Το ίδιο βράδυ που η Βρετανική Εντολή στην Παλαιστίνη έληγε, το Συμβούλιο του Λαού του Ισραήλ εξέδιδε την ανακοίνωση της ανεξαρτησίας του κράτους του Ισραήλ.
Πρόκειται για την κορύφωση μιας προσπάθειας που για τη διεθνή κοινότητα κράτησε σχεδόν δύο χρόνια, για το παγκόσμιο Σιωνιστικό Κίνημα τριάντα αλλά στη συνείδηση του λαού του Ισραήλ ξεκίνησε σχεδόν 20 αιώνες πριν με την καταστροφή του Ναού του Σολομώντος από τους Ρωμαίους και τη διασπορά των Εβραίων στα πέρατα της γης.

Οι ρίζες της αυτοδιάθεσης του εβραϊκού λαού σε μια δική τους χώρα με την ενεργοποίηση της εβραϊκής διασποράς και την καλλιέργεια της «επιστροφής» στη γη των πατέρων τους αποδίδεται στον οραματιστή Θεόδωρο Χερστλ (Theodor Herzl). Δικηγόρος και δημοσιογράφος από την εβραϊκή κοινότητας της Αυστρουγγαρίας ο Χερστλ επηρεάστηκε από το πνεύμα αντισημιτισμού του 19ου αιώνα, ιδίως γύρω από την υπόθεση Ντρέϋφους στη Γαλλία, θέτοντας το ζήτημα δημιουργίας εβραϊκού κράτους το 1896 στο ομώνυμο φυλλάδιο, Der Judenstaat.

Ο ιδρυτής του Σιωνιστικού Κινήματος Θεόδωρος Χερστλ εξέφρασε τις ιδέες του για την ανάγκη δημιουργίας εβραϊκού κράτους στο φυλλάδιο “Der Judenstaat” (το κράτος των Εβραίων)

Το επόμενο κι όλας έτος, ίδρυσε στη Βασιλεία της Ελβετίας την Σιωνιστική Οργάνωση εκκινώντας σειρά διπλωματικών επαφών για την δημιουργία μιας κρατικής οντότητας για τους απανταχού Εβραίους. Μετά από ανεπιτυχείς επαφές με τον Γερμανό κάιζερ Γουλλιέλμο τον Β΄ και τον Οθωμανό σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ τον Β΄, ο Χερτσλ βρήκε ευήκωα ώτα στη Βρετανία το 1903, με την παρουσίαση του «Σχεδίου Ουγκάντα», για την ίδρυση ενός εβραϊκού κράτους στην Βρετανική Ανατολική Αφρική, σχέδιο που υποστήριξε και ο υπουργός αποικιών σερ Τζόζεφ Τσάμπερλεην.

Με τον θάνατο του Χερτσλ, η πορεία του Σιωνιστικού κινήματος κατευθύνθηκε προς τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους στα αρχαία εδάφη των βασιλείων του Ιούδα και του Ισραήλ που συνέπιπταν με την περιοχή της αραβικής Παλαιστίνης και συνοδεύτηκε από μεγάλα κύματα νεοαποικισμού των εδαφών αυτών από Εβραίους της Ευρώπης ήδη από το 1880. Η πορεία του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έφερε την Παλαιστινιακή ακτή υπό βρετανικό έλεγχο το 1917, χρονιά που το Σιωνιστικό Κίνημα πέτυχε την πρώτη υπόσχεση δημιουργίας εθνικού εβραϊκού κράτους στην περιοχή «χωρίς όμως να επηρεάσει ή θίξει τα πολιτικά και θρησκευτικά δικαιώματα των υπαρχόντων μη-εβραϊκών πληθυσμών στην Παλαιστίνη, ή ομοίως τα δικαιώματα και την πολιτική θέση των Εβραίων σε άλλες χώρες».

Χάρτης των εβραϊκών εδαφών σύμφωνα με τις διεκδικήσεις του Παγκόσμιου Σιωνιστικού Κινήματος του 1919.

Η παραπάνω θέση, που έτυχε της αναγνώρισης του Βρετανού υπουργού εξωτερικών Άρθουρ Μπάλφουρ, έμεινε γνωστή ως «Διακήρυξη Μπάλφουρ» και αποτέλεσε τον χάρτη δημιουργίας του εβραϊκού κράτους στις επόμενες τρεις δεκαετίες αλλά και πηγή αναταραχών. Περιοχή υπό Βρετανική Εποπτεία, από το 1920 ως το 1947, η Παλαιστίνη αποτέλεσε έδαφος προστριβών μεταξύ των Αράβων που κατοικούσαν στην περιοχή και των Εβραίων της διασποράς που συνέχισαν να έρχονται, ιδίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η μαζική μετανάστευση των Εβραίων προς τα παλαιστινιακά εδάφη αποκαλείται “Aliyah” (Άνοδος). Από το 1880 μέχρι το 1939 η Παλαιστίνη υποδέχθηκε συνολικά πέντε κύματα μετανάστευσης, χάρη στην προετοιμασία του Σιωνιστικού Κινήματος και τον αντισημιτισμό στην Ευρώπη, κυρίως τη Ρωσία, τη Γερμανία και τα εδάφη της υπόλοιπης κατεχόμενης Ευρώπης.

Η περιοχή γνώρισε δύο περιόδους αναταραχών, την Αραβική Εξέγερση του 1936-1939 που είδε τη σύγκρουση μεταξύ της Αραβικής κοινότητας (Ύπατη Αραβική Επιτροπή, Κεντρική Επιτροπή Εθνικής Τζιχάντ της Παλαιστίνης) με την Βρετανική Αρμοστεία και τις Εβραϊκές Οργανώσεις (Αστυνομία Εβραϊκών Καταυλισμών, Χαγκανά, Ιργκούν) και τον «Παλαιστινιακό Εμφύλιο» του 1947-1948 που ξέσπασε ως αποτέλεσμα της απόφασης των Ηνωμένων Εθνών για διαμοιρασμό της Παλαιστίνης. Και στις δύο περιπτώσεις, οι αραβικές δυνάμεις κατεστάλησαν και η εβραϊκή πλευρά βγήκε ισχυροποιημένη.

Η συνέχεια στο Military History