Ο Πελοποννησιακός πόλεμος διερχόταν το 20ό έτος του και η καταστροφική ήττα στη Σικελία το προηγούμενο έτος είχε γονατίσει την Αθήνα, οικονομικά και κοινωνικά. Περίπου 12.000 στρατιώτες και μεγάλο μέρος των πληρωμάτων των 200 τριηρών που είχαν εκστρατεύσει είχαν σκοτωθεί ή αιχμαλωτιστεί με αποτέλεσμα να μην υπάρχει σχεδόν σπίτι που να μην θρηνεί θύματα. Η απώλεια όμως έπληξε και τα αποθεματικά της πόλης, σε χρήμα και πρώτες ύλες. Οι πιο συντηρητικές δυνάμεις καλούσαν σε περιορισμό των ορέξεων και της δύναμης του «όχλου», που τόσο εύκολα παρασυρόταν από λαοπλάνους σε καταστροφικές επιλογές.
Στην ξηρά, η διαρκής σπαρτιατική πίεση επιδεινώθηκε με την κατάληψη και οχύρωση της Δεκελείας που απέκοψε την Αθήνα από τον χερσαίο ανεφοδιασμό από τον Βορρά και έκανε την στρατιωτική παρουσία της Σπάρτης μόνιμη. Η αποστασία της Σάμου ήταν το αποκορύφωμα. Ο Αθηναϊκός στόλος και στρατός την κατέκαψαν ισοπεδώνοντάς την και σφαγιάζοντας ή εξανδραποδίζοντας τους κατοίκους της.
Η συνέχεια στο Military History
