Η Lockheed Martin επιλέχθηκε ως μία από τις εταιρείες που θα αναπτύξουν ανταγωνιστικά πρωτότυπα για το πρόγραμμα Precision Strike Missile (PrSM) Increment 4 του Αμερικανικού Στρατού, με στόχο έναν νέο πύραυλο εδάφους-εδάφους εμβέλειας τουλάχιστον 1.000 χιλιομέτρων.
Η πρόταση της εταιρείας βασίζεται σε σύστημα πρόωσης της L3Harris, που συνδυάζει πυραυλοκινητήρα στερεών προωθητικών και αερόβιο κινητήρα ramjet, επιδιώκοντας περίπου διπλάσια επιχειρησιακή εμβέλεια από εκείνη του αρχικού PrSM.
Η επιλογή πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο συμφωνίας OTA (Other Transaction Authority), η οποία προβλέπει την ανάπτυξη και αξιολόγηση πρωτοτύπων μέσω ανταγωνιστικών πτητικών δοκιμών (flyoff) το 2027 και το 2028. Σύμφωνα με τη Lockheed Martin, η εταιρεία θα χρηματοδοτήσει τις εργασίες ανάπτυξης, δοκιμών και προετοιμασίας της σχεδίασής της για τις συγκεκριμένες αξιολογήσεις. Η επιλογή της δεν συνιστά ανάθεση σύμβασης παραγωγής, καθώς η τελική διαμόρφωση και ο ανάδοχος του προγράμματος δεν έχουν ακόμη καθοριστεί.
Η βασική τεχνολογική διαφορά του Increment 4 βρίσκεται στο σύστημα πρόωσης. Ενώ ο αρχικός PrSM χρησιμοποιεί πυραυλοκινητήρα στερεών προωθητικών, η νέα σχεδίαση της Lockheed Martin προβλέπει αρχική επιτάχυνση με πυραυλοκινητήρα και στη συνέχεια ενεργοποίηση ramjet, ο οποίος αξιοποιεί το οξυγόνο της ατμόσφαιρας για τη διατήρηση της ώσης κατά την πτήση. Η λύση αυτή περιορίζει την ανάγκη μεταφοράς οξειδωτικού για το κύριο μέρος της διαδρομής, προσφέροντας δυνατότητα σημαντικής αύξησης της εμβέλειας.
Ο νέος πύραυλος προορίζεται για την προσβολή τόσο σταθερών και μετακινούμενων χερσαίων στόχων όσο και κινούμενων ναυτικών μονάδων σε αποστάσεις τουλάχιστον 1.000 χιλιομέτρων. Η τελευταία δυνατότητα αποκτά ιδιαίτερη σημασία στον Ινδο-Ειρηνικό, όπου ο Αμερικανικός Στρατός επιδιώκει να αποκτήσει μέσα κρούσης μεγάλης εμβέλειας που θα μπορούν να υποστηρίζουν και επιχειρήσεις θαλάσσιας άρνησης περιοχής.
Ένα ακόμη βασικό χαρακτηριστικό της πρότασης είναι η διατήρηση της συμβατότητας με τους υφιστάμενους εκτοξευτές M142 HIMARS και M270A2 MLRS. Σύμφωνα με τη Lockheed Martin, το Increment 4 θα χρησιμοποιεί την ίδια υποδομή μεταφοράς και εκτόξευσης και την ίδια διεπαφή ελέγχου πυρός με το PrSM Increment 1. Αυτό θα επέτρεπε την ένταξή του στις υπάρχουσες μονάδες πυραυλικού πυροβολικού χωρίς εκτεταμένες αλλαγές στην εκπαίδευση, στις υποδομές και στην εφοδιαστική υποστήριξη.
Το χαρακτηριστικό αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς επιτρέπει την αξιοποίηση ενός ήδη διαδεδομένου δικτύου εκτοξευτών αντί της ανάπτυξης νέου οπλικού συστήματος από μηδενική βάση. Παράλληλα, δημιουργεί προϋποθέσεις για μελλοντική ενσωμάτωση και σε άλλες πλατφόρμες εκτόξευσης.
Το αρχικό PrSM αναπτύχθηκε αρχικά ως αντικαταστάτης του MGM-140 ATACMS, με μεγαλύτερη εμβέλεια, βελτιωμένη ακρίβεια και δυνατότητα μεταφοράς δύο πυραύλων ανά περιέκτη εκτόξευσης, αντί ενός ATACMS. Η βασική έκδοση Increment 1 προορίζεται κυρίως για την προσβολή χερσαίων στόχων, ενώ οι επόμενες εκδόσεις επεκτείνουν τις δυνατότητες καθοδήγησης, επιλογής στόχων και εμβέλειας.
Το Increment 4 αποτελεί την προσπάθεια ανάπτυξης μιας έκδοσης πολύ μεγαλύτερης εμβέλειας, διατηρώντας παράλληλα τους περιορισμούς διαστάσεων που επιβάλλουν οι υφιστάμενοι εκτοξευτές. Η χρήση ramjet είναι μία από τις τεχνολογικές λύσεις που εξετάζονται για την επίτευξη αυτού του στόχου.
