Ένα εξαιρετικά επικίνδυνο σενάριο για την επόμενη φάση της σύγκρουσης με το Ιράν φέρνει στο προσκήνιο ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τάκερ Κάρλσον (όχι ο πλέος αξιόπιστος αλλά διατηρεί σημαντικές επαφές με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα), υποστηρίζοντας ότι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου πιέζει τον Ντόναλντ Τραμπ να εξετάσει ακόμη και τη χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον ιρανικών εγκαταστάσεων.
Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, ο πιο πιθανός στόχος είναι το όρος Pickaxe (αυτή είναι η αγγλική απόδοση του περσικού ονόματος του Kuh-e Kolang Gaz La) στο κεντρικό Ιράν, στην περιοχή του Ισφαχάν, εκεί που ήδη υπάρχει η ιρανική πυρηνική εγκατάσταση του Νατάνζ. Σε αυτό το όρος οι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών εκτιμούν ότι η Τεχεράνη έχει επανεκκινήσει δραστηριότητες εμπλουτισμού ουρανίου. Πρόκειται για εγκατάσταση που βρίσκεται σε μεγάλο βάθος, κάτω από κάπου 100 μέτρα συμπαγούς γρανίτη. Ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό εξηγεί γιατί συζητείται ένα τόσο ακραίο ενδεχόμενο. Η μεγάλη προστασία λόγω βάθους δημιουργεί αμφιβολίες για το κατά πόσον ακόμη και οι ισχυρότερες συμβατικές διατρητικές βόμβες των ΗΠΑ θα μπορούσαν να καταστρέψουν αποτελεσματικά τις υπόγειες υποδομές.
Ήδη ο Τράμπ έχει απειλήσει ότι θα χτυπήσει τον συγκεκριμένο στόχο αλλά δεν έχει ακόμη εκδηλωθεί σχετική επίθεση, ενώ το Ιράν έχει απαντήσει πως σε τέτοια περίπτωση θα “ανοίξουν οι πύλες της κολάσεως”.
Θυμίζουμε ότι πλήγματα κατά του Ιράν, με μεγάλες διατρητικές βόμβες είχαν γίνει και τον Ιούνιο του 2025, όταν βομβαρδιστικά Β2 είχαν ρίξει τις GBU-57 Massive Ordnance Penetrator (MOP) των σχεδόν 14 τόνων, σε υπόγεια συγκροτήματα πυρηνικών ερευνών, στο Νατάνζ (σε μικρή απόσταση από την ορεινή εγκατάσταση που είναι ο νέος στόχος) και στο Fordow, για να τα διαλύσουν αλλά και “σφραγίσουν”, ώστε να μην είναι δυνατή η πρόσβαση σε αυτά.
Η υποτιθέμενη επιλογή πυρηνικού όπλου συνδέεται επομένως με την επιδίωξη καταστροφής ενός εξαιρετικά θωρακισμένου στόχου και όχι με ένα γενικευμένο πλήγμα εναντίον ιρανικών πόλεων. Αυτό, ωστόσο, δεν περιορίζει τις πιθανές ανθρωπιστικές και περιβαλλοντικές συνέπειες.
Το μεγαλύτερο διακύβευμα σε ένα τέτοιο σενάριο, είναι η κατάρρευση του «πυρηνικού ταμπού», δηλαδή της διεθνούς αντίληψης ότι τα πυρηνικά όπλα δεν πρέπει να χρησιμοποιηθούν ξανά μετά τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι το 1945.
Έτσι μια αμερικανική πυρηνική επίθεση, ακόμη και περιορισμένης κλίμακας και σε μια ερημική περιοχή -ας υποθέσουμε και με λίγες ανθρώπινες απώλειες- θα δημιουργούσε προηγούμενο με δυνητικά καταστροφικές συνέπειες. Για παράδειγμα η Ρωσία θα μπορούσε να επικαλεστεί την αμερικανική ενέργεια για να δικαιολογήσει αντίστοιχες επιλογές στην Ουκρανία, ενώ η αποτροπή μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν και στην Κορεατική Χερσόνησο θα δεχόταν πρόσθετες πιέσεις.
Επίσης στο εσωτερικό των ΗΠΑ, μια τέτοια απόφαση θα μπορούσε να προκαλέσει βαθιά πολιτική και θεσμική κρίση. Πέρα από τις αναμενόμενες αντιδράσεις των Δημοκρατικών, σοβαρές διαφωνίες ενδέχεται να ανακύψουν και στους Ρεπουμπλικανούς, ιδιαίτερα στην πτέρυγα που αντιτίθεται σε νέες στρατιωτικές περιπέτειες στη Μέση Ανατολή. Παράλληλα, θα ανακύψουν ερωτήματα για τη νομιμότητα, την αναλογικότητα και τη στρατιωτική αναγκαιότητα της χρήσης πυρηνικού όπλου.
Φυσικά το γεωπολιτικό ρίσκο είναι τεράστιο. Το Ιράν θα μπορούσε να απαντήσει – όπως έχει ήδη προειδοποιήσει- με μαζικές επιθέσεις εναντίον αμερικανικών βάσεων, ισραηλινών στόχων και ενεργειακών υποδομών στον Περσικό Κόλπο. Ήδη, σύμφωνα με το Reuters, οι αραβικές μοναρχίες ανησυχούν ότι μια νέα σύγκρουση -με συμβατικά όπλα βέβαια- θα μετατρέψει τις αμερικανικές εγκαταστάσεις στο έδαφός τους ξανά σε στόχους αντιποίνων.
Το τελικό παράδοξο είναι ότι μια πυρηνική επίθεση με στόχο να αποτρέψει την απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Ιράν θα μπορούσε τελικά να ενισχύσει την επιδίωξη άλλων κρατών να αποκτήσουν τα δικά τους ίδια όπλα, θεωρώντας πως αυτά είναι η “μόνη λύση ισχύος” σε ένα κόσμο ρευστότητας και νέων απειλών, που δεν θα μπορεί να τηρήσει ούτε την κορυφαία “δέσμευση” του από τις φριχτές εμπειρίες του παρελθόντος.
Έτσι, το ερώτημα δεν είναι μόνο εάν οι ΗΠΑ μπορούν να καταστρέψουν ένα υπόγειο ιρανικό συγκρότημα, αλλά ποιο θα είναι το τίμημα για τη διεθνή ασφάλεια εάν χρησιμοποιήσουν το όπλο που ο κόσμος αποφεύγει εδώ και 81 χρόνια.
