Κυκλοφορεί ως ερώτημα σήμερα στο δημόσιο λόγο, από πολιτικά πρόσωπα: «Να βοηθήσουμε τη σεισμόπληκτη Τουρκία παρά τα όργια επιθετικότητας που κάνει εναντίον μας, μα και τη διαχρονική αδικία, στην Κύπρο το ’74, στη Μικρασία το ’22, στην Πόλη το ΄55, για να θυμηθούμε μόνο τα πιο πρόσφατα; Τις απειλές του Ερντογάν, τα χυδαία ‘θα έρθουμε νύχτα’ και τα ‘έχουμε πύραυλους για την Αθήνα’»; Η απάντηση μας είναι ξεκάθαρη: Ναι. Και παραθέτουμε όσο πιο σύντομα γίνεται τους λόγους.

  1. Είναι ηθική και πολιτισμική μας υποχρέωση προς τον Τουρκικό λαό. Σήμερα και αύριο δεν θα στενάζει ούτε ο Ερντογάν στο υπερφίαλο παλάτι του, ούτε οι Τούρκοι ολιγάρχες του κύκλου του. Θα στενάζει ο απλός άνθρωπος στη γειτονική χώρα.
  2. Είναι διεθνής μας υποχρέωση με βάση τις αρχές αλληλεγγύης, αλληλοβοήθειας, συνύπαρξης, του ΟΗΕ, της Ε.Ε. και πολλών άλλων οργανισμών στους οποίους μετέχουμε. Όλα αυτά με τα οποία η Ελλάδα δηλώνει διεθνώς ότι πορεύεται και τηρεί.
  3. Είναι νομική μας υποχρέωση με βάση το Σύνταγμα μας, το οποίο μόλις στο άρθρο 2 δηλώνει πως η χώρα επιδιώκει «την εμπέδωση της ειρήνης…καθώς και την ανάπτυξη των φιλικών σχέσεων μεταξύ των λαών και κρατών».
  4. Είναι θρησκευτική μας υποχρέωση -για όσους πιστεύουν- κεντρική μάλιστα στην αγαπητική φύση του Χριστιανισμού.
  5. Είναι ιστορική αναγκαιότητα, καθώς και στο παρελθόν Ελλάδα και Τουρκία βοήθησαν η μια την άλλη σε αντίστοιχες καταστροφές. Η τότε εμπειρία καταγράφηκε στο συλλογικό υποσυνείδητο, στις ιστορικές δέλτους, και πρέπει να ξαναγραφεί νέο κεφάλαιο.
  6. Είναι μια κίνηση ήπιας ισχύος, πέρα δηλαδή από εξοπλισμούς και αμυντικές προετοιμασίες. Και δεν υπάρχει χώρα που να της περισσεύει το αντίστοιχο κεφάλαιο, το οποίο διαρκώς οφείλει να μεγιστοποιεί.
  7. Είναι μια διαυγής απόδειξη διαφορετικότητας από την επιθετικότητα και την απειλή που συναντάμε. Και τη χρειαζόμαστε, πολύ περισσότερο από γραφειοκρατικές συσκέψεις «μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης» και λοιπών τυπικών επαφών.
  8. Είναι τελικά μια απόδειξη «ελληνικότητας». Η οποία δεν μπορεί να εξαντλείται στο τουριστικά γραφικό, στο φολκλορικά επιδερμικό και αρχαιολαγνικό, στην αυτάρεσκη επίκληση του «μας οφείλει η Δύση τον πολιτισμό της», στον αυτοκολακευτικό της «ένδοξης καταγωγής», ή στο μίζερο της αυτολύπησης και της διαρκούς μεμψιμοιρίας. Αν η «ελληνικότητα» ενσωματώνει μια στάση ζωής αυτή πρέπει να είναι και του Άδμητου, που στην πιο μεγάλη του θλίψη δηλώνει «Στ᾽ άλλα δεινά θα πρόσθετα και τούτο, να πουν το σπίτι αυτό εχθρικό στους ξένους». (Ευριπίδη, Άλκηστις, 556-557).

Για τα αμυντικά υπάρχει και το μεθαύριο και κάθε μέρα εφεξής.