Η Πολεμική Αεροπορία του Πακιστάν (PAF) απέστειλε μαχητικά αεροσκάφη JF-17 Block III μαζί με μεταγωγικά και προσωπικό υποστήριξης, στη Βάση Βασιλιά Αμπντουλαζίζ στην Σαουδική Αραβία, στις 12 Απριλίου 2026. Η ανάπτυξη αυτή αποτελεί την πρώτη επιχειρησιακή υλοποίηση του Κοινού Στρατηγικού Αμυντικού Συμφώνου, που υπεγράφη τον Σεπτέμβριο του 2025 στο Ριάντ. Το σύμφωνο μάλιστα καθιερώνει «συλλογική άμυνα», όπου η επίθεση σε μία χώρα θεωρείται επίθεση και στις δύο.
Ο Πρέσβης της Σαουδικής Αραβίας στο Ισλαμαμπάντ, Ναουάφ μπιν Σαΐντ Αλ-Μάλκι, ανέφερε στο X ότι η παρουσία των πακιστανικών δυνάμεων αποσκοπεί στην ενίσχυση της κοινής στρατιωτικής συνεργασίας, την αύξηση της επιχειρησιακής ετοιμότητας και την αποτροπή απειλών για την περιφερειακή και διεθνή σταθερότητα.
Η κίνηση – η οποία έγινε εν μέσω της εκεχειρίας μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν – ενισχύει δραστικά τον άξονα Ριάντ-Ισλαμαμπάντ σε μια κρίσιμη στιγμή για τη Μέση Ανατολή. Το Πακιστάν, πυρηνική δύναμη με έμπειρο στρατό, προσφέρει αεροπορική ισχύ στην Σαουδική Αραβία, με προφανή “στόχο” το Ιράν, αν και αυτό δεν αναφέρεται πουθενά στις επίσημες δηλώσεις. Οπότε αν και είναι μάλλον απίθανο να αναλάβουν τα πακιστανικά αεροσκάφη επιχειρήσεις έναντι του Ιράν (εφόσον ο πόλεμος ξαναρχίσει), θεωρείται δεδομένο πως θα ενισχύουν την σαουδαραβική αεράμυνα, έναντι μη επανδρωμένων και πυραύλων cruise, είτε αυτά προέρχονται από την Τεχεράνη, είτε από τους Χούθι στην Υεμένη.
Η Σαουδική Αραβία έχει κάνει σημαντικό άνοιγμα στο Πακιστάν, τα τελευταία χρόνια, παρέχοντας πιστώσεις και διευκολύνσεις, όπως και πολιτική στήριξη, επιχειρώντας να “αποσπάσει” το Ισλαμαμπάντ από τις φιλικές σχέσεις που ιστορικά διατηρεί με την Τεχεράνη, αν και οι δύο χώρες (Ιράν και Πακιστάν) έχουν κατά καιρούς τριβές.
Το Πακιστάν από την πλευρά του προσπαθεί να ισορροπήσει στο διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο της Μέσης Ανατολής. Έτσι έρχεται κοντά με Σαουδική Αραβία και Τουρκία, δεν διαλύει όμως τις σχέσεις του με το Ιράν, με το οποίο μοιράζεται κοντά 900 χιλιόμετρα συνόρων. Ταυτόχρονα εμφανίζεται ως μεσολαβητής για την εκεχειρία με τις ΗΠΑ ενώ φέρνει μαζί του την κινεζική επιρροή καθώς διατηρεί ισχυρότατους δεσμούς με το Πεκίνο. Η “ακροβασία” αυτή δεν είναι παράδοξη, καθώς όλες οι χώρες της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας αναγνωρίζουν πως δεν υπάρχει “ένας και μόνος πόλος ισχύος” στην περιφέρεια τους, οπότε επιχειρούν να κρατήσουν ισορροπίες που θα τους επιτρέπουν τη γεωπολιτική ευελιξία.
