Στην πρόσληψη 20 αποστράτων των Ενόπλων Δυνάμεων με τεχνικές ειδικότητες αεροσκαφών προχωρεί η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, επιχειρώντας να καλύψει άμεσα κρίσιμα κενά σε προσωπικό. Η σχετική πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος αναμένεται να δημοσιευθεί στις αρχές Σεπτεμβρίου 2026.

Οι θέσεις αφορούν τέσσερις μηχανικούς αεροσκαφών Τεχνολογικής ή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, έναν μηχανικό Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης, επτά τεχνικούς δομής αεροσκαφών και οκτώ ηλεκτρολογικών και ηλεκτρονικών συστημάτων. Οι συμβάσεις θα είναι ορισμένου χρόνου, με δυνατότητα ετήσιας ανανέωσης για διάστημα έως τεσσάρων ετών.

Η επιλογή αυτή έχει βέβαια επιχειρησιακό πλεονέκτημα για την κρατική εταιρεία, μιας και οι απόστρατοι διαθέτουν πολυετή εμπειρία, γνωρίζουν τα στρατιωτικά αεροσκάφη και τις αυστηρές διαδικασίες συντήρησής τους και μπορούν να ενταχθούν στην παραγωγή με περιορισμένο χρόνο προσαρμογής.

Πρόκειται, ωστόσο, περισσότερο για συμβιβασμό παρά για μακροπρόθεσμη απάντηση στο πρόβλημα στελέχωσης. Η επαναφορά προσωπικού που έχει ήδη ολοκληρώσει μια πλήρη στρατιωτική σταδιοδρομία, διατηρεί υψηλή τη διάμεση ηλικία του ανθρώπινου δυναμικού της ΕΑΒ. Και δεν δημιουργεί από μόνη της την επόμενη γενιά ειδικευμένων εργαζομένων ούτε εξασφαλίζει τη μεταφορά γνώσης σε βάθος χρόνου.

Η ουσιαστική ανάγκη της εταιρείας είναι η σταθερή είσοδος νέων μηχανικών, ηλεκτρονικών, τεχνικών αεροσκαφών και ειδικών στις σύγχρονες ψηφιακές τεχνολογίες. Οπότε χρειάζονται προσλήψεις νεότερου προσωπικού, ανταγωνιστικές αποδοχές, οργανωμένη εκπαίδευση και ένα σύστημα μαθητείας δίπλα στους έμπειρους τεχνικούς.

Η ηγεσία της ΕΑΒ γνωρίζει τα παραπάνω ζητήματα, ενώ η εταιρεία επιβαρύνθηκε ιδιαίτερα (ανοήτως και άδικα) τα χρόνια των μνημονίων, καθώς λόγω απαγόρευσης προσλήψεων δεν μπορούσε να ανανεώσει το προσωπικό της, ούτε και να το αμείψει ανταγωνιστικά. Έτσι παρατηρήθηκε και εκροή εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, ένα δηλαδή εσωτερικό “brain drain”.

Πάντως η ενίσχυση της εταιρείας σε προσωπικό (έχει φθάσει τα 1.972 άτομα με βάση στοιχεία του 2025) επιχειρείται να γίνει και με συμβάσεις ορισμένου έργου, όπως η πρόσφατη προκήρυξη του Μαϊου για 268 άτομα για 12μηνο, και με αποστράτους, και με νέους εργαζόμενους με μόνιμη σχέση εργασίας αορίστου χρόνου (στο τέλος του 2025 είχε δημοσιευθεί σχετική προκήρυξη για 150 άτομα).

Ερωτήματα εγείρει και η ειδική νομοθετική μεταχείριση στο συγκεκριμένο θέμα των αποστράτων. Καθώς στον νόμο 5301/2026 που ψηφίστηκε το Μάιο φέτος (νόμος-σκούπα κυρίως για φορολογικά, αλλά ενσωματώθηκαν ένα σωρό διατάξεις για μη σχετικά θέματα), προβλέπεται στο άρθρο 104, ειδικά για την ΕΑΒ τα εξής: Ότι μπορεί να προσλαμβάνει αποστράτους των Ενόπλων Δυνάμεων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, που μπαίνουν σε κλιμάκια αμοιβών βάσει προϋπηρεσίας, και ότι οι συγκεκριμένοι εφόσον είναι κάτω των 62 ετών (που πρακτικά είναι όλοι…) συνεχίζουν να παίρνουν την πλήρη σύνταξη τους.

Το ζήτημα είναι ότι αυτή η -καλών προθέσεων- ρύθμιση δημιουργεί διαφορετικούς όρους στην αγορά τεχνικής υποστήριξης αεροσκαφών. Όπου οι ιδιωτικές ελληνικές εταιρείες του κλάδου απασχολούν επίσης αποστράτους και έμπειρους τεχνικούς, αλλά για να τους προσελκύσουν ή να τους διατηρήσουν οφείλουν να προσφέρουν σημαντικές μισθολογικές απολαβές και κίνητρα.

Στην ουσία και για να μην περιγράφουμε στρογγυλεμένα το ζήτημα: Η ελληνική αγορά υπηρεσιών αεροπορικής υποστήριξης είναι “μικρό χωριό” με λίγες ιδιωτικές εταιρείες και την κρατική ΕΑΒ να έχει τον κυρίαρχο ρόλο. Όλοι μαζί προσπαθούν να βρουν το εξειδικευμένο προσωπικό που χρειάζονται, αλλά και να εξελίξουν νέο, οπότε μεταξύ τους ανταγωνίζονται δυναμικά. Είναι όμως αυτός ο ανταγωνισμός “ελεύθερος”; Εξυπηρετεί και την κρίσιμη μάζα της ΕΑΒ; Ή μήπως θα έπρεπε να βρεθεί μια κλαδική λύση από όλους τους μετέχοντες, με νομοθετική κιόλας ρύθμιση, που να αποκαθιστά τον ανοιχτό ανταγωνισμό στην αγορά εργασίας, αλλά και να επιτρέπει την συνεργασία μεταξύ ιδιωτικού και κρατικού “πλανήτη”, πάνω σε έτσι κι αλλιώς πολύ συγκεκριμένα πεδία εργασιών και συμβάσεων;

Παρενθετικά στην γειτονική Τουρκία, η μέση ηλικία των εργαζομένων στην κρατική Aselsan είναι 32 έτη, στην επίσης κρατική αεροδιαστημική Turkish Aerospace Industries, 34 έτη και στην ιδιωτική κατασκευάστρια drones, Baykar, μόλις τα 29 έτη. Με όλες τις αμυντικές εταιρείες να έχουν δημιουργήσει στιβαρούς δεσμούς με τα πανεπιστήμια και τον ερευνητικό τομέα και να προσλαμβάνουν χιλιάδες νέους αποφοίτους κάθε χρόνο, γνωρίζοντας το αυτονόητο, ότι οι νέοι μηχανικοί και τεχνικοί είναι που θα δώσουν την πνοή ανάπτυξης.