Η ανάπτυξη ευρωπαϊκών δυνατοτήτων κρούσης μεγάλου βεληνεκούς (Deep Precision Strike) προκαλεί προβληματισμό στη Γαλλία, καθώς το Παρίσι φοβάται ότι η χρήση συμβατικών πυραύλων εναντίον στόχων στο ρωσικό έδαφος θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση, ακόμη και σε πυρηνικό επίπεδο. Το ζήτημα αναδεικνύεται, ενώ η Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες επιταχύνουν την ανάπτυξη όπλων μεγάλης ακτίνας δράσης, επιδιώκοντας να περιορίσουν την εξάρτησή τους από τις ΗΠΑ.
Σύμφωνα με τους Financial Times, η Γαλλία ζητά από τη Γερμανία να αποσαφηνίσει το δόγμα χρήσης των νέων πυραυλικών συστημάτων. Οι γαλλικές ανησυχίες δεν αφορούν μόνο την πιθανότητα ρωσικών αντιποίνων, αλλά και το ενδεχόμενο μια συμβατική επίθεση να εκληφθεί από τη Μόσχα ως απειλή για τις στρατηγικές πυρηνικές της δυνάμεις. Το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία επειδή η Γαλλία, ως πυρηνική δύναμη του ΝΑΤΟ, θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπη με τις συνέπειες μιας κλιμάκωσης που θα είχε προκληθεί από ενέργειες άλλου συμμάχου.
Σε πρόσφατη ανάλυσή του στο γερμανικό Hartpunkt, ο Fabian Hoffmann, ερευνητής του Norwegian Defence University College με ειδίκευση στην πυραυλική τεχνολογία και την πυρηνική στρατηγική, επισημαίνει ότι η ευρωπαϊκή ανάπτυξη δυνατοτήτων Deep Strike προχωρά ταχύτερα από τη διαμόρφωση κοινού δόγματος για τη χρήση τους. Οι ευρωπαϊκές χώρες επιδιώκουν να αποκτήσουν πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, χωρίς να έχει αποσαφηνιστεί πλήρως πώς αυτοί θα ενταχθούν στη στρατηγική αποτροπής και στη διαχείριση μιας σύγκρουσης με τη Ρωσία.
Η συζήτηση συνδέεται με δύο εξελίξεις. Η πρώτη είναι η εμπειρία από τον πόλεμο στην Ουκρανία, στον οποίο οι επιθέσεις μεγάλης εμβέλειας εναντίον στρατιωτικών εγκαταστάσεων, υποδομών διοικητικής μέριμνας και βιομηχανικών στόχων έχουν αναδειχθεί σε βασικό στοιχείο των επιχειρήσεων. Η δεύτερη είναι η αβεβαιότητα για τη μελλοντική αμερικανική συνεισφορά στην ευρωπαϊκή άμυνα, καθώς επί δεκαετίες οι ΗΠΑ παρείχαν το μεγαλύτερο μέρος των δυνατοτήτων στρατηγικής συμβατικής κρούσης του ΝΑΤΟ.
Η Γερμανία αναπτύσσει ήδη νέες δυνατότητες σε συνεργασία με τη Βρετανία, στο πλαίσιο της συμφωνίας Trinity House, με στόχο πυραυλικά συστήματα βεληνεκούς άνω των 2.000 χιλιομέτρων. Παράλληλα, η ευρωπαϊκή πρωτοβουλία European Long–range Strike Approach (ELSA) επιδιώκει την ανάπτυξη κοινών δυνατοτήτων κρούσης μεγάλων αποστάσεων. Τον Ιούλιο του 2026, το Λονδίνο ανακοίνωσε επίσης ευρύτερη πρωτοβουλία ευρωπαϊκών επενδύσεων ύψους περίπου 50 δισ. δολαρίων σε βάθος δεκαετίας για όπλα ακριβείας μεγάλης εμβέλειας.
Το κρίσιμο ζήτημα είναι ότι ορισμένα συμβατικά όπλα μπορούν να απειλήσουν εγκαταστάσεις άμεσα συνδεδεμένες με τη ρωσική πυρηνική αποτροπή. Ο Hoffmann αναφέρει ως παραδείγματα τους πυραύλους Taurus KEPD 350 και AGM-158B JASSM-ER, οι οποίοι διαθέτουν χαρακτηριστικά κατάλληλα για προσβολή προστατευμένων στόχων. Θεωρητικά, τέτοια όπλα θα μπορούσαν να απειλήσουν εγκαταστάσεις διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων, καθώς και υποδομές πυρηνικής διοίκησης, ελέγχου και επικοινωνιών ή συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ευρωπαϊκές χώρες σχεδιάζουν να προσβάλουν τέτοιους στόχους. Ωστόσο, η ίδια η δυνατότητα πραγματοποίησης των επιθέσεων επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο η Ρωσία αξιολογεί την απειλή. Σε μια κρίση, η Μόσχα θα μπορούσε να ερμηνεύσει πλήγματα εναντίον κρίσιμων εγκαταστάσεων ως προετοιμασία εξουδετέρωσης της πυρηνικής της αποτρεπτικής ικανότητας, ακόμη και εάν οι επιτιθέμενοι χρησιμοποιούσαν αποκλειστικά συμβατικά όπλα.
Η δεύτερη διάσταση αφορά τη χρησιμοποίηση των ευρωπαϊκών πυραύλων ως μέσου διαχείρισης της κλιμάκωσης. Η δυνατότητα επιβολής σημαντικού κόστους στον αντίπαλο με συμβατικά πλήγματα θεωρείται από ορισμένους αναλυτές εναλλακτική επιλογή απέναντι στην απειλή χρήσης πυρηνικών όπλων. Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Hoffmann, δεν υπάρχει εγγύηση ότι μια περιορισμένη συμβατική επίθεση θα οδηγήσει τη Ρωσία σε αποκλιμάκωση. Θα μπορούσε αντίθετα να προκαλέσει ισχυρότερη απάντηση, επιταχύνοντας την πορεία προς μια πυρηνική αντιπαράθεση.
Παρά τις επιφυλάξεις, η ανάγκη ευρωπαϊκών δυνατοτήτων κρούσης σε βάθος δεν αμφισβητείται. Τα συστήματα αυτά αποτελούν σημαντικό στοιχείο του επιχειρησιακού σχεδιασμού του ΝΑΤΟ, καθώς επιτρέπουν την προσβολή δυνάμεων, εγκαταστάσεων υποστήριξης και υποδομών διοίκησης του αντιπάλου πριν αυτές επηρεάσουν τις επιχειρήσεις στην πρώτη γραμμή. Ο Hoffmann παραπέμπει στο επιχειρησιακό δόγμα «Block, Blunt, Break» του Ανώτατου Συμμαχικού Διοικητή Ευρώπης, στρατηγού Alexus Grynkewich, στο οποίο οι επιθέσεις μεγάλης εμβέλειας έχουν κεντρικό ρόλο.
