Καλημέρα σας και καλό καφέ. Αυτή η Τρίτη έχει κάτι από Παρασκευή. Βασικά, πριν από αργία, όλες οι μέρες Παρασκευές είναι. Εκτός αν η αργία πέφτει Σάββατο. Ή, ακόμη χειρότερα, Κυριακή. Εκεί αισθάνεσαι πως σου χρωστάει το ημερολόγιο, αλλά δεν υπάρχει και γραφείο παραπόνων για να πας να ζητήσεις τα ρέστα.
Σήμερα πάντως είμαστε καλά. Αύριο γιορτάζουμε, οι καφετιέρες θα δουλέψουν σε πιο ανθρώπινες ώρες και ο ΚαΨιΜιτζής θα τηρήσει την αργία με τη σοβαρότητα που απαιτεί η περίσταση. Μέχρι τότε, βάλτε έναν καλό καφέ, γιατί έχουμε αρκετή θάλασσα μπροστά μας.
Ο ΚΙΜΩΝΑΣ έκανε καλύτερη δουλειά από εκατό διαφημίσεις
Μιλώντας για τη θάλασσα, μαθαίνω πως στη Θεσσαλονίκη έγινε ακριβώς αυτό που σας είχα προβλέψει. Πανικός με τις επισκέψεις στον ΚΙΜΩΝΑ. Ατελείωτος κόσμος, τεράστιο ενδιαφέρον και μια εθνική περηφάνια που την έβλεπες στα πρόσωπα. Και το προσωπικό, ευγενέστατο, να έχει σκιστεί να απαντήσει σε όλους. Από εκείνον που ήξερε τι είναι ο ΑΣΤΕΡ, μέχρι το παιδάκι που ήθελε να μάθει πού κοιμάται ο καπετάνιος.
Έτσι παίζεται η μπαλίτσα, κύριοι. Δείχνεις στον κόσμο τι κάνει το Ναυτικό, αφήνεις τους ανθρώπους του να μιλήσουν και ξαφνικά το πλοίο γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από μια φωτογραφία σε μια οθόνη. Το επισκεπτήριο στη Θεσσαλονίκη ήταν εξαιρετική κίνηση.
Ξέρετε τι σκεφτόμουν; Αν εκείνη τη στιγμή οι πιτσιρικάδες που έδωσαν Πανελλήνιες συμπλήρωναν μηχανογραφικό, αρκετοί θα έβαζαν πρώτη επιλογή τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Ακόμη κι αν είχαν τα μόρια για Μηχανολόγους στο ΕΜΠ. Κι αν δίπλα στην έξοδο υπήρχε αίτηση για ΕΠΟΠ στο ΠΝ, πιστεύω πως θα κρεμούσε το σύστημα. Θα έβγαινε μήνυμα «δοκιμάστε αργότερα» και θα το διάβαζαν άνθρωποι που δεν ήθελαν να δοκιμάσουν αργότερα. Ήθελαν να μπουν τώρα.
Ο ΑΓΕΝ, που χθες γιόρταζε κιόλας, πρέπει να γελούσαν και τα μουστάκια του. Που δεν έχει, αλλά καταλάβατε. Χρόνια πολλά, λοιπόν, και στον Αρχηγό. Εγώ πάντως τέτοια κοσμοσυρροή ούτε σε γιορτή της Αεροπορίας θυμάμαι.
Προσέξτε. Πρέπει να γίνουν πολλά για να μείνουν τα στελέχη στο ΠΝ. Για το θέμα των αποχωρήσεων δεν θα μιλήσω σήμερα. Είναι μέρα γιορτής και υπάρχει μια θετική διάθεση. Αλλά θα επανέλθω
Θεωρώ πως οι τέσσερις ΦΔΙ και οι δύο συν δύο ΜΠΕΡΓΚΑΜΙΝΙ, εφόσον προχωρήσουμε και στη δεύτερη δυάδα, μπορούν να ξαναφέρουν στο ΠΝ κόσμο που μέχρι χθες δεν σκεφτόταν καν αυτή την επιλογή. Το καινούργιο πλοίο τραβάει τον νέο. Μετά, βέβαια, πρέπει να του δώσεις και λόγο να μείνει. Αυτό ας το έχουν στο μυαλό τους όσοι ασχολούνται με το προσωπικό.
Οι ΦΔΙ έχουν ακόμη πολλά να δώσουν
Μιλώντας για ΦΔΙ, στο ΠΝ εργάζονται εντατικά για να βρουν πώς θα αξιοποιήσουν περισσότερο τα πλοία. Και πολύ καλά κάνουν. Πληρώσαμε για μια σύγχρονη πλατφόρμα, συνεπώς οφείλουμε να ψάχνουμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει.
Θυμίζω την ιστορία με το ΣΤΡΑΛΕΣ. Η ΦΔΙ έμεινε χωρίς αυτό, καθώς η ενσωμάτωσή του απαιτούσε αλλαγές που δεν χωρούσαν στον σχεδιασμό και στο χρονοδιάγραμμα που ακολουθήθηκε. Δεν μιλάμε για ένα κουτί που το αφήνεις στο κατάστρωμα, βάζεις στην πρίζα και αρχίζεις να βαράς. Θέλει τη δική του εγκατάσταση και συνεργασία με τα υπόλοιπα συστήματα του πλοίου.
Ίσως μια ΦΔΙ ΝΟΥΒΕΛ ΤΖΕΝΕΡΑΣΙΟΝ να το προβλέψει από την αρχή. Το δικό μας Ναυτικό, όμως, έχει πλοία που παραλαμβάνει τώρα και ψάχνει λύσεις για αυτά. Και, όπως σας έχω πει, το ψάχνει αρκετά σοβαρά. Εκεί μπαίνει η κουβέντα για τα καλύτερα πυρομαχικά του πυροβόλου των 76 χιλιοστών.
Πότε σκάει το βλήμα και τι ακριβώς αγοράζεις
Μιλώντας για πυρομαχικά, σας είχα ξαναγράψει για τους πυροσωλήνες 4ΑΠ της ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ, στους οποίους έχει στραφεί το ΠΝ για τις ΦΔΙ. Επειδή όμως εδώ υπάρχει αρκετό μπέρδεμα, ας το πούμε ανθρώπινα, χωρίς να χρειαστεί να δώσουμε εξετάσεις πυροβολητή.
Ο πυροσωλήνας προσέγγισης, ή εγγύτητας, αντιλαμβάνεται ότι το βλήμα πλησιάζει στον στόχο και προκαλεί την έκρηξη στην κατάλληλη απόσταση. Έτσι μπορούν να κάνουν τη δουλειά τα θραύσματα, χωρίς να απαιτείται να πετύχεις το μη επανδρωμένο ακριβώς στο φτερό. Το βλήμα συνεχίζει τη βαλλιστική του διαδρομή. Ο πυροσωλήνας φροντίζει να εκραγεί εκεί που η έκρηξη θα κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά.
Ο 4ΑΠ είναι πολυλειτουργικός και προγραμματιζόμενος. Πέρα από την προσέγγιση, προσφέρει επιλογές για έκρηξη σε συγκεκριμένο ύψος, ύστερα από ορισμένο χρόνο, με την πρόσκρουση ή με καθυστέρηση μετά την πρόσκρουση. Άλλη δουλειά θέλεις απέναντι σε κάτι που πετάει και άλλη όταν χτυπάς ένα σκάφος. Αυτές είναι οι λειτουργίες που περιγράφει η ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ.
Στη γαλλική πλευρά έχουμε τα ΜΑΪΝΤ 76 της ΝΤΙΛ. Εδώ μιλάμε για πλήρες πυρομαχικό, με το δικό του βλήμα και γόμωση, καθώς και πολυλειτουργικό πυροσωλήνα προσέγγισης. Και το ΜΑΪΝΤ, λοιπόν, αξιοποιεί την έκρηξη κοντά στον στόχο. Η λειτουργία προσέγγισης υπάρχει και στις δύο λύσεις. Ο 4ΑΠ είναι ο πυροσωλήνας, ενώ το ΜΑΪΝΤ είναι το ολοκληρωμένο πυρομαχικό που φέρει τον δικό του πυροσωλήνα.
Στο ΜΑΪΝΤ ιδιαίτερη σημασία έχει και η χρήση εκρηκτικών μειωμένης ευαισθησίας. Αυτό αφορά την ασφάλεια του ίδιου του πλοίου, καθώς περιορίζεται ο κίνδυνος ανεπιθύμητης αντίδρασης των πυρομαχικών σε συνθήκες όπως πυρκαγιά ή προσβολή. Για ένα πλοίο που κουβαλάει αποθήκη πυρομαχικών μέσα του, το λες και χρήσιμο. Η ίδια η ΝΤΙΛ περιγράφει το ΜΑΪΝΤ 76 ως ναυτικό πυρομαχικό με σύγχρονο πυροσωλήνα, κατάλληλο και για εναέριες απειλές.
Άρα, για να διαλέξει το Ναυτικό, πρέπει να δει πώς αποδίδει ολόκληρο το βλήμα απέναντι στους στόχους που το ενδιαφέρουν, με το συγκεκριμένο πυροβόλο και το σύστημα ελέγχου πυρός του. Το ότι δύο λύσεις γράφουν «προσέγγισης» στο φυλλάδιο δεν αρκεί για να βγάλεις τον λογαριασμό.
Οι εκατοντάδες ευρώ που γίνονται σοβαρά λεφτά
Μιλώντας για λογαριασμό, μαθαίνω πως το γερμανικό ΜΑΪΝΤ είναι φθηνότερο από το αντίστοιχο ιταλικό πυρομαχικό κατά κάποιες εκατοντάδες ευρώ ανά βολή. Το λέω γιατί, όταν συζητάμε για αγορές σε μεγάλες ποσότητες, αυτή η διαφορά ίσως να μετράει αρκετά.
Βέβαια, ο λογαριασμός πρέπει να αφορά συγκρίσιμο πλήρες πυρομαχικό και την απαιτούμενη διαμόρφωση για τη χρήση του. Δεν αγοράζει το Ναυτικό έναν σκέτο πυροσωλήνα για να τον βάλει στο συρτάρι του γραφείου. Αγοράζει βολές που θα πρέπει να κάνουν συγκεκριμένη δουλειά όταν έρθει η ώρα.
Τα ιταλικά πυρομαχικά έχουν και το ενδιαφέρον της αξιοποίησης στις ΜΠΕΡΓΚΑΜΙΝΙ, με την κατάλληλη διαμόρφωση των πυροβόλων τους. Εκεί μπορείς να χτίσεις κοινά αποθέματα και να διευκολύνεις την υποστήριξη. Συνεπώς, το φθηνότερο ανά βολή είναι ένα σημαντικό στοιχείο, μέσα σε μια μεγαλύτερη απόφαση που πρέπει να κάνει το ΠΝ.
Το ΣΤΡΑΛΕΣ αλλάζει και την πορεία
Μιλώντας για τη μεγαλύτερη απόφαση, ελπίζω να συνεχίσουμε μέχρι τα κατευθυνόμενα ΝΤΑΡΤ του ΣΤΡΑΛΕΣ. Γιατί εδώ αλλάζουμε κατηγορία. Οι λύσεις με έξυπνους πυροσωλήνες έχουν χαμηλότερο κόστος και πολύ μεγάλη χρησιμότητα, όμως το κατευθυνόμενο βλήμα προσθέτει άλλη δυνατότητα.
Το ΝΤΑΡΤ παίρνει καθοδήγηση από το πλοίο και διορθώνει την τροχιά του καθώς πετάει. Έχει τα μέσα για να ελιχθεί προς τον στόχο, αντί να περιμένουμε ο στόχος να βρεθεί πάνω στη διαδρομή που υπολόγισε το πυροβόλο τη στιγμή της βολής. Και έχει και αυτό τον δικό του πυροσωλήνα για την έκρηξη. Η καθοδήγηση και η πυροδότηση είναι διαφορετικές δουλειές μέσα στην ίδια εμπλοκή.
Αυτό έχει μεγάλη σημασία απέναντι σε έναν πύραυλο που ελίσσεται. Το πυροβόλο υπολογίζει πού θα συναντηθούν. Ο πύραυλος όμως μπορεί να αλλάξει πορεία. Με το ΝΤΑΡΤ έχεις τη δυνατότητα να ακολουθήσεις αυτή την αλλαγή, μέσα βέβαια στα όρια του συστήματος. Γι’ αυτό και η ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ περιγράφει το ΣΤΡΑΛΕΣ ως συνδυασμό πυροβόλου, καθοδηγούμενων πυρομαχικών και συστήματος καθοδήγησης.
Το έξυπνο πότε θα σκάσει και το ελεγχόμενο πού θα πάει προσφέρουν διαφορετικά πράγματα. Θέλεις και οικονομικότερα πυρομαχικά για τις κατάλληλες απειλές και τα απαιτητικότερα βλήματα για εκείνες που σε ζορίζουν περισσότερο. Μακάρι, λοιπόν, η βελτίωση να συνεχιστεί. Να πιάσουν τόπο και τα 76άρια, πέρα από τις φωτογραφίες με την κάννη να κοιτάει αγέρωχα τον ορίζοντα.
Η ΦΔΙ και τα πολλά μικρά σκάφη γύρω της
Μιλώντας για πράγματα που μπορούν να πάνε αρκετά παραπέρα, το ΠΝ κοιτάει πλέον ευρεία ενσωμάτωση των ΓΙΟΥ-ΕΣ-ΒΙ, δηλαδή των μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας, και στις ΦΔΙ. Από όσα μαθαίνω, έχει ήδη ανοίξει η συζήτηση για τις δυνατότητες παρέμβασης και διασύνδεσης με το ΣΕΤΙΣ, το σύστημα διαχείρισης μάχης των πλοίων.
Το ζητούμενο είναι να μπορεί η φρεγάτα να συνεργάζεται ουσιαστικά με τα μη επανδρωμένα, να αξιοποιεί όσα βλέπουν και να τους αναθέτει δουλειά. Αν είναι να έχουμε πέντε διαφορετικές οθόνες, έναν χειριστή για καθεμία και τα στοιχεία να μεταφέρονται με το στόμα, θα έχουμε κάνει την τεχνολογία να μοιάζει με τηλεφωνικό κέντρο προηγούμενου αιώνα.
Δεν περιμένω φυσικά από τους Γάλλους να μας παραδώσουν τον πηγαίο κώδικα. Ούτε από τους Ισραηλινούς θα το περίμενα. Κανείς δεν σου δίνει τα κλειδιά του σπιτιού του επειδή αγόρασες αυτοκίνητο από αυτόν. Υπάρχει όμως πολύς χώρος για να συμφωνήσεις τι θα μπορείς να προσθέτεις και να προγραμματίζεις, με τα κατάλληλα εργαλεία και τις απαραίτητες διεπαφές.
Η εμπειρία που μου μεταφέρουν οι ναυταίοι από τους Ολλανδούς έχει ενδιαφέρον, καθώς υπήρχαν ευρείες δυνατότητες προσαρμογής και επαναπρογραμματισμού. Από τα ραντάρ ΣΜΑΡΤ μέχρι τα συστήματα διαχείρισης μάχης ΤΑΚΤΙΚΟΣ, αυτή η ελευθερία παρέμβασης έχει μεγάλη αξία. Η ανοιχτή αρχιτεκτονική του ΤΑΚΤΙΚΟΣ είναι ένα χρήσιμο παράδειγμα για αυτή τη συζήτηση.
Με την υπολογιστική ισχύ που κουβαλάει, μια ΦΔΙ μπορεί να εξελιχθεί σε κόμβο τεχνητής νοημοσύνης για ολόκληρη αρμάδα μη επανδρωμένων σκαφών. Θέλει τις σωστές επικοινωνίες και την ανάπτυξη των αντίστοιχων εφαρμογών, αλλά η προοπτική είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Φανταστείτε διαφορετικά σκάφη να ανοίγουν την εικόνα γύρω από τη φρεγάτα και αυτή να συνδυάζει τις πληροφορίες τους, αντί να περιμένει να τα δει όλα με τους δικούς της αισθητήρες.
Εκεί αρχίζουμε να φεύγουμε από την κλασική ναυτική τέχνη και να πηγαίνουμε σε άλλα κόλπα. Και ευτυχώς βλέπω ανθρώπους στο ΠΝ που έχουν καταλάβει προς τα πού πηγαίνει η ιστορία.
Οι επόμενοι Κουντουριώτηδες μπορεί να γράφουν κώδικα
Μιλώντας για τους ανθρώπους του ΠΝ, κάποτε η σωστή μεταφορά του ταχυδρομείου από το ένα πλοίο στο άλλο μπορούσε να σου φέρει εύφημη μνεία. Έχω ακούσει ιστορίες για αξιωματικούς που έκαναν καριέρα επειδή ήταν εξαιρετικοί… ταχυδρόμοι. Χρήσιμη δουλειά το ταχυδρομείο, δεν λέω, αλλά το πεδίο της μάχης έχει αλλάξει λιγάκι στο μεταξύ.
Πλέον χρειάζεσαι ανθρώπους που να καταλαβαίνουν τι μπορεί να κάνει το πλοίο, τι του λείπει και πώς μπορεί να αποκτήσει μια δυνατότητα που μέχρι χθες δεν υπήρχε. Να συνεργάζονται με τους μηχανικούς, να αναπτύσσουν λύσεις και να τις δοκιμάζουν μέχρι να λειτουργήσουν σωστά στη θάλασσα. Αυτοί που κάποτε τους έλεγαν ΝΕΡΝΤΣ μπορεί να είναι οι επόμενοι Κουντουριώτηδες.
Και πρέπει να τους δώσεις χώρο. Αν κάθε φορά που κάποιος προτείνει κάτι καινούργιο ακούει «έτσι το κάναμε πάντα», σε λίγο θα το κάνουμε πάντα μόνοι μας, γιατί όλοι οι υπόλοιποι θα έχουν προχωρήσει. Το πλοίο θα υπηρετεί δεκαετίες. Οι απειλές αλλάζουν πολύ ταχύτερα. Οι αξιωματικοί του πρέπει να μπορούν να συμβάλλουν στις αλλαγές που θα το κρατούν αξιόμαχο.
Ο Δένδιας, ο Κροσέτο και το κοινό σαμπουάν
Μιλώντας για αλλαγές που προχωρούν, ο Δένδιας έκανε κάτι που δεν το περίμενα σε αυτή την έκταση. Καλλιέργησε σημαντικά τις σχέσεις του με τον Ιταλό ομόλογό του, αλλά και γενικότερα με την ιταλική κυβέρνηση. Και φαίνεται πως αυτό αρχίζει να φέρνει αποτέλεσμα σε περισσότερα από ένα θέματα.
Μαθαίνω λοιπόν πως, όταν από την αγγλική πλευρά ακούσαμε ότι τα δικά τους ναρκοθηρικά είναι για το 2028, το ΠΝ έδειξε προς την Ιταλία. Εκεί υπήρχαν δύο ωραία πλοία, σε εξαιρετικά καλή τιμή. Ο υπουργός έσπευσε να τα πει με τον Γκουίντο Κροσέτο και η υπόθεση πήρε τον δρόμο της.
Δεν ξέρω τι χημεία έχουν αυτοί οι δύο. Ίσως χρησιμοποιούν την ίδια μάρκα αποσμητικό. Η αλήθεια πάντως είναι πως η συνεργασία τους πηγαίνει περίφημα και εδώ. Και, επειδή δεν νομίζω ότι έχω χαριστεί ποτέ στον Δένδια, δεν έχω κανένα πρόβλημα να γράψω πως σε αυτό το θέμα κινήθηκε σωστά.
Η συνεννόηση για τουλάχιστον δύο ναρκοθηρευτικά ΓKΑΕΤΑ έχει πλέον αναφερθεί και δημοσίως. Οι δικές μου πληροφορίες λένε πως τα δύο πλοία θα παίξουν μπάλα και ότι η συνεργασία με τους Ιταλούς θα αφορά και τη συμπλήρωση του εξοπλισμού τους.
Το ΠΝ επιδιώκει να φτιάξει ομοιοτυπία ανάμεσα στα υπάρχοντα ναρκοθηρικά του και στα δύο ΓΑΕΤΤΑ που θέλει να εντάξει. Να μπορεί να τα υποστηρίζει, να εκπαιδεύει τα πληρώματα και να τα αξιοποιεί χωρίς κάθε πλοίο να είναι ξεχωριστό βασίλειο. Αυτό είναι δουλειά που δεν κάνει ιδιαίτερο θόρυβο, αλλά χρειάζεται πολύ.
Περιμένω κι έναν φίλο ναυταίο τις επόμενες ημέρες, από τους καλύτερους ναρκαλιευτές, που ξέρει αρκετά για την υπόθεση. Θα πιούμε καφέ, θα μάθω περισσότερα και θα σας τα μεταφέρω. Ο ναρκοπόλεμος μπορεί να μη γεμίζει τις αφίσες, αλλά ας ρωτήσουμε έναν κυβερνήτη αν θέλει να περάσει το καράβι του από θάλασσα που δεν έχει ελεγχθεί.
Η απαγορευμένη λέξη και η ιταλική συγγένεια
Μιλώντας για ΦΔΙ και ΓKΑΕΤΑ, ας μείνουμε λίγο στο ΠΝ. Μόνο εμένα μου κάνει εντύπωση που οι Ιταλοί, οι οποίοι στη φρεγατιάδα έμοιαζαν σχεδόν άφαντοι, ήρθαν τώρα και σαρώνουν; Οι ΜΠΕΡΓΚΑΜΙΝΙ μπήκαν στην εξίσωση, τα ΓKΑΕΤΑ ακολουθούν και η σχέση αρχίζει να αποκτά βάθος.
Σήμερα λοιπόν θα πω την απαγορευμένη λέξη. ΛΨΣ. Πάρτε μια ανάσα. Οι ΛΨΣ, οι ΗΦ2, οι ΜΜΣΨ, οι «αλουμινότρατες», τα «ΠΑΘ», όπως τα λέγατε στη μεγάλη διαδικτυακή ναυμαχία, έκαναν ζημιά στο ΠΝ χωρίς καν να τις αγοράσουμε. Δεν νομίζω ότι έχετε συνηθίσει να το ακούτε αυτό από μένα. Θα εξηγήσω.
Η αμερικανική οικογένεια των ΦΡΙΝΤΟΜ, από την οποία προέκυψε η πρόταση για εμάς, είχε μέσα της τη ΦΙΝΚΑΝΤΙΕΡΙ μέσω του ναυπηγείου ΜΑΡΙΝΕΤ ΜΑΡΙΝ. Η ομάδα είχε επικεφαλής τη ΛΟΚΧΗΝΤ ΜΑΡΤΙΝ, με τη συμμετοχή της ΓΚΙΜΠΣ ΕΝΤ ΚΟΞ στη σχεδίαση. Οι Ιταλοί είχαν συνεπώς βιομηχανικό συμφέρον και στην αμερικανική πρόταση που ανταγωνιζόταν τα δικά τους πλοία.
Η αρχική αμερικανική ιδέα ήταν ένα γρήγορο και οικονομικό πλοίο, με στόχο κόστους περίπου 220 εκατομμυρίων δολαρίων για τη βασική πλατφόρμα. Στην πορεία, με τις αλλαγές και τις περιπέτειες του προγράμματος υπό τη ΝΑΒΣΗ, φτάσαμε κοντά στα 500 εκατομμύρια, πριν από τα ξεχωριστά πακέτα αποστολής. Η αμερικανική ελεγκτική αρχή έχει καταγράψει αυτή την απόσταση ανάμεσα στην αρχική υπόσχεση και στην εξέλιξη του προγράμματος. Άλλη μεγάλη ιστορία αυτή. Εδώ με ενδιαφέρει τι σήμαινε η αμερικανοϊταλική συνεργασία για τη δική μας επιλογή πλοίων.
Οι Ιταλοί που δεν βιάζονταν να μας κερδίσουν
Μιλώντας για τη δική μας επιλογή, από όσα μαθαίνω για εκείνη την περίοδο, η αμερικανική πλευρά ήθελε τη ΦΙΝΚΑΝΤΙΕΡΙ με πολύ περιορισμένη αυτόνομη παρουσία στην ελληνική διαδικασία. Για την ακρίβεια, η κατεύθυνση ήταν να μην κατέβει απέναντί της. Το ΠΝ ήταν αυτό που χτύπησε την ιταλική πόρτα.
Έτσι εμφανίστηκε η ανθυποβρυχιακή ΜΠΕΡΓΚΑΜΙΝΙ, με τους Ιταλούς όμως να μη δείχνουν ότι καίγονται να ανατρέψουν τα πάντα για να πάρουν τη δουλειά. Στις αλλαγές που θέλαμε ήταν πιο αδιάφοροι, τη στιγμή που οι Γάλλοι δούλευαν πάνω στην ελληνική διαμόρφωση. Όποιος θέλει να θυμηθεί το κλίμα, υπάρχει και η κάλυψη της τότε φρεγατιάδας.
Η δική μου ανάγνωση είναι πως η ΦΙΝΚΑΝΤΙΕΡΙ είχε δουλειά να περιμένει και από τα δύο ενδεχόμενα. Θα κέρδιζε η ιταλική πρόταση; Δουλειά. Θα κέρδιζε η αμερικανική; Πάλι θα συμμετείχε στο ναυπηγικό έργο. Συνεπώς, δεν είχε τον ίδιο λόγο να ξενυχτάει πάνω από τον ελληνικό φάκελο που είχαν άλλοι ανταγωνιστές.
Στις συζητήσεις εκείνης της περιόδου, μάλιστα, το σχέδιο για την πρώτη ελληνική ΗΦ2 την ήθελε να κατασκευάζεται στην Ιταλία. Ούτε καν στις ΗΠΑ. Σκεφτείτε λίγο τι σήμαινε αυτό για το κίνητρο των Ιταλών να βγουν επιθετικά και να κυνηγήσουν ξεχωριστά την ελληνική παραγγελία.
Αυτό εννοώ όταν λέω πως οι ΛΨΣ μάς έκαναν ζημιά χωρίς να τις πάρουμε. Η σύνδεση των δύο υποψηφίων περιόριζε, κατά τη γνώμη μου, την πίεση που θα μπορούσε να ασκήσει μια καλά προετοιμασμένη ιταλική προσφορά. Κι εμείς χρειαζόμασταν κάθε σοβαρή προσφορά που μπορούσε να φέρει περισσότερα καλά πλοία στη θάλασσα.
Οι Γάλλοι ναυπήγησαν, οι Ιταλοί επιστρέφουν
Μιλώντας για καλά πλοία, με τα πολλά και με τα λίγα, και με τη συγκυρία της ΑΟΥΚΟΥΣ να δίνει τη δική της ώθηση στις εξελίξεις, φτάσαμε στις ΦΔΙ. Ευτυχώς, κατά τη γνώμη μου, γιατί το ΠΝ απέκτησε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πλατφόρμα και ήδη βλέπει τι μπορεί να κάνει μαζί της.
Από την άλλη, αν τότε είχαμε πάρει ΜΠΕΡΓΚΑΜΙΝΙ και είχε συνδυαστεί η αγορά με παραχώρηση μεταχειρισμένων, ίσως σήμερα να συζητούσαμε για τέσσερις σε υπηρεσία. Δύο καινούργιες και δύο μεταχειρισμένες. Το ενδιαφέρον θα ήταν ο ενιαίος κορμός που θα μπορούσε να έχει χτιστεί από την αρχή. Οι Πτησαίοι έχουν επιστρέψει σε αυτό το ερώτημα εξετάζοντας τις παλιές προτάσεις.
Να αναγνωρίσουμε όμως και κάτι στους Γάλλους. Δούλεψαν πάνω σε νέα σχεδίαση και σήμερα υπάρχει ήδη ο ΚΙΜΩΝΑΣ εδώ, περιμένουμε το δεύτερο πλοίο και το τρίτο έχει φτάσει στη φάση των δοκιμών και της ολοκλήρωσης. Η πορεία της ΝΕΑΡΧΟΣ και της ΦΟΡΜΙΩΝ δείχνει ότι η γραμμή παράγει πλοία. Με τις αρχές του 2027 μπροστά μας, το ΠΝ θα έχει αρχίσει να αλλάζει εικόνα για τα καλά.
Τώρα οι Ιταλοί επιστρέφουν με μεταχειρισμένα που μας ενδιαφέρουν πολύ και με μια συνεργασία που προχωράει. Μπράβο τους που επέστρεψαν αποφασισμένοι. Μπράβο και σε όσους από τη δική μας πλευρά αντιλήφθηκαν ότι εδώ υπήρχε ευκαιρία.
Η γαλλική ρελάνς που δεν ήρθε
Μιλώντας για την ιταλική ευκαιρία, υπάρχει κάτι που δεν έχω καταλάβει και μάλλον δεν θα το καταλάβω ποτέ. Γιατί δεν έγινε πραγματική ρελάνς από τη Γαλλία απέναντι στην προσφορά για τις δύο ΜΠΕΡΓΚΑΜΙΝΙ;
Οι Γάλλοι προσπαθούσαν να μπουν γερά στο ΠΝ από το 2008 περίπου, από την εποχή της μεγάλης συζήτησης για τις ΦΡΕΜΜ. Πέρασαν πολλά, πολλά, πολλά χρόνια. Τελικά κατάφεραν να πουλήσουν πλοία, εκτόπισαν τους Γερμανούς, που βέβαια έβαλαν κι αυτοί το χεράκι τους για να αυτοεκτοπιστούν, και νίκησαν τους Αμερικανούς σε μια χώρα όπου η αμερικανική στρατιωτική παρουσία είναι τεράστια.
Έκαναν δηλαδή όλη αυτή την προσπάθεια για να ανοίξουν την πόρτα και μετά άφησαν τους Ιταλούς να περάσουν με δύο μεγάλες φρεγάτες και προοπτική για άλλες δύο. Δεν θα μπορούσαν να βρουν μια λύση που να ενδιαφέρει πραγματικά την Ελλάδα; Ένα πλοίο γρήγορα, μια ιδιαίτερα καλή συμφωνία, κάτι που να κρατάει το ΠΝ πάνω σε μια γαλλική συνέχεια;
Πολύ γουστάρω τα ιταλικά πλοία, να το ξεκαθαρίσω για να μη μου αρχίσετε πάλι τα περί εκπροσώπων. Εγώ τις ΜΠΕΡΓΚΑΜΙΝΙ τις κοιτάζω και περισσότερο σε καταδρομικό πάει το μάτι μου. Άντε σε αντιτορπιλικό. Μεγάλες, όμορφες, με δυνατότητες και περιθώριο να τις δουλέψει το Ναυτικό για χρόνια.
Αλλά, ρε παιδί μου, αν οι Γάλλοι έλεγαν «πάρτε τώρα τον ΑΜΙΡΑΛ ΡΟΝΑΡΧ με 500 εκατομμύρια», θα τους χάλαγε τόσο πολύ; Μια τέτοια υποθετική κίνηση θα μπορούσε να αλλάξει όλη τη συζήτηση, μόνο και μόνο για να χαλάσουν την μπίζνα στους Ιταλούς. Θα μου πείτε ότι θα έπρεπε να αποχωριστούν δικό τους καινούργιο πλοίο. Σύμφωνοι. Οι σοβαρές εμπορικές ανατροπές θέλουν και σοβαρές αποφάσεις.
Εγώ πάντως μια κίνηση αυτού του μεγέθους δεν είδα. Οι Ιταλοί είδαν το κενό, μπήκαν και σήμερα βρίσκονται σε μια σχέση με το ΠΝ που πριν από μερικά χρόνια δεν θα την προέβλεπαν πολλοί. Από τη μεριά μας, μακάρι να αξιοποιηθεί μέχρι τέλους. Έχουμε πολύ θάλασσα και τα πλοία μετριούνται όταν βγαίνουν να την κρατήσουν.
Αυτοί που κάνουν τη δουλειά
Μιλώντας για τους Ιταλούς, η ΦΙΝΚΑΝΤΙΕΡΙ έχει και δικό της αγωνιστικό ιστιοπλοϊκό, που συμμετέχει σε ρεγκάτες, με πλήρωμα ανθρώπους της εταιρείας. Το όνομα που διάλεξαν για το σκάφος και την προσπάθεια έχει ενδιαφέρον. Ξέρετε τι γράφει επάνω στο πανί; ΝΤΙΟΥΕΡΣ ΟΝ ΜΠΟΡΝΤ. Αυτοί που κάνουν τη δουλειά, επί του σκάφους. Προφανώς και το εννοούν.
