον στρατό της χώρας που το κατασκευάζει, ο ξένος πελάτης δεν αγοράζει πείραμα. Αγοράζει κάτι που έχει περάσει από χέρια στρατιωτών.

Στην Ελλάδα ζητάμε από τον μικρό κατασκευαστή να έχει ώριμο προϊόν, γραμμή παραγωγής, πιστοποιήσεις, εξαγωγές και ιστορικό υπηρεσίας πριν του δώσουμε την πρώτη παραγγελία. Δηλαδή να έχει κερδίσει τον πόλεμο πριν του δώσουμε φυσίγγια. Οι ελληνικές εταιρείες χρειάζονται εγχώριες παραγγελίες για να ξεκινήσουν, όχι άλλη μία ομαδική φωτογραφία.

Έτσι πρέπει να κάνουμε κι εμείς. Πρώτα αγοράζουμε ελληνικά όπλα, τα δοκιμάζουμε, τα διορθώνουμε και τα ξαναγοράζουμε. Μετά φτιάχνουμε και το ΕΛΚΑΚ.

Μιλώντας για εγχώριες παραγγελίες, μετά έρχεται το ΕΛΚΑΚ

Το ΕΛΚΑΚ που προσπαθεί να σκάψει με κουτάλι σούπας παρουσιάστηκε ως η ελληνική ΝΤΑΡΠΑ. Ωραία ιδέα, μεγάλη φιλοδοξία, δύσκολη αποστολή. Για να πετύχει χρειάζεται ανθρώπους που καταλαβαίνουν την επιχειρησιακή ανάγκη, γρήγορες αποφάσεις και έργα που φτάνουν στις Ένοπλες Δυνάμεις όσο παραμένουν σύγχρονα.

Ο σχετικότερος άνθρωπος στην κορυφή του ΕΛΚΑΚ ήταν ο Αντιναύαρχος ε.α. Παναγιώτης Λυμπέρης. Ο άνθρωπος γνώριζε την άμυνα, τις ανάγκες των Επιτελείων και τη διαφορά ανάμεσα σε μια ωραία παρουσίαση και σε ένα σύστημα που πρέπει να λειτουργήσει μέσα σε μονάδα. Πήρε το καπελάκι του και έφυγε.

Γιατί έφυγε ο Ναύαρχος Λυμπέρης;

Η αποχώρηση του Λυμπέρη από την προεδρία του ΕΛΚΑΚ ανακοινώθηκε ως ολοκλήρωση του ιδρυτικού κύκλου. Ωραία. Όπως κι αν το βαφτίσουμε, από την κορυφή της προσπάθειας έφυγε ο άνθρωπος με το καθαρότερο επιχειρησιακό αποτύπωμα. Μήπως να μάθουμε και το γιατί;

Στη σημερινή διοικητική σύνθεση υπάρχουν κάποια μέλη του ΔΣ με στρατιωτική εμπειρία και σοβαρά βιογραφικά. Για τους υπόλοιπους, ειλικρινά δεν ξέρω τι ακριβώς κάνουν. Η ελληνική αμυντική καινοτομία χρειάζεται κάποιον που θα ρωτά πότε θα δοκιμαστεί το προϊόν από στρατιώτες, πότε θα μπει σε άσκηση και πότε θα ακολουθήσει πραγματική παραγγελία.

Ακούω επίσης πως υψηλόβαθμο στέλεχος του ΕΛΚΑΚ αμείβεται περισσότερο από τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ. Αν η πληροφορία είναι λάθος, ας βγουν τα ποσά και θα κεράσω καφέ. Αν είναι σωστή, θέλω να μάθω ποιο αποτέλεσμα δικαιολογεί τέτοια αμοιβή. Ας μάθουμε λοιπόν πόσο πληρώνεται και τι ακριβώς έχει παραδώσει το υψηλόβαθμο στέλεχος.

Επίσης έμαθα και για άλλο ακριβοπληρωμένο υψηλόβαθμο στέλεχος, με τόση σχέση με την Άμυνα, ή έστω  την υψηλή τεχνολογία, όσο έχω εγώ με το μόντελινγκ. Και ίσως εγώ έχω, γιατί μερικές υπολοχαγούς είχα προτείνει να ασχοληθούν με το μόντελινγκ.

Μία κατακύρωση, δύο κείμενα και καμία ΟΡΘΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

Τα ραντάρ του ΚαΨιΜιτζή έπιασαν κάτι που έγινε μέσα στον Αύγουστο. Το ΕΛΚΑΚ ανέβασε απόφαση κατακύρωσης με ολόκληρο το σκεπτικό της. Ύστερα η απόφαση κατέβηκε και ξαναβγήκε αλλαγμένη.

Η δεύτερη έκδοση είχε περίπου το μισό σκεπτικό της πρώτης. Το έγγραφο άλλαξε, αλλά δεν έγραφε πουθενά ΟΡΘΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ. Όποιος είχε προλάβει την πρώτη ανάρτηση διάβασε περισσότερα από εκείνον που βρήκε αργότερα τη δεύτερη.

Αυτό είναι το θέμα. Το ΕΛΚΑΚ άλλαξε το έγγραφο μιας κατακύρωσης χωρίς να γράψει πως το άλλαξε. Αν διορθώνεις μια απόφαση, το δηλώνεις. Αν αφαιρείς το μισό σκεπτικό, εξηγείς τι αφαιρέθηκε και γιατί.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα είχαν πέσει τα τσιμέντα. Τώρα δεν ακούστηκε κιχ. Μέσα στον Αύγουστο έκανε δίαιτα και το σκεπτικό. Καλοκαίρι ήταν, μάλλον ήθελε να βγει στην παραλία.

Η ελληνική ΝΤΑΡΠΑ θα κριθεί κάποια στιγμή;

Το βασικό πρόβλημα του ΕΛΚΑΚ είναι η ταχύτητα. Τα πρότζεκτ του κινδυνεύουν να είναι παρωχημένα όταν ολοκληρωθούν. Κι αυτό δεν είναι θεωρία του ΚαΨιΜιτζή. Η καθυστέρηση έχει ήδη προκαλέσει έντονη μουρμούρα στην ελληνική αμυντική βιομηχανία.

Οι τεχνολογίες αυτές αλλάζουν μέσα σε μήνες. Αν ένα σχέδιο μπει σήμερα σε επιτροπές και βγει έπειτα από χρόνια, θα είναι παλιό πριν φτάσει στη μονάδα. Όπως πάμε, στο τέλος πολλοί θα καούν στην προθέρμανση.

Εκτός αν το ΕΛΚΑΚ αρχίσει από τώρα την τορπίλη φωτονίων για αστρόπλοιο. Μέχρι να τελειώσει, θα έχουμε αγοράσει από τη ΝΑΒΑΛ ΓΚΡΟΥΠ το αστρόπλοιο «ΕΛΛΗΝ ΕΙΔΙΚΟΣ», με γαλλική διαμόρφωση και ελληνική απαίτηση για δύο επιπλέον πολύμπριζα.

Ανάγκη, πρωτότυπο, δοκιμή σε μονάδα, διορθώσεις και πρώτη παραγγελία. Αυτή πρέπει να είναι η διαδρομή. Αν ανάμεσα σε κάθε στάδιο μεσολαβούν μήνες επιτροπών, δεν μετράμε την πρόοδο του έργου. Μετράμε πόσο γρήγορα γέρασε μέσα στο γραφείο.

Το ΕΛΚΑΚ είναι χρήσιμο και αξίζει να πετύχει. Για να γίνει πραγματική ελληνική ΝΤΑΡΠΑ χρειάζεται επιχειρησιακό βάρος στην κορυφή, ακρίβεια στα χαρτιά και ρυθμό που να ακολουθεί την τεχνολογία. Πρώτα όμως ας μάθουμε να παραγγέλνουμε ελληνικά προϊόντα. Χωρίς εθνικό πρώτο πελάτη, η καινοτομία μένει σε διαφάνεια.

Μιλώντας για ελληνική δουλειά, οι Σ-300 ζητούν συνεργείο

Κάθε φορά που ακούω «απερχόμενο οπλικό σύστημα», κοιτάζω πότε ακριβώς φτάνει ο αντικαταστάτης και ύστερα ζητώ τον λογαριασμό. Στην Ελλάδα το «απερχόμενο» μπορεί να υπηρετεί για χρόνια, να προλάβει δύο επιτροπές και στο τέλος να παραδώσει μόνο του τα κλειδιά.

Η αντικατάσταση των Σ-300 από τον Θόλο παραμένει ο τελικός προορισμός. Μέχρι να φτάσουμε εκεί, οι Πτησαίοι έβαλαν στο τραπέζι ουκρανική βοήθεια για τους ελληνικούς Σ-300 ως γέφυρα ώσπου να ολοκληρωθεί η ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ. Οι Ουκρανοί έχουν μάθει μέσα στον πόλεμο να κρατούν συστήματα αυτής της οικογένειας ζωντανά. Τα δικά μας ΠΜΟΥ-1 και τα βλήματα 48Ν6Ε έχουν διαφορές από τις παλαιότερες ουκρανικές εκδόσεις, άρα μαγικό καλώδιο και πολύμπριζο αποκλείονται.

Ακούω όμως πως υπάρχει ελληνική εταιρεία ικανή να αναλάβει σοβαρό μέρος της δουλειάς, με πολύ υψηλή ελληνική προστιθέμενη αξία. Το όνομα μένει ακόμη στο συρτάρι του ΚαΨιΜιτζή. Βάζεις Έλληνες και Ουκρανούς στο ίδιο τραπέζι, βλέπεις τι σώζεται, πόσο κοστίζει και πόσα χρήσιμα χρόνια αγοράζεις.

Αν ο λογαριασμός βγαίνει, προχωράς. Αν ξεφύγει, ρίχνεις τα χρήματα στα νέα συστήματα. Μέχρι να ολοκληρώσουμε άλλες δώδεκα παρουσιάσεις περί καινοτομίας, οι Σ-300 μπορεί να έχουν αποσυρθεί μόνοι τους και να μας αφήσουν υπηρεσιακό σημείωμα.

Η ΠΤΗΣΗ έφτιαξε κανάλι στο Φέισμπουκ και σας προτείνω να το ακολουθήσετε.