Η νορβηγική Kongsberg Maritime παρουσίασε στις 9 Νοεμβρίου 2026 το Arctic Hunter, ένα μεγάλο μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας (USV), σχεδιασμένο για ανθυποβρυχιακές επιχειρήσεις στον Βόρειο Ατλαντικό και την Αρκτική. Η νέα πλατφόρμα προτείνεται για το πρόγραμμα Type 92 του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού (Royal Navy), στο πλαίσιο της δημιουργίας ενός «υβριδικού στόλου» (Hybrid Navy), στον οποίο επανδρωμένες και μη επανδρωμένες μονάδες θα επιχειρούν συνδυαστικά.
Το Arctic Hunter έχει μήκος περίπου 56 m και βασίζεται σε υφιστάμενη σχεδίαση εμπορικού σκάφους, προσαρμοσμένη για επιχειρήσεις σε ιδιαίτερα δύσκολες καιρικές και θαλάσσιες συνθήκες. Σύμφωνα με την Kongsberg, θα διαθέτει αυτονομία έως 60 ημερών, επιτρέποντας παρατεταμένες περιπολίες χωρίς πλήρωμα. Η αξιοποίηση δοκιμασμένης εμπορικής σχεδίασης αποσκοπεί στη μείωση του κόστους και του χρόνου ναυπήγησης, ενώ η στρατιωτική διαμόρφωση θα πραγματοποιείται σε μεταγενέστερο στάδιο.
Ο βασικός εξοπλισμός του θα περιλαμβάνει σύστημα σόναρ της Thales UK για τον εντοπισμό και την παρακολούθηση υποβρυχίων, καθώς και ασφαλείς στρατιωτικές επικοινωνίες. Δεν έχει διευκρινιστεί ο τύπος του σόναρ ούτε οι επιδόσεις του, ενώ ο διαθέσιμος χώρος καταστρώματος και η μεταφορική ικανότητα επιτρέπουν την εγκατάσταση πρόσθετων αισθητήρων ή άλλων συστημάτων αποστολής. Υπογραμμίζεται ότι σε αυτή τη φάση η σχεδίαση δίνει προτεραιότητα στην ανθυποβρυχιακή επιτήρηση και όχι στην αυτόνομη προσβολή στόχων.
Το Arctic Hunter θα συνδυάζει τηλεχειρισμό με αυτόνομες λειτουργίες πλοήγησης και διαχείρισης του σκάφους, υπό την εποπτεία προσωπικού σε χερσαίο κέντρο ελέγχου, με τεχνολογίες που η Kongsberg έχει ήδη αναπτύξει για εμπορικά μη επανδρωμένα πλοία, οι οποίες έχουν λάβει σχετικές εγκρίσεις από τον νηογνώμονα DNV και τη Νορβηγική Ναυτιλιακή Αρχή.
Σύμφωνα με τον σχεδιασμό, τα σκάφη θα επιχειρούν από προκεχωρημένη βάση υποστήριξης εντός του Αρκτικού Κύκλου, παρέχοντας συνεχή ανθυποβρυχιακή επιτήρηση σε συνεργασία με φρεγάτες, αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας και άλλους αισθητήρες. Η επιχειρησιακή φιλοσοφία τους βασίζεται στη δημιουργία ενός εκτεταμένου δικτύου εντοπισμού υποβρυχίων, χωρίς να απαιτείται η μόνιμη παρουσία επανδρωμένων πολεμικών πλοίων σε κάθε περιοχή ενδιαφέροντος.
Για τη ναυπήγηση, η Kongsberg συνεργάζεται με τη βρετανική Balaena Maritime, με πρόβλεψη κατασκευής των σκαφών στις εγκαταστάσεις του Birkenhead, πρώην ναυπηγείο Cammell Laird. Η Thales UK θα αναλάβει τα συστήματα ανθυποβρυχιακής επιτήρησης και στρατιωτικών επικοινωνιών. Οι τρεις εταιρείες πρόκειται να υπογράψουν συμφωνίες τεχνολογικής συνεργασίας κατά τη διάρκεια του Atlantic Future Forum στο Όσλο, με στόχο να καταστεί δυνατή η παράδοση των πρώτων σκαφών προς στρατιωτική ολοκλήρωση πριν από το τέλος της δεκαετίας. Προς το παρόν, ωστόσο, το Arctic Hunter αποτελεί βιομηχανική πρόταση και όχι σύστημα που έχει ήδη παραγγείλει το Βρετανικό Ναυτικό.
Το πρόγραμμα Type 92 εντάσσεται στη βρετανική πρωτοβουλία Atlantic Bastion, η οποία αποσκοπεί στην ενίσχυση της επιτήρησης του Βόρειου Ατλαντικού απέναντι στην αυξανόμενη δραστηριότητα ρωσικών υποβρυχίων. Συνδέεται επίσης με τη συμφωνία Lunna House μεταξύ Βρετανίας και Νορβηγίας, που προβλέπει στενότερη συνεργασία στην ανάπτυξη αυτόνομων ναυτικών συστημάτων για επιχειρήσεις στον ευρωπαϊκό Βορρά. Το Λονδίνο δεν έχει ακόμη καθορίσει τον αριθμό των σκαφών Type 92 που θα αποκτήσει ούτε το τελικό χρονοδιάγραμμα ναυπήγησής τους.
Η παρουσίαση του Arctic Hunter συμπίπτει με την ενεργοποίηση της πρώτης Μοίρας Αυτόνομων Σκαφών (1st Autonomous Squadron) του Royal Navy, η οποία συγκροτήθηκε επίσημα στις 5 Νοεμβρίου στο Πόρτσμουθ. Η νέα μονάδα διαθέτει περίπου 180 στελέχη και αναλαμβάνει την επιχειρησιακή αξιοποίηση μη επανδρωμένων σκαφών, αρχικά τύπων Kraken και Rattler, στο πλαίσιο της μετάβασης προς τον υβριδικό στόλο.
Η σημασία του Arctic Hunter βρίσκεται κυρίως στη δυνατότητα διατήρησης συνεχούς ανθυποβρυχιακής παρουσίας σε μεγάλες θαλάσσιες περιοχές, με χαμηλότερες απαιτήσεις επάνδρωσης και δυνητικά μικρότερο κόστος από τις συμβατικές πολεμικές μονάδες. Παράλληλα, η χρήση εμπορικών ναυπηγείων θα μπορούσε να επιτρέψει ταχύτερη αύξηση του αριθμού των διαθέσιμων πλατφορμών. Παραμένουν, ωστόσο, κρίσιμες προκλήσεις η αξιοπιστία των συστημάτων σε πολύμηνες αποστολές, η ασφάλεια των επικοινωνιών και η αποτελεσματικότητα των αισθητήρων στις δύσκολες συνθήκες του Βόρειου Ατλαντικού.
