Καλημέρα σας, καλή εβδομάδα και καλό μήνα. Δευτέρα σήμερα, χωρίς διακοπές αυτή την εβδομάδα. Η περασμένη, πάντως, δεν ήταν απλή εβδομάδα. Ήταν εβδομαδάρα. Είχαμε την Τετάρτη ΟΦΦ, στη Σαλόνικα είχαν και τη Δευτέρα ΟΦΦ, η Τρίτη ήταν ευκολάκι για τους συμπρωτευουσιάνους, όλα καλά. Τώρα θα χρειαστεί να δουλέψουμε πέντε ολόκληρες μέρες. Κάπου πρέπει να υπάρχει μια διάταξη που να το απαγορεύει.
Φίλος από τας Σέρρας, που διατηρεί ΚαΨιΜί στη Σαλόνικα, από εκείνα που σερβίρουν και μπουγάτσα με κρέμα, τυρί, κιμά, τουρίστα και ό,τι άλλο βρεθεί πρόχειρο, μου είπε πως μαζί με τον ΚΙΜΩΝΑ ήταν πολύ καλή φάση όλο αυτό. Κόσμος, επισκέψεις, καφέδες, δουλειά. Το ΠΝ έκανε διαφήμιση στον εαυτό του και η Θεσσαλονίκη πέρασε υπέροχα. Νταξ, κι εμείς οι χαμουτζήδες καλά τα πήγαμε. Ας μη γκρινιάζουμε από την πρώτη γουλιά.
Από το δείγμα στην ενίσχυση
Μιλώντας για το ΠΝ, η Παρασκευή στο Λοριάν ήταν σημαντική για τον Στόλο και για την Ελλάδα. Ο ΚΙΜΩΝΑΣ ήταν το δείγμα. Ο ΝΕΑΡΧΟΣ είναι η ενίσχυση. Ο ΦΟΡΜΙΩΝΑΣ θα είναι δύναμη και ο ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ η συμπλήρωση. Αρχίζει να φαίνεται τι σημαίνει να έχεις περισσότερα σύγχρονα πλοία, αντί να καμαρώνεις ένα και να υπολογίζεις πώς θα το στείλεις ταυτόχρονα σε τρεις θάλασσες.
Πρέπει επίσης να παραδεχτούμε ότι η ΦΔΙ έχει μπροστά της εμπορική πορεία. Η Σουηδία ακολούθησε την Ελλάδα και, κατά τη γνώμη μου, η υπόθεση δεν τελειώνει εκεί. Μην εκπλαγείτε αν δούμε κι άλλα ναυτικά να επιλέγουν το πλοίο. Υπάρχει σχεδίαση, υπάρχει γραμμή που δουλεύει και υπάρχουν πλέον πληρώματα που μπορούν να πουν τι κάνει το βαπόρι στη θάλασσα.
Φίλος που βρέθηκε στη γέφυρα του ΚΙΜΩΝΑ μού περιέγραψε κάτι που μου έμεινε. Το βαπόρι, λέει, συμπεριφέρεται σαν να είναι 10.000 τόνων, αντί για πλοίο της κατηγορίας των 5.000. Οι ναυταίοι περίμεναν ανώτερη συμπεριφορά από τις ΜΕΚΟ και τις ΕΣ, αλλά, από όσα μου μεταφέρουν, η διαφορά τούς εξέπληξε ακόμη κι έτσι. Στις συνθήκες που το έζησαν, ακούνητο και ακλόνητο. Εντάξει, κανένα πλοίο δεν ακυρώνει τη θάλασσα. Όταν όμως σου το λέει άνθρωπος που έχει φάει καιρό στη γέφυρα, τον ακούς.
Μια ΦΔΙ για τους Αμερικανούς, αλλά χωρίς τις ιδέες τους
Μιλώντας για καλό βαπόρι, αν ήταν σοβαροί οι Αμερικανοί, θα κοίταζαν τη ΦΔΙ για την οικονομική φρεγάτα που ψάχνουν, αντί να ξεκινούν πάλι από τις τράτες της Ακτοφυλακής. Το είπαμε και την Παρασκευή, με τις περιπέτειες των ΚΟΝΣΤΕΛΕΪΣΙΟΝ. Έχουν μια ιδιαίτερη ικανότητα να παίρνουν κάτι υπαρκτό και να το αλλάζουν μέχρι να πάψει να υπάρχει.
Για τις αποστολές μιας φρεγάτας γενικής χρήσης, εγώ θεωρώ ότι η ΦΔΙ θα τους ταίριαζε. Συμμαχικό πλοίο, με δυνατότητα για ταξίδια σε όλο τον πλανήτη, χωρίς να χρειάζεται να κάψει όλα τα πετρέλαια της Βενεζουέλας. Και με δυνατότητες που υπάρχουν επάνω του, αντί να υπόσχονται ότι θα προστεθούν στην επόμενη, μεθεπόμενη ή μεταθανάτια έκδοση.
Ελπίζω βέβαια να μην το κάνουν. Γιατί πρώτα θα καταστρέψουν τη σχεδίαση με όσα θα ζητούν να αλλάξουν και μετά θα έρθουν να μας πιέζουν να αγοράσουμε το αποτέλεσμα για το «μέλλον». Αυτό το μέλλον το έχουμε ξαναδεί. Μας λείπει το παρόν.
Οι Γερμανοί και το ξινολάχανο
Μιλώντας για σχεδιάσεις, θα πρότεινα και στους Γερμανούς να ρίξουν μια ματιά στη ΦΔΙ. Εμένα η ιστορία με την ενισχυμένη Α200, φορτωμένη με καινούργια συστήματα της ΣΑΑΜΠ, δεν με πείθει. Και για να ξέρουμε τι λέμε, η ΣΑΑΜΠ είναι σουηδική. Η γερμανική προέλευση του σκάφους δεν κάνει γερμανικά και όλα όσα θα μπουν πάνω του.
Η Α200 στην αιγυπτιακή της εκδοχή είναι μια χαρά πρόταση. Φοβάμαι ότι στη γερμανική θα τη μετατρέψουν πάλι σε πατάτες βραστές με ξινολάχανο. Θα ξεκινήσουν από κάτι που έχει συγκεκριμένες αρετές και θα το φορτώσουν με απαιτήσεις μέχρι να αναρωτιούνται κι αυτοί τι ακριβώς κατασκευάζουν.
Είδαμε άλλωστε και τη σχεδίαση των γερμανικών Φ-126, στην κατηγορία των 10.000 τόνων, πριν τερματιστεί το πρόγραμμα τον Ιούνιο. Τέτοιο μέγεθος και τέτοιος λογαριασμός σε έκαναν να περιμένεις ισχύ πυρός αντιτορπιλικού. Οι δύο ΡΑΜ θα ήταν χρήσιμοι για αυτοάμυνα, αλλά το σύνολο της προβλεπόμενης διαμόρφωσης ήθελε περισσότερο ψάξιμο. Μερικές φορές η γερμανική αποτελεσματικότητα απαιτεί πολύ ισχυρό καφέ για να την καταλάβεις.
Τέσσερα χρόνια από το μέταλλο στο πλοίο
Μιλώντας για κατασκευή, ο Πτησαίος Ρέκκας, που πήγε στο Λοριάν, έμαθε κάτι που έχει ενδιαφέρον. Η ΝΑΒΑΛ ΓΚΡΟΥΠ μπορεί πλέον να παραδίδει ΦΔΙ σε τέσσερα χρόνια από την κοπή μετάλλου. Από τη στιγμή δηλαδή που αρχίζει να κατασκευάζεται το βαπόρι μέχρι να παραδοθεί. Αυτός είναι χρόνος που μετράει, ειδικά αν θυμηθούμε τι γίνεται σε άλλα ναυπηγικά προγράμματα.
Αντίστοιχα γρήγορους χρόνους πετυχαίνει και η ΝΑΒΑΝΤΙΑ με τις σαουδαραβικές κορβέτες της οικογένειας ΑΛΦΑ 3000. Μόνο που εδώ μιλάμε για φρεγάτα επιπέδου ΦΔΙ. Με όσα πρέπει να εγκατασταθούν, να συνδεθούν και να δοκιμαστούν μέχρι το πλήρωμα να μπορεί να τα χρησιμοποιήσει. Οι οπτικές ίνες μέσα σε αυτά τα πλοία κάνουν χιλιόμετρα. Δεν είναι μια λαμαρίνα με ένα κανόνι μπροστά και μια σημαία πίσω.
Κι εδώ υπάρχει κάτι που πρέπει να ενδιαφέρει όλους μας, είτε μας αρέσει η ΦΔΙ είτε όχι. Περισσότερα ναυτικά στην ίδια οικογένεια πλοίων σημαίνουν μεγαλύτερη βάση για ανταλλακτικά, υποστήριξη και μελλοντικές αναβαθμίσεις. Ανοίγουν περιθώρια να μοιραστεί το κόστος, αρκεί βέβαια να αξιοποιηθούν. Γι’ αυτό, σαν Έλληνες, έχουμε κάθε λόγο να θέλουμε κι άλλες πωλήσεις. Τα πλοία θα τα συντηρούμε εμείς για δεκαετίες. Τον λογαριασμό θα τον ξαναβρούμε μπροστά μας.
Το ράφι, ο μπάρμπας και η γίδα βραστή
Μιλώντας για αγορές, να γυρίσω στις ΗΠΑ και στα μη επανδρωμένα επιφανείας ΚΟΡΣΑΙΡ. Ωραίο ταχύπλοο, καμία αντίρρηση. Αλλά μήπως ο ΥΕΘΑ έχει ξεχάσει όσα μας έλεγε το 2024 και το 2025 για τις αγορές από το ράφι;
Το ράφι, όχι εκείνο στο οποίο βάλαμε έναν μπάρμπα μου, που η μία του ξίνιζε και η άλλη δεν μαγείρευε γίδα βραστή, κι έτσι δεν παντρεύτηκε ποτέ. Το άλλο ράφι. Τη βιτρίνα στην οποία πάμε, εντυπωσιαζόμαστε και αγοράζουμε ό,τι βλέπουμε. Ιστορικά, η Ελλάδα το αγαπάει πολύ αυτό το έπιπλο.
Μετά τον Πόλεμο του Κόλπου, το 1991, είδαμε τι έκαναν οι Αμερικανοί και ακολούθησαν τα ΑΠΑΤΣΙ και, αργότερα μέσα στη δεκαετία, οι ΠΑΤΡΙΟΤ. Στην Αεροπορία Στρατού βάλαμε μπροστά τα επιθετικά ελικόπτερα, ενώ το θέμα των σύγχρονων μεταφορικών έμενε πίσω. Αντί να φτάσουμε εγκαίρως σε ΜΠΛΑΚΧΩΚ ή ΠΟΥΜΑ, καταλήξαμε μια δεκαετία μετά στην παραγγελία των ΝΗ90. Τι να το κάνω το παλτό στην έρημο;
Αν λοιπόν ο νυν ΥΕΘΑ κατηγορούσε εκείνη τη νοοτροπία, υποθέτω πως η κριτική του θα έπιανε και επιλογές όπως τα ΡΑΦΑΛ και οι ΦΔΙ. Έτοιμα συστήματα αγοράσαμε κι εκεί. Το ζήτημα είναι πώς επιλέγεις από το ράφι και τι αποκτά η χώρα μαζί με το προϊόν. Αυτό περίμενα να μας εξηγήσει η καινούργια φιλοσοφία.
Η ελληνική ΝΤΑΡΠΑ και το εισαγόμενο αποτέλεσμα
Μιλώντας για φιλοσοφία, φτιάξαμε το ΕΛΚΑΚ. Το Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας, η δική μας ΝΤΑΡΠΑ, που θα έφερνε κοντά τις ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων και τις ελληνικές εταιρείες. Θα εξελίσσαμε τεχνολογίες, θα στηρίζαμε τους ανθρώπους που μπορούν να τις φτιάξουν και σιγά σιγά θα πλησιάζαμε λίγο και το ΣΤΑΡ ΤΡΕΚ.
Και αν αγοράσουμε «κσένα», θα έχουμε τουλάχιστον 25% ελληνική συμμετοχή. Αυτό το 25% είναι δημόσια πολιτική δέσμευση του ΥΕΘΑ. Ας αρχίσουμε λοιπόν να το μετράμε πάνω στις συγκεκριμένες αγορές. Γιατί άλλο να το ακούς σε μια ομιλία και άλλο να ξέρεις ποια ελληνική εταιρεία θα πάρει ποιο έργο.
Στα μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας η προσπάθεια του ΕΛΚΑΚ υπήρξε συγκεκριμένη. Έγινε πρόσκληση για την ανάπτυξη ελληνικών σκαφών, κλήθηκαν εταιρείες να καταθέσουν προτάσεις και άνθρωποι έβαλαν χρόνο και χρήματα για να αναπτύξουν λύσεις. Μιλάμε για πρόγραμμα 12 εκατομμυρίων ευρώ, που πέρασε στη φάση των δεσμευτικών προτάσεων μέσα στο καλοκαίρι. Είχαν προηγηθεί και δοκιμές στην άσκηση του ΠΝ τον Μάρτιο. Και εκεί που περίμεναν να μάθουν πώς θα αξιοποιηθεί αυτή η δουλειά, εμφανίζεται μπροστά τους το αμερικανικό σιγουράκι. ΚαΨιΜιτζής ο Εισαγόμενος, που λένε και στα μέρη μου.
Πριν από λίγες μέρες παρουσιάσαμε τα θαλάσσια μη επανδρωμένα και, δίπλα στην ελληνική κρατική προσπάθεια, είδαμε και την αμερικανική ΣΑΡΟΝΙΚ με το ΚΟΡΣΑΙΡ. ΑΟΥΤ ΟΦ ΔΕ ΜΠΛΟΥ, που λέμε και στο Λιτόχωρο. Και μετά το είδαμε και στη Θεσσαλονίκη. Ωραία η παρουσίαση. Οι ελληνικές εταιρείες που περίμεναν το επόμενο βήμα, σε ποια θέση της φωτογραφίας θα μπουν;
Τριάντα ΚΟΡΣΑΙΡ, από τον καφέ στην ανακοίνωση
Μιλώντας για τη ΣΑΡΟΝΙΚ, σας είχα γράψει για τα 20 συν 10 ΚΟΡΣΑΙΡ. Οι πληροφορίες μου λένε ότι εκεί κατευθυνόμαστε. Η τελική υπογραφή είναι το βήμα που περιμένουμε. Για το αίτημα προς τους Αμερικανούς τα είχαμε πει και στον ΚαΨιΜιτζή 163. Συνεπώς, όποιος νομίζει πως ανακάλυψα ξαφνικά τη συγκεκριμένη εταιρεία για να γκρινιάξω, ας ξαναβάλει καφέ.
Ο ΥΕΘΑ έχει μιλήσει δημόσια για τις δοκιμές των σκαφών της ΣΑΡΟΝΙΚ και για την εξέτασή τους από το ΠΝ και το ΓΕΕΘΑ. Εγώ ρωτάω για την απόφαση της αγοράς, για τον αριθμό και για τους όρους της. Γιατί αυτά τα μαθαίνουμε με τον καφέ και με τις διαρροές; Αν είναι να πάρουμε τριάντα, βγείτε και πείτε ότι θα πάρουμε τριάντα.
Να μάθουμε επίσης πώς συνδέθηκε η υπόθεση με τη λίστα του Μάρκου του Ρούμπιου, εκείνη με τα τέσσερα δισεκατομμύρια για τα οδοιπορικά του. Αν το αποτέλεσμα είχε ήδη αποφασιστεί πολιτικά, τι περιθώριο έμενε στην ελληνική διαδικασία ανάπτυξης και αξιολόγησης; Αυτή είναι η άβολη ερώτηση. Η σημαία επάνω στο σκάφος της παρέλασης είναι η εύκολη δουλειά.
Γιατί όχι μια ελληνική πρόταση;
Μιλώντας για αξιολόγηση, γιατί το ΚΟΡΣΑΙΡ, ρε παίδες, και όχι η μη επανδρωμένη πρόταση της οικογένειας ΑΓΗΝΩΡ; Για τη μη επανδρωμένη εκδοχή μιλάω, για να συνεννοούμαστε. Ο επανδρωμένος ΑΓΗΝΩΡΑΣ είναι υπαρκτό ελληνικό έργο, αλλά η σύγκριση πρέπει να αφορά τις προτάσεις για τις αποστολές που θέλει σήμερα το ΠΝ.
Αν η ελληνική λύση είναι ακόμη ανώριμη, πείτε το. Αν απέτυχε σε κάποια απαίτηση, εξηγήστε ποια ήταν αυτή. Αν το αμερικανικό παραδίδεται γρηγορότερα ή κάνει κάτι που το ελληνικό δεν μπορεί, παρουσιάστε τη σύγκριση. Έτσι γίνονται οι επιλογές όταν θέλεις να σε παίρνουν στα σοβαρά και οι άνθρωποι που καλείς να επενδύσουν.
Ποια σκάφη δοκιμάστηκαν δίπλα δίπλα; Με τι φορτίο, σε τι καιρό και για πόση ώρα; Τι έδειξαν για την επικοινωνία, την αυτονομία και τη συνεργασία με τα πλοία του Στόλου; Ποιος έβαλε τις απαιτήσεις και ποιος υπέγραψε την αξιολόγηση; Το «μας άρεσε αυτό» ήταν ακριβώς η νοοτροπία του ραφιού που υποτίθεται ότι θα εγκαταλείπαμε.
Και κάτι ακόμη. Αν αγοράζεις τώρα ένα ξένο σύστημα για να καλύψεις άμεση ανάγκη, τι ακριβώς συνεχίζεις να χρηματοδοτείς στην Ελλάδα για την επόμενη μέρα; Οι ελληνικές εταιρείες πρέπει να ξέρουν αν υπάρχει παραγγελία στον ορίζοντα ή αν συμμετείχαν απλώς σε έναν διαγωνισμό ελπίδας.
Το 25% θα είναι το σκάφος;
Μιλώντας για ελληνική συμμετοχή, κάτι μαθαίνω για Ναυπηγεία Σαλαμίνας. Ωραία. Εκεί οι άνθρωποι κάνουν ποιοτική δουλειά και η συμμετοχή τους στις ΦΔΙ είναι υπαρκτή. Το ερώτημα είναι τι ακριβώς θα κατασκευαστεί εδώ για τα ΚΟΡΣΑΙΡ και πώς θα υπολογιστεί η αξία του.
Θα φτιάξουμε το σκάφος; Τι άλλο; Γιατί η τεχνολογία που μας ενδιαφέρει περισσότερο βρίσκεται στην αυτονομία, στους αισθητήρες, στις επικοινωνίες και στο σύστημα που επιτρέπει σε πολλά τέτοια μέσα να δουλεύουν μαζί. Αν το σκάφος βαφτιστεί 25% ελληνική συμμετοχή, ποιος θα κρατάει την πρόσβαση σε όλα τα υπόλοιπα;
Μου θυμίζει και τη συζήτηση για τα γαλλικά πλοία. Η κατασκευή τμημάτων στην Ελλάδα έχει αξία, όπως έχουμε εξηγήσει και παλιότερα. Αλλά θέλω να δω και το οικονομικό μέγεθος αυτής της δουλειάς. Τι μένει στις ελληνικές εταιρείες σε σχέση με τον συνολικό λογαριασμό; Πόσο από αυτό γίνεται τεχνογνωσία που θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν και αύριο;
Άλλο να πληρώνεσαι για μια καλή κατασκευή και άλλο να αποκτάς τη δυνατότητα να εξελίσσεις το προϊόν που χρησιμοποιούν οι Ένοπλες Δυνάμεις σου. Για τα ΚΟΡΣΑΙΡ, λοιπόν, περιμένω να ακούσω ποιος θα μπορεί να κάνει αλλαγές, ποιος θα υποστηρίζει το σύστημα και πόση από αυτή τη δουλειά θα παραμένει εδώ. Το ποσοστό θέλει και περιεχόμενο.
Οι εταιρείες έτρεξαν, ποιος θα τους εξηγήσει;
Μιλώντας για την επόμενη μέρα, γιατί έγινε όλο το νταβαντούρι με τις ελληνικές προτάσεις για θαλάσσια μη επανδρωμένα, αν η μεγάλη παραγγελία προορίζεται τελικά για εισαγόμενο σύστημα; Φέρατε ανθρώπους να καταθέσουν ό,τι καλύτερο είχαν, τους ζητήσατε να επενδύσουν και τώρα οφείλετε να τους πείτε τι θα γίνει με τη δουλειά τους.
Γιατί ο μηχανικός που άφησε άλλη δουλειά για να φτιάξει μια ελληνική λύση δεν πληρώνεται με φωτογραφίες εκδηλώσεων. Η εταιρεία που έφτιαξε πρωτότυπο θέλει δοκιμές, παρατηρήσεις από τον χρήστη και μια απόφαση. Ακόμη και αρνητική, αρκεί να είναι συγκεκριμένη και να μπορεί να καταλάβει τι χρειάζεται να βελτιώσει.
Αν η απάντηση είναι «ευχαριστούμε, πήραμε ΚΟΡΣΑΙΡ», τότε η πολυδιαφημισμένη προσπάθεια του ΕΛΚΑΚ στα θαλάσσια μη επανδρωμένα κινδυνεύει να γίνει μια υπέροχη τρύπα στο νερό. Και την επόμενη φορά που θα καλέσετε ελληνικές εταιρείες να τρέξουν, θα ακούσετε τον ήχο από τα τακούνια τους. Προς την έξοδο.
Ο Τζωρτζάκης και οι φωνούλες
Μιλώντας για το ΕΛΚΑΚ, έχουμε μάθει για την αποχώρηση του Τζωρτζάκη. Ο άνθρωπος προερχόταν από την τεχνολογία και την καινοτομία. Για το έργο του, ή για όσα δεν έγιναν επί των ημερών του, θα μιλήσουμε άλλη φορά. Προσπάθησε πάντως να κινητοποιήσει έναν χώρο που για χρόνια άκουγε πολλά και περίμενε περισσότερα.
Κάτι μου λέει, μαζί με μερικές φωνούλες, ότι πίσω από την αποχώρηση βρίσκεται η ιστορία με τη ΣΑΡΟΝΙΚ. Αν επιβεβαιωθεί αυτή η σύνδεση, έχει ενδιαφέρον. Γιατί τα θαλάσσια μη επανδρωμένα ήταν από τα μεγάλα στοιχήματα του ΕΛΚΑΚ. Τι ακριβώς μένει από αυτό το στοίχημα, όταν η προοπτική μαζικής προμήθειας πηγαίνει αλλού;
Ακούω και φήμες για συγγενικό πρόσωπο κάποιου «γνωστού» γύρω από την υπόθεση των ΚΟΡΣΑΙΡ. Δεν τις έχω διασταυρώσει και δεν θα τις βαφτίσω γεγονός. Η ουσία που ζητά απάντηση είναι ήδη μπροστά μας. Γιατί αυτή η επιλογή, με ποια σύγκριση και με ποιο συγκεκριμένο όφελος για την ελληνική βιομηχανία;
Ελληνικά όπου μπορούμε, εξηγήσεις όπου πρέπει
Μιλώντας για όφελος, προφανώς ξέρω περισσότερα. Προφανώς ξέρουν περισσότερα και οι Πτησαίοι. Η αρχή μου όμως είναι απλή. Η Ελλάδα πρέπει να αποκτά τη δυνατότητα να στέκεται στα πόδια της. Και αυτό χρειάζεται αποφάσεις που δίνουν δουλειά και γνώση σε ανθρώπους που θα βρίσκονται εδώ όταν θα τους χρειαστούμε.
Δεν φτιάχνουμε ΡΑΦΑΛ ή Φ-35. Καλά κάναμε και αγοράσαμε. Για τα ΒΙΚΤΑ, που επίσης δεν είχαμε, καλά κάνουμε και προχωράμε. Εκεί όμως, από όσα μαθαίνω, προβλέπεται δουλειά στον Σκαραμαγκά και συμμετοχή της ΑΚΜΩΝ στα ηλεκτρονικά. Έτσι αποκτά νόημα μια αγορά από το εξωτερικό για την ελληνική παραγωγή.
Με τα ΚΟΡΣΑΙΡ, λοιπόν, τι ακριβώς κάνουμε; Ποια επιχειρησιακή απαίτηση καλύπτουμε; Πότε προέκυψε το πρόγραμμα; Ποιες άλλες προτάσεις εξετάστηκαν και ποιες απορρίφθηκαν; Ποια ήταν η εισήγηση του ΠΝ, πότε πέρασε από το ΣΑΓΕ και τα υπόλοιπα αρμόδια όργανα και σε ποιο στάδιο βρίσκεται η ενημέρωση της Βουλής;
Και, κυρίως, τι αποφασίστηκε για τις ελληνικές λύσεις που καλέσαμε να αναπτυχθούν; Θα τις παραγγείλουμε, θα τις εξελίξουμε για άλλες αποστολές ή θα τις αφήσουμε να σκονίζονται, μέχρι να χρειαστούμε πάλι ελληνικό περίπτερο σε μια έκθεση;
Συγγνώμη που ρωτάω, όταν ξέρετε πως ξέρω τις απαντήσεις. Απλώς μπορεί κάτι να μου έχει διαφύγει.
