Η αεράμυνα μικρών αποστάσεων αντιμετωπίζει πλέον μια δοκιμασία διαφορετικής κλίμακας από εκείνη για την οποία σχεδιάστηκαν τα παραδοσιακά συστήματα. Έτσι σε μια σύγχρονη σύρραξη μπορούν να εμφανιστούν έως και ταυτόχρονα μικρά αναγνωριστικά drones, φθηνά περιφερόμενα πυρομαχικά, πύραυλοι και επανδρωμένα αεροσκάφη. Άρα η επιτυχία της αεράμυνας κρίνεται πλέον τόσο από την πιθανότητα καταστροφής κάθε στόχου όσο και από το κόστος, το απόθεμα και τον χρόνο επαναγέμισης του αμυνόμενου.
Σε αυτό το πρόβλημα απαντά η ιαπωνική πρόθεση ανάπτυξης του συστήματος Close Range Air Defense System (CRADS). Στο σχετικό αίτημα προϋπολογισμού του ιαπωνικού υπουργείου Άμυνας για το οικονομικό έτος 2027, το CRADS περιγράφεται ως συνδυασμός κατευθυνόμενου βλήματος, αυτόματου πυροβόλου και λέιζερ, όπλα πάνω σε ένα όχημα, για αποτελεσματική αντιμετώπιση ποικίλων εναέριων απειλών, ανάμεσά τους χαμηλού κόστους UAV που μπορούν να χρησιμοποιηθούν μαζικά.
Τρεις αναχαιτιστές για τρία διαφορετικά προβλήματα
Ο πύραυλος προσφέρει εμβέλεια, κινηματική επίδοση και δυνατότητα προσβολής απαιτητικών στόχων πριν αυτοί φθάσουν πολύ κοντά. Η αξία του είναι μεγάλη όταν ο στόχος είναι γρήγορος, ελισσόμενος ή φέρει ισχυρό φορτίο. Η κατανάλωσή του απέναντι σε κάθε μικρό τετρακόπτερο μετατρέπει γρήγορα μια τακτική επιτυχία σε οικονομική και εφοδιαστική ήττα.
Το πυροβόλο καλύπτει το μεσαίο σκαλοπάτι. Προσφέρει πολλές βολές και σχετικά ώριμη τεχνολογία. Η αποτελεσματικότητά του εξαρτάται από την ακρίβεια του συστήματος ελέγχου πυρός, το είδος του πυρομαχικού και την ποιότητα της ιχνηλάτησης ενός μικρού στόχου. Προγραμματιζόμενα πυρομαχικά δημιουργούν νέφος θραυσμάτων στο κατάλληλο σημείο και βελτιώνουν την ανταλλαγή κόστους. Το πυροβόλο παραμένει περιορισμένο από τη γραμμή βολής, τη διασπορά, την ασφάλεια γύρω από το προστατευόμενο σημείο και το φυσικό απόθεμα πυρομαχικών.
Τέλος, το λέιζερ υπόσχεται εξαιρετικά χαμηλό κόστος ανά βολή και θεωρητικά τεράστια δυνατότητα βολών, όσο βέβαια υπάρχει ηλεκτρική ισχύς και επαρκής ψύξη. Η απόδοσή όμως της δέσμης λέιζερ επηρεάζεται από υγρασία, νέφη, σκόνη, καπνό, θερμικές αναταράξεις και τον χρόνο που πρέπει να παραμείνει πάνω στον στόχο μέχρι να του προξενήσει ζημιά.
Ένα ολοκληρωμένο CRADS χρειάζεται έναν κοινό αισθητηριακό και διοικητικό βρόχο που θα αναγνωρίζει τον στόχο, θα εκτιμά την απειλή με πρόβλεψη και του σημείου εμπλοκής και τελικά θα αναθέτει την αναχαίτιση το κατάλληλο μέσο. Άρα το λογισμικό πρέπει να επιλέγει πότε αξίζει ένας πύραυλος, πότε αρκεί μια ριπή και πότε οι συνθήκες επιτρέπουν μια βολή λέιζερ.
