Στις εγκαταστάσεις της De Havilland Canada, έχει ξεκινήσει η παραγωγή των πυροσβεστικών DHC-515, με ήδη 4 να είναι σε διάφορα στάδια κατασκευής. Θυμίζουμε πως επτά συνολικά αεροσκάφη προορίζονται για την Ελλάδα.
Στην χώρα μας βέβαια ήδη τα -515, σκοπίμως ή λόγω αγνοίας, παρουσιάζονται ως “θαυματουργά” και πως θα μας “σώσουν μια και έξω από τις πυρκαγιές”. Κάτι που δεν ισχύει. Θα ενισχύσουν βέβαια ως νέα και σύγχρονα την πυροσβεστική μας ικανότητα, αλλά παράλληλα θα αποσύρονται τα εξαντλημένα ελληνικά CL-215. Και βέβαια κανένα πυροσβεστικό εναέριο μέσο, όσο καλό τεχνολογικά και να είναι και όσο αποφασισμένο και γενναίο πλήρωμα και να έχει, δεν είναι “μαγικό ραβδί”.
Κάθε Canadair (ή ότι άλλο φαντασιώνεται ο καθένας, από τα ρώσικα Beriev και Kamov μέχρι τα μετασκευασμένα αμερικανικά DC-10) έχει τεχνικά και επιχειρησιακά όρια, έχει αντοχές που δεν μπορείς να τις ξεπεράσεις. Δεν μπορεί να πετάνε 24 ώρες το 24ωρο, δεν κάνουν ρίψεις νύχτα, θέλουν προσγείωση και τεχνικό έλεγχο, επισκευές, συντήρηση, αλλαγή πληρωμάτων, δεν μπορούν να επιχειρούν σε θυελλώδεις ανέμους, σε τρικυμία δεν μπορεί να κάνουν υδροληψία, χρειάζεται να τηρούν κανόνες ασφαλείας, το ελληνικό ανάγλυφο έχει και πολλές δυσπρόσιτες ζώνες (από καλώδια ρεύματος, κλίση εδάφους, κατοικίες, δράση επίγειων δυνάμεων κ.ο.κ.).
Έτσι η ονείρωξη, η ελπίδα, η διαφήμιση, ότι “έρχονται και τελειώνει το πρόβλημα των πυρκαγιών” δεν θα εκπληρωθεί. Αν δεν συνοδευτεί από πολλά ακόμη, τόσο υποδομών και μηχανημάτων, κυρίως οργάνωσης και εκπαίδευσης, κυριότερα προσωπικού και πάνω από όλα πρόληψης. Και βέβαια πολιτικής βούλησης για μια άλλη προσέγγιση στην πυρόσβεση, πέρα από το “αγοράσαμε, τι άλλο θέτε”.
