Καταφτάνοντας στην Ανατολή για να λάβει μέρος στη Δεύτερη Σταυροφορία, ο στρατός του Γερμανού βασιλιά Κορράδου του Γ΄είχε σκοπό να ενωθεί με τον αντίστοιχο Φραγκικό στην Κωνσταντινούπολη, ώστε να βαδίσουν μαζί μέσω των βυζαντινών εδαφών προς τους Αγίους Τόπους. Το σχέδιο έδειχνε να αντιγράφει την Πρώτη Σταυροφορία, αλλά φτάνοντας στα περίχωρα της Πόλης, οι 20.000 Γερμανοί άρχισαν να συμπεριφέρονται τόσο βάναυσα στον τοπικό πληθυσμό που ήρθαν σε σύγκρουση με τον στρατό του αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού. Αναγκάζοντας τον να τους διώξει άμεσα, χωρίς να περιμένουν τους συμμάχους τους.
Η κίνηση του Μανουήλ αντιμετωπίστηκε με εχθρότητα από τους Γερμανούς και τους χρονογράφους τους αλλά η έλλειψη πειθαρχίας στο στρατόπεδό τους και οι “αβρότητες” τους δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές. Άλλωστε, η ανακήρυξη του βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας σε “Ρωμαίο Αυτοκράτορα” από τον Πάπα στα τέλη του 10ου αιώνα, έθετε τους Γερμανούς ηγεμόνες σε αντιπαράθεση με τον αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, που είχε τον ίδιο τίτλο.
Η συνέχεια στο Military History
