Σημαντικές τροποποιήσεις απαιτούνται στο διαστημόπλοιο Orion της NASA, καθώς η αναθεωρημένη αρχιτεκτονική του προγράμματος Artemis προβλέπει ότι το Starship της SpaceX θα αναλάβει την κύρια αποστολή για τη μεταφορά του προς τη Σελήνη. Η αλλαγή αυτή δημιουργεί νέες απαιτήσεις για το σύστημα πρόωσης, τις δεξαμενές καυσίμων και τη δομική αντοχή του Orion, το οποίο δεν είχε αρχικά σχεδιαστεί για να πραγματοποιεί το συγκεκριμένο σκέλος της αποστολής με αυτή τη διαμόρφωση.

Σύμφωνα με τον Kirk Shireman, επικεφαλής του προγράμματος Orion στη Lockheed Martin, ο οποίος μίλησε στο Ars Technica στις 19 Νοεμβρίου, η NASA αναπροσάρμοσε τον σχεδιασμό των επόμενων αποστολών Artemis, επιδιώκοντας μεγαλύτερη ευελιξία στην αξιοποίηση των σεληνακάτων που αναπτύσσουν η SpaceX και η Blue Origin.

Στη νέα αρχιτεκτονική για αποστολές με το Starship, η σεληνάκατος θα ανεφοδιάζεται με προωθητικά και στη συνέχεια θα συναντά το Orion σε υψηλή περίγεια τροχιά. Μετά τη σύνδεση των δύο διαστημοπλοίων, το Starship θα πραγματοποιεί τον κύριο ελιγμό επιτάχυνσης για την αναχώρηση προς τη Σελήνη, γνωστό ως Translunar Injection (TLI). Δύο από τους τέσσερις αστροναύτες θα μεταφέρονται αργότερα στο Starship για την κάθοδο στη σεληνιακή επιφάνεια.

Η ιδιαιτερότητα είναι ότι, λόγω της διάταξης σύνδεσης, το Orion θα ταξιδεύει με αντίστροφο προσανατολισμό από εκείνον για τον οποίο είχε αρχικά σχεδιαστεί. Το Ευρωπαϊκό Τμήμα Υπηρεσιών (European Service Module – ESM), το οποίο κατασκευάζεται από την Airbus για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας (ESA), θα βρίσκεται προς την κατεύθυνση της κίνησης, ενώ η κάψουλα του πληρώματος θα ακολουθεί.

Η αντιστροφή αυτή δημιουργεί πρόβλημα στις δεξαμενές προωθητικών του ESM. Κατά την επιτάχυνση, τα υγρά προωθητικά θα μετατοπίζονται προς την αντίθετη πλευρά από εκείνη που προβλέπει ο αρχικός σχεδιασμός, δηλαδή προς την περιοχή εισαγωγής του αερίου που χρησιμοποιείται για τη συμπίεση και την τροφοδοσία των δεξαμενών.

Η είσοδος υγρού προωθητικού στο κύκλωμα αερίου θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές δυσλειτουργίες. Για τον λόγο αυτό, η ESA και η Airbus εργάζονται σε τροποποιήσεις των δεξαμενών και των σχετικών υποσυστημάτων, ώστε να εξασφαλιστεί η ασφαλής λειτουργία τους με τον νέο προσανατολισμό.

Ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση αποτελούν τα φορτία επιτάχυνσης. Ο αρχικός σχεδιασμός του Orion προέβλεπε επιταχύνσεις περίπου 0,1–0,15 g κατά τον ελιγμό αναχώρησης προς τη Σελήνη, με τη χρήση του δικού του συστήματος πρόωσης. Με το Starship να παρέχει την ώση, οι επιταχύνσεις ενδέχεται να φτάσουν περίπου τα 0,8–1 g, δηλαδή να είναι πέντε έως δέκα φορές μεγαλύτερες και να ασκούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Αυτό σημαίνει ότι η δομή του Orion, τα σημεία σύνδεσης και τα επιμέρους υποσυστήματά του πρέπει να αξιολογηθούν και να πιστοποιηθούν για φορτία που δεν αποτελούσαν μέρος του αρχικού επιχειρησιακού σχεδιασμού. Πρόκειται για ουσιαστική μεταβολή των μηχανικών συνθηκών υπό τις οποίες θα λειτουργεί το διαστημόπλοιο.

Παράλληλα, η NASA έχει αναθεωρήσει και την αποστολή Artemis III, η οποία πλέον προβλέπεται να πραγματοποιηθεί το 2027 ως δοκιμή σε χαμηλή περίγεια τροχιά, χωρίς προσελήνωση. Στόχος είναι η αξιολόγηση διαδικασιών συνάντησης και σύνδεσης του Orion με οχήματα δοκιμών των SpaceX και Blue Origin, σε μια αποστολή διάρκειας περίπου δύο εβδομάδων.

Η αλλαγή δημιουργεί πρόσθετες τεχνικές απαιτήσεις, καθώς το Orion έχει σχεδιαστεί κυρίως για πτήσεις πέρα από τη χαμηλή περίγεια τροχιά. Στο περιβάλλον αυτό, οι θερμικές συνθήκες διαφέρουν σημαντικά από εκείνες μιας αποστολής στο βαθύ Διάστημα, απαιτώντας προσαρμογές στη θερμική διαχείριση της καμπίνας, των ηλεκτρονικών συστημάτων και της κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας.

Εξετάζονται ακόμη και σχετικά μικρές αλλαγές, όπως η αφαίρεση ορισμένων εξωτερικών θερμικών ταινιών, προκειμένου να προσαρμοστεί η θερμική συμπεριφορά του οχήματος στις νέες συνθήκες.

Ένα δεύτερο πρόβλημα αφορά την αυξημένη έκθεση σε διαστημικά συντρίμμια και μικρομετεωροειδή (MMOD). Η χαμηλή περίγεια τροχιά παρουσιάζει διαφορετικό και, ως προς τα τεχνητά συντρίμμια, αυξημένο κίνδυνο σε σχέση με το περιβάλλον για το οποίο είχε αρχικά σχεδιαστεί η αποστολή. Η NASA και η Lockheed Martin πραγματοποιούν σχετική αξιολόγηση, η οποία αναμένεται να ολοκληρωθεί γύρω στον Ιανουάριο του 2027. Εφόσον κριθεί αναγκαίο, μπορεί να τροποποιηθεί και η τροχιά της Artemis III.

Οι αλλαγές πραγματοποιούνται υπό έντονη πίεση χρόνου. Η Lockheed Martin έχει οργανώσει την παραγωγή και τις εργασίες προετοιμασίας του Orion σε τρεις βάρδιες, προκειμένου να υποστηρίξει τον στόχο πραγματοποίησης της Artemis III το 2027 και την προετοιμασία των επόμενων οχημάτων.

Ο Shireman παραδέχθηκε ότι το προηγούμενο χρονοδιάγραμμα δεν διέθετε ουσιαστικά κανένα περιθώριο καθυστέρησης, χαρακτηρίζοντας τη σημερινή προσπάθεια ιδιαίτερα απαιτητική. Υπογράμμισε, πάντως, ότι η επιτάχυνση των εργασιών δεν πρέπει να οδηγήσει στην αποδοχή αδικαιολόγητων κινδύνων.

Η νέα αρχιτεκτονική του Artemis μεταφέρει έτσι μέρος της τεχνικής πολυπλοκότητας από τις σεληνακάτους στο Orion. Η αξιοποίηση της μεγάλης προωστικής ικανότητας του Starship μπορεί να απλοποιήσει ορισμένες φάσεις των σεληνιακών αποστολών, αλλά απαιτεί ουσιαστικές τροποποιήσεις σε ένα διαστημόπλοιο που βρίσκεται ήδη σε προχωρημένο στάδιο ανάπτυξης και πιστοποίησης.