Τα πολεμικά πλοία χρειάζονται περισσότερους αναχαιτιστές για drone, όχι μόνο ακριβότερους πυραύλους. Κι αυτό καθώς η εμφάνιση μικρών μη επανδρωμένων αεροχημάτων σε μαζικές επιθέσεις πιέζει το κόστος κάθε εμπλοκής και το περιορισμένο απόθεμα των συστημάτων κατακόρυφης εκτόξευσης πυραύλων, των γνωστών VLS.
Εδώ μια ευέλικτη προσέγγιση έρχεται από την Ουκρανία. Η ομάδα Wild Hornets δημοσίευσε υλικό στο οποίο μικροί ελικοφόροι αναχαιτιστές STING απογειώνονται από μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας, της οικογένειας MAGURA. Η ιδέα μετατρέπει το σκάφος σε προωθημένο φορέα αναχαιτιστικών FPV, δηλαδή μικρών τηλεχειριζόμενων αεροχημάτων που μεταδίδουν εικόνα στον χειριστή.
Στην ίδια λογική εντάσσεται ελληνική πρόταση της Resilience Technologies. Η εταιρεία το Μάρτιο παρουσίασε σε άσκηση του Πολεμικού Ναυτικού εκτοξευτή όπου κάθε σωλήνας χωρά έξι FPV με την λύση να μπορεί να τοποθετηθεί σε επανδρωμένα ή μη επανδρωμένα σκάφη.
Από τη Santa María στην Ολλανδία
Η ουκρανο-ελβετική Destinus ακολουθεί πιο συμβατική αρχιτεκτονική. Στις 18 Ιουνίου 2026 εκτόξευσε ένα αναχαιτιστική Hornet B1 από κοντέινερ, στερεωμένο στο ελικοδρόμιο της ισπανικής φρεγάτας Santa María. Η επίδειξη απέδειξε ότι το συγκρότημα μπορεί να μεταφερθεί, να ασφαλιστεί και να εκτελέσει εκτόξευση πάνω σε πλοίο.
Το επόμενο, βήμα γίνεται στην Ολλανδία. Το υπουργείο Άμυνας υπέγραψε σύμβαση για ναυτικό σύστημα αντιμετώπισης drones μέσης εμβέλειας, το οποίο θα είναι με χρήση Hornet B2. Το ολλανδικό πρόγραμμα ανάπτυξης και αξιολόγησης της ιδέας, προβλέπει παράδοση συστημάτων, δοκιμές και ενσωμάτωση σε αρκετά πλοία, με ολοκλήρωση το δεύτερο τρίμηνο του 2027.
Παράλληλα, οι εταιρείες Destinus, OMT και CUBEDIN υπέγραψαν μνημόνιο συνεγρασίας για ανάπτυξη κοντέινερ 10 ή 20 ποδών που θα περιλαμβάνει τους αναχαιτιστές, τις διεπαφές και την απαιτούμενη υποδομή. Αυτό θα μπορεί να τοποθετείται σε όποιο πλοίο έχει τον συγκεκριμένο χώρο, και να μετακινείται μεταξύ σκαφών.
Οι παραπάνω λύσεις βέβαια δεν καταργούν τα δύσκολα προβλήματα εφαρμογής σε πλοίο. Το κοντέινερ πρέπει να αντέχει κραδασμούς, διάβρωση, κύματα και θερμικά φορτία. Χρειάζεται ασφαλή αποθήκευση, τροφοδοσία, επικοινωνίες και καθορισμένα τόξα εκτόξευσης. Πάνω απ’ όλα χρειάζεται πρόσβαση στους αισθητήρες και στο σύστημα μάχης του σκάφους, χωρίς να δημιουργεί δεύτερη, απομονωμένη εικόνα της τακτικής κατάστασης.
