Με την πραγματοποίηση δύο δοκιμών εκτοξεύσεων υποβρυχίων πυραύλων cruise στις 14 Οκτωβρίου 2026, η Βόρεια Κορέα επιχειρεί να αναβαθμίσει τις στρατηγικές δυνατότητες του ναυτικού της. Στο επίκεντρο βρίσκεται το υποβρύχιο «Ήρωας Κιμ Κουν Οκ» (SSB-841), ένα εκτεταμένα τροποποιημένο ντιζελο-ηλεκτρικό υποβρύχιο, το οποίο ενδέχεται να αποτέλεσε την πλατφόρμα των εκτοξεύσεων.
Το σκάφος, που παρουσιάστηκε το 2023 ως το πρώτο «υποβρύχιο τακτικής πυρηνικής επίθεσης» της χώρας, βασίζεται στη σοβιετικής σχεδίασης κλάση Romeo. Διαθέτει χαρακτηριστική υπερυψωμένη κατασκευή πίσω από τον πύργο, με δέκα κατακόρυφους σωλήνες εκτόξευσης διαφορετικών διαμέτρων, σχεδιασμένους για την υποστήριξη ποικίλων πυραυλικών συστημάτων.
Σύμφωνα με τις νοτιοκορεατικές στρατιωτικές αρχές, οι πρόσφατες δοκιμές περιλάμβαναν εκτόξευση πυραύλου από κατακόρυφο σύστημα και δεύτερου από τορπιλοσωλήνα.
Η στρατηγική σημασία των δοκιμών υπερβαίνει την τεχνική πιστοποίηση των οπλικών συστημάτων. Η Πιονγκγιάνγκ επιδιώκει τη δημιουργία θαλάσσιας συνιστώσας πυρηνικής αποτροπής, η οποία θα μπορούσε μελλοντικά να εξασφαλίσει δυνατότητα ανταποδοτικού πλήγματος ακόμη και μετά από επίθεση εναντίον των χερσαίων πυρηνικών της δυνάμεων.
Ωστόσο, οι επιχειρησιακοί περιορισμοί παραμένουν σημαντικοί. Αποτελώντας τροποποίηση ενός υποβρυχίου που αποκτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση στη δεκαετία του 1970, η παρωχημένη σχεδίαση, η συμβατική πρόωση, η περιορισμένη υποβρύχια αυτονομία και η πιθανώς αυξημένη ακουστική υπογραφή καθιστούν το σκάφος ευάλωτο στις προηγμένες ανθυποβρυχιακές δυνατότητες της Νότιας Κορέας, της Ιαπωνίας και των ΗΠΑ.
Η Βόρεια Κορέα είχε αποκτήσει είκοσι υποβρύχια κλάσης Romeo από την πρώην ΕΣΣΔ, με τα περισσότερα να παραμείνουν και να σκουριάζουν στους ντόκους μέχρι ενδιαφερθεί ξανά για αυτά ο τωρινός της ηγέτης, το 2011. Αναλυτές υπολογίζουν ότι το υποβρύχιο «Ήρωας Κιμ Κουν Οκ» βρισκόταν στο υπόστεγο συντήρησης από το 2014 υπομένοντας βαριά παρέμβαση με κοπή και επέκταση του κύτους του, τροποποίηση του πύργου και πρόσθεση της κατασκευής πίσω από αυτόν αυξάνοντας το εκτόπισμα από τους 1.830 στους 3.000 περίπου τόνους.
Παρά τις αδυναμίες αυτές, ακόμη και ένα υποβρύχιο περιορισμένης επιβιωσιμότητας μπορεί να περιπλέξει τον αμυντικό σχεδιασμό, δημιουργώντας πρόσθετες πιθανές κατευθύνσεις πυραυλικής επίθεσης και αυξάνοντας τις απαιτήσεις θαλάσσιας επιτήρησης.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί όμως το νέο βορειοκορεατικό πρόγραμμα ανάπτυξης πυρηνοκίνητου υποβρυχίου εκτοπίσματος περίπου 8.700 τόνων, καθώς και το ενδεχόμενο ρωσικής τεχνολογικής συνδρομής, χωρίς να έχει επιβεβαιωθεί μεταφορά τεχνολογίας πυρηνικής πρόωσης.
