Ο ΚαΨιΜιτζής ξεκίνησε σήμερα με δύο καφέδες. Ο πρώτος για να ανοίξει το μάτι και ο δεύτερος για να ανοίξει τον φάκελο των προγραμμάτων του Ελληνικού Στρατού. Κανονικά χρειάζεται και τρίτος. Ή ένα τραπέζι ρουλέτας, με μπίλια, μάρκες και κάποιον να φωνάζει «όλα στο μαύρο».
Ας ξεκινήσουμε όμως με τα καλά νέα. Πρωί είναι, δεν γίνεται να μπούμε από την πρώτη παράγραφο στις μαύρες πλερέζες.
Τα καλά νέα των ΣΤΡΑΪΚΕΡ
Οι ελληνικές ενέργειες για την απόκτηση των περίπου 300 ΣΤΡΑΪΚΕΡ συνεχίζονται. Και, από όσα μαθαίνω, ο Ελληνικός Στρατός έχει αρχίσει ήδη να σκέφτεται πώς θα αξιοποιήσει τα οχήματα όσο το δυνατόν συντομότερα.
Αυτό είναι εξαιρετικά θετικό. Για μία φορά δεν περιμένουμε να φτάσουν τα οχήματα για να ανακαλύψουμε μετά τις μονάδες, την εκπαίδευση και την υποστήριξή τους. Η δουλειά έχει αρχίσει από πριν, όπως έπρεπε.
Τα περίπου 300 ΣΤΡΑΪΚΕΡ που μπορούν να περάσουν στον ΕΣ δεν είναι όλα ίδια. Μιλάμε για μια οικογένεια οχημάτων με εκδόσεις μεταφοράς προσωπικού, αναγνώρισης, διοίκησης και μεταφοράς όλμων. Μπορούν να στηθούν ομοιογενείς σχηματισμοί, αρκεί να αποφασιστούν έγκαιρα οι μονάδες, οι επικοινωνίες, τα όπλα, η εκπαίδευση και η υποστήριξη.
Το σωστό είναι να επιλεγεί γρήγορα ένας πρώτος σχηματισμός, να πάρει τα οχήματα, να τα δουλέψει σε πραγματικές ασκήσεις και να επιστρέψει παρατηρήσεις. Όχι να μοιραστούν παντού από λίγο, ώστε να μη φτάνουν πουθενά, και να αρχίσουν μετά οι μονάδες να ανταλλάσσουν ανταλλακτικά με τη γνωστή ελληνική μέθοδο «στείλε μου δύο και θα σου χρωστάω τρία».
Τα τροχοφόρα έχουν πλεονεκτήματα στα νησιά, στους δρόμους και στις γρήγορες μετακινήσεις με μικρότερη επιβάρυνση υποστήριξης. Δεν πρόκειται να λύσουν κάθε αποστολή. Στον λασπωμένο Έβρο η ερπύστρια εξακολουθεί να έχει άλλη αξία. Γι’ αυτό χρειάζεται σχέδιο και όχι θρησκευτική επιλογή ανάμεσα σε τροχό και ερπύστρια.
Και φυσικά να μπει ελληνική βιομηχανία στη συντήρηση, χωρίς να σχεδιάσουμε πρώτα το υπερ-ΣΤΡΑΪΚΕΡ που θα έχει λέιζερ, πυραύλους, καφετιέρα και θα πετάει τα Σαββατοκύριακα. Πρώτα τα παίρνουμε, τα βάζουμε γρήγορα σε υπηρεσία και μετά τα βελτιώνουμε με μέτρο.
Τα ΣΤΡΑΪΚΕΡ είναι ΤΟΜΠ. Τα ΤΟΜΑ λείπουν
Κάπου εδώ σταματούν τα καλά νέα. Τα ΣΤΡΑΪΚΕΡ είναι ΤΟΜΠ, τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού. Δεν είναι ΤΟΜΑ. Είναι πολύτιμα, αλλά παράλληλα χρειαζόμαστε πραγματική λύση ΤΟΜΑ.
Τα ελάχιστα ΜΑΡΝΤΕΡ δεν φτάνουν ούτε για ζήτω. Είναι καλά οχήματα, ασφαλώς καλύτερα από όσα αντικατέστησαν, αλλά ο αριθμός τους δεν αλλάζει την εικόνα του Μηχανοκίνητου Πεζικού. Ο ΕΣ εξακολουθεί να έχει τεράστιους αριθμούς Μ113 και το κενό των ΤΟΜΑ παραμένει ορθάνοιχτο.
Το ΤΟΜΑ δεν είναι απλώς όχημα που μεταφέρει στρατιώτες. Πρέπει να ακολουθεί τα άρματα, να προστατεύει την ομάδα πεζικού και να μάχεται μαζί της. Αν το Πεζικό φτάνει στο πεδίο με όχημα άλλης εποχής και μετά κατεβαίνει για να αντιμετωπίσει σύγχρονα πυροβόλα, αντιαρματικά και ΝΤΡΟΟΥΝ, δεν έχουμε μηχανοκίνηση. Έχουμε μεταφορά μέχρι το πρόβλημα.
Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ επιστρέφει
Μιλώντας για οχήματα που υπάρχουν ήδη, έμαθα πως ξαναέπεσε στο τραπέζι ο εκσυγχρονισμός των ΛΕΩΝΙΔΑΣ. Ειδικά τα τελευταία οχήματα έχουν χαλύβδινο πήγμα που μπορεί να αποτελέσει βάση σοβαρής αναβάθμισης.
Μιλάω για κινητήρα, μετάδοση, ανάρτηση, προστασία, ηλεκτρονικά, θερμικά, επικοινωνίες και σοβαρό πύργο. Υπάρχει ήδη συγκεκριμένη πρόταση αναβάθμισης πάνω στο χαλύβδινο σκάφος του ΛΕΩΝΙΔΑΣ.
Ο εκσυγχρονισμένος ΛΕΩΝΙΔΑΣ είναι πάντως καλύτερη λύση από τα εκσυγχρονισμένα Μ113. Στα τελευταία, αν βάζαμε και το πυροβόλο που σχεδιαζόταν, δεν θα μπορούσε καν να ρίξει στο πλάι. Μπορεί και να τούμπαρε. Θα αγοράζαμε ΤΟΜΑ και θα ψάχναμε γερανό.
Δεν θα γίνει το καλύτερο ΤΟΜΑ του κόσμου. Μπορεί όμως να γίνει χρήσιμο όχημα μάχης, με σημαντική ελληνική συμμετοχή. Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ μπορεί να γίνει γέφυρα, όχι μόνιμη κατοικία.
Η πραγματική λύση για ΤΟΜΑ σε επίπεδο μεταχειρισμένου, εξακολουθεί να παραμένει το Μ2 ΜΠΡΑΝΤΛΕΪ. Και έχουν αρχίσει να το καταλαβαίνουν στο ΓΕΣ. Απλώς υποψιάζομαι πως δεν ξέρουν πώς να το πουν στον ΥΕΘΑ, που το έθαψε σε παλιότερη συνέντευξή του. Ωραία συζήτηση θα είναι αυτή.
Η ρουλέτα των ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1
Μιλώντας για χάλυβα, επέστρεψε και ο εκσυγχρονισμός των ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1. Το έγραψε πριν από λίγες ημέρες ο Καραϊωσηφίδης, θέτοντας το σωστό ερώτημα για το αν θα γίνει διαγωνισμός ή αν θα μπει όποιος βρει πρώτος την πόρτα.
Τα άρματα μπορούν με νέα ηλεκτρονικά, θερμικά, σύστημα ελέγχου πυρός και επικοινωνίες να παραμείνουν χρήσιμα. Το ζήτημα είναι ποιος θα κάνει τη δουλειά, σε πόσα άρματα, με ποια διαμόρφωση, με τι κόστος και κυρίως με ποια διαδικασία.
Ο ΕΣ χρειάζεται πρώτα να πει πόσα άρματα κρατά, ποια αποστολή θα έχουν και πόσα χρόνια υπηρεσίας θέλει να αγοράσει. Μετά να συγκρίνει προτάσεις. Αν ξεκινάμε από το ποιος έφερε τη λύση και κατόπιν ψάχνουμε ποια ανάγκη θα της κολλήσουμε, το πρόγραμμα έχει ήδη ξεκινήσει ανάποδα.
Τα προγράμματα του ΕΣ θυμίζουν ρουλέτα. Στέκονται οι ενδιαφερόμενοι γύρω από το τραπέζι, ποντάρουν και περιμένουν. Αν έχουν τύχη και τις σωστές γνωριμίες, μπορεί να τους «κάτσει» η μπίλια. Μία εβδομάδα συζητάμε για ΤΟΜΑ, μετά θυμόμαστε τους ΛΕΩΝΙΔΑΣ και ύστερα εμφανίζεται άλλη μία πρόταση για τα ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1. Δεν το λες και χρηστή διαχείριση όλο αυτό.
Ο ΚΑΝΑΡΗΣ ετοιμάζεται να αποχαιρετήσει
Μιλώντας για μέσα που πρέπει κάποτε να δώσουν τη θέση τους στα νέα, προς τον Νοέμβριο αναμένεται να παροπλιστεί ο ΚΑΝΑΡΗΣ, ενώ μέσα στο 2027 θα ακολουθήσει ο ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ.
Δεν είναι ευχάριστο να κατεβάζουν σημαία πλοία με τέτοια ιστορία. Είναι χειρότερο να προσποιούμαστε πως οι φρεγάτες είναι αθάνατες επειδή τα πληρώματά τους καταφέρνουν να τις κρατούν επιχειρησιακές. Ο ΚΙΜΩΝΑΣ έρχεται, οι ΜΠΕΡΓΚΑΜΙΝΙ ακολουθούν και η μετάβαση από τις παλιές Σ πρέπει να γίνει οργανωμένα.
Το ζητούμενο είναι κάθε σημαία που κατεβαίνει να αντιστοιχεί σε πραγματική νέα δυνατότητα και όχι μόνο σε πλήρωμα που ελευθερώνεται. Διαφορετικά θα έχουμε νεότερα πλοία, λιγότερα πλοία και έναν Στόλο που μεγαλώνει μόνο στους πίνακες.
Ένα σχόλιο που δεν περίμενα
Κάτω από το προηγούμενο ΚαΨιΜί γράφτηκε ένα ιδιαίτερα σκληρό σχόλιο για τη στήλη, τις ΦΔΙ, τα αμφίβια, τον Φλώρο και τους «γνώστες». Δεν περίμενα τέτοια επίθεση. Δεν πρόκειται όμως να απαντήσω σε κάθε γραμμή χωριστά. Το ΚαΨιΜί είναι παραπολιτική στήλη, όχι απολογητικό υπόμνημα με παραρτήματα και ενόρκους μάρτυρες.
Ειλικρινά, μερικά σημεία της επίθεσης ήταν λασπολογία. Άλλο η σκληρή διαφωνία κι άλλο οι υποψίες για χώρες, πρόσωπα και δήθεν συμπάθειες επειδή δεν σου άρεσε ένα συμπέρασμα.
Ο ΚαΨιΜιτζής είναι αντισυμβατικός στις επιλογές του και δεν φοβάται να πει καλό λόγο για ανθρώπους που οι υπόλοιποι κατηγορούν. Έχει γράψει τα καλύτερα και για την τότε ηγεσία του ΠΝ, την ώρα που κάποιοι την εμφάνιζαν απέναντι στον τότε ΑΓΕΕΘΑ. Δεν μοιράζω πιστοποιητικά κομματικής ή επιτελικής νομιμοφροσύνης. Κρίνω πράξεις, αποφάσεις και αποτελέσματα.
Οι αναγνώστες μου δεν είναι οι «γνώστες»
Μην μπερδεύετε τους «γνώστες» με τους αγαπημένους μου αναγνώστες. Δεν μιλάω για τον άνθρωπο που μπαίνει στην ΠΤΗΣΗ, διαβάζει, συμφωνεί ή διαφωνεί και γράφει την άποψή του.
Οι «γνώστες» ξέρουν πολύ καλά ποιοι είναι. Μιλάω για συγκεκριμένους ανθρώπους του χώρου. Μερικοί έχουν ωφεληθεί από την ΠΤΗΣΗ, κάποτε έλεγαν άλλα, μετά γύρισαν την μπιφτέκα και άρχισαν να βρίζουν. Εκείνους που μέχρι χθες κατηγορούσαν, σήμερα τους γλείφουν.
Οι Πτησαίοι μπορεί να αδιαφορούν. Εγώ έχω στήλη και μπορώ να λέω ό,τι θέλω. Οι αναγνώστες είναι η παρέα του ΚαΨιΜί. Οι άλλοι είναι η δουλειά του.
Άλλωστε, αρκετοί αναγνώστες στήριξαν διαφορετικά σημεία όσων έγραψα. Ο γνώστης ΓΕΟΚΑΤΑΝ το έθεσε καθαρά. Είτε θέλουμε Πεζοναύτες και χρειαζόμαστε αμφίβια είτε τους καταργούμε. Ο μάστορας ΑΣΤΗΡ ΚΕΝΟ απάντησε «κοινή λογική επιτέλους». Ελπίζω απλά να μιλούσε για μένα…
Και στο θέμα των ΦΔΙ, ο φίλος ΜΠΡΙΤΖΕΡ επισήμανε τη διαφορά ανάμεσα στην παραλαβή και στην πλήρη πολεμική ετοιμότητα, ενώ επανήλθε για την πληρότητα των ικανοτήτων αυτοάμυνας.
Οι Ιερές Αγελάδες
Αυτό που με ξεπερνά είναι πως κάθε φορά που τολμάω να πω κάτι εναντίον της Ιερής Αγελάδας που λέγεται ΦΔΙ ή ΡΑΦΑΛ, εμφανίζονται συγκεκριμένοι για να με φάνε, συνήθως χωρίς επιχειρήματα. Ή κάποιοι άλλοι εμφανίζονται στο Χ (παλιό αγαπημένο μέρος της Φρεγατιάδας).
Και δεν γίνεται όποτε λέω κάτι καλό για τα γαλλικά να είναι για «ξεκάρφωμα», αλλά μόλις γράψω πως κάπου υστερούν, να τρώω 8 βάλτους λάσπη στον ανεμιστήρα οροφής του ΚαΨιΜί. Το ΚΨΜ πλέον θέλει και λασπωτήρες.
Δεν απαντούν στην πληροφορία. Δεν λένε αν ολοκληρώθηκε η διασύνδεση του ΡΑΜ, αν το σύστημα διαχειρίζεται σήμερα 16 ή 32 ΑΣΤΕΡ, αν πιστοποιήθηκαν τα αερόφυλλα ή πότε τελειώνει η ελληνική διαμόρφωση. Ενοχλούνται επειδή κάποιος άγγιξε την εικόνα της τελειότητας.
Οι ΦΔΙ είναι εξαιρετικά πλοία και τα ΡΑΦΑΛ εξαιρετικά μαχητικά. Δεν είναι αλάνθαστα και ο ΚαΨιΜιτζής δεν υποχρεούται να θυμιατίζει κάθε φορά που γράφει το όνομά τους. Δεν αγοράσαμε θρησκευτικά κειμήλια. Οπλικά συστήματα αγοράσαμε.
Και όποιος πιστεύει πως η αγάπη για ένα όπλο μετριέται από το πόσο επίμονα κρύβεις τις εκκρεμότητές του, δεν υπερασπίζεται την επιλογή. Την κάνει πιο αδύναμη. Το πλοίο και το αεροπλάνο θα πολεμήσουν με όσα έχουν πραγματικά, όχι με όσα γράφτηκαν στα εγκωμιαστικά αφιερώματα.
Αν δεν θέλουμε αμφίβια, ας καταργήσουμε τους Πεζοναύτες
Αν δεν θέλουμε αμφίβια τεθωρακισμένα, ας καταργήσουμε τους Πεζοναύτες. Δεν γίνεται να διατηρούμε Ταξιαρχία Πεζοναυτών και να σχεδιάζουμε να τη βγάλουμε στην ακτή με ΖΟΝΤΙΑΚ, εξωλέμβιες, κουπιά και προσευχές. Τα αμφίβια τα θέλαμε τουλάχιστον από το 2019, πριν από τον Φλώρο. Εκείνος έφτασε αργότερα τη συμφωνία στα 76 πλήρως ανακατασκευασμένα ΑΑΑ-ΒΙ-7, με συνολικό κόστος κοντά στα 180 εκατομμύρια ευρώ.
Υπήρχε μάλιστα σχεδιασμός να αποκτήσουμε και ένα αποβατικό ΕΛ-ΠΙ-ΝΤΙ. Μετά το 2024 η απαίτηση εξαφανίστηκε. Κανείς δεν μας εξήγησε πότε έπαψαν οι Πεζοναύτες να χρειάζονται ένα πλοίο που μεταφέρει και υποστηρίζει αμφίβια δύναμη.
Τα αμφίβια μπορούν να φτάσουν κοντά με πολλούς τρόπους και μετά να κάνουν αυτό που δεν κάνει κανένα ΖΟΝΤΙΑΚ. Να βγουν στην ξηρά και να συνεχίσουν βαθιά στην ενδοχώρα με το τμήμα υπό θώρακα.
Και επειδή μια μόνιμη εξυπνάδα είναι το «από ποιο πλοίο θα έβγαιναν», υπάρχει φωτογραφία από άσκηση του 2007. Δείχνει αμερικανικό ΑΑΑ-ΒΙ-7Α αμέσως μετά την έξοδό του στη θάλασσα από το ελληνικό αρματαγωγό ΣΑΜΟΣ Λ-174, κλάσης ΙΑΣΩΝ.
Άρα, ας αφήσουμε το παραμύθι πως τα ελληνικά αρματαγωγά δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα συγκεκριμένα οχήματα. Το είχαν ήδη κάνει στην πράξη από το 2007. Το επιχείρημα έχει τελειώσει εδώ και δεκαεννέα χρόνια, απλώς δεν ενημερώθηκε.
Κάποιοι δεν γουστάρουν τον Φλώρο. Κάποιοι άλλοι, επίσης πολλοί, τον γουστάρουν. Έχουν περάσει σχεδόν τρία χρόνια από τότε που έφυγε και μπορούμε να του κάνουμε κριτική. Ξεκολλήστε όμως.
Τα ΑΑΑ-ΒΙ-7 δεν ήταν προσωπικό του χόμπι. Ήταν παλιά απαίτηση των Πεζοναυτών. Και δεν υπάρχουν χρηματικά ή άλλα συμφέροντα πίσω από την υποστήριξη μεταχειρισμένου αμερικανικού υλικού. Τι θα κέρδιζε η ΠΤΗΣΗ αν ο ΕΣ αγόραζε τα αμφίβια των Αμερικανών Πεζοναυτών; Προμήθεια από τους Πεζοναύτες; Δωρεάν ερπύστριες; Έναν φρέντο στο ΚΑΜΠ ΠΕΝΤΛΕΤΟΝ; Η ΠΤΗΣΗ τα στήριξε επειδή τα χρειάζονται οι Έλληνες Πεζοναύτες.
Ίσως κάποιοι να μην τα ήθελαν ακριβώς επειδή ήταν αμερικανικά. Αν είχαν γαλλική προφορά και ωραίο βίντεο με μουσική, μπορεί να αποτελούσαν ήδη «στρατηγική επιλογή».
Πού το είδες γραμμένο
Όσο για τις εξυπνάδες του τύπου «πού το είδες γραμμένο», αν ήταν να διαβάζετε στη στήλη μόνο όσα έχουν ήδη δημοσιευτεί αλλού, δεν θα χρειαζόταν να διαβάζετε ούτε τη στήλη ούτε την ΠΤΗΣΗ. Θα πηγαίνατε κατευθείαν στο «αλλού». Η στήλη μεταφέρει και πράγματα που δεν έχουν δημοσιευτεί. Πληροφορίες, συζητήσεις και εξελίξεις που αρκετές φορές εμφανίζονται αργότερα με βαρύγδουπους τίτλους και την ένδειξη «αποκλειστικό». Το «δεν το διάβασα κάπου αλλού» δεν είναι επιχείρημα.
Μείνετε στο προκείμενο
Στο προηγούμενο ΚαΨιΜί έθιξα πολλά. Τελικά πείραξε περισσότερο η αλήθεια για τις ΦΔΙ. Ότι είναι εξαιρετικά πλοία, όμως η ελληνική διαμόρφωση δεν είναι ακόμη πλήρης. Θα γίνουν στο μέλλον. Όμως να μην γράψω πως εκκρεμούν διασυνδέσεις και πιστοποιήσεις; Ότι άλλο το πλοίο που παραλαμβάνεται και άλλο εκείνο που περιέγραφαν επί χρόνια οι θυμιατοφόροι;
Ο ΚαΨιΜιτζής θα λέει αυτά που θέλει. Αν έχει πει κάπου ψέματα ή έχει κάνει λάθος, θα το μάθουμε από το Χ. Περαστικά. Το ΚαΨιΜί δεν θα γίνει δελτίο Τύπου και δεν θα ζητά άδεια πριν αγγίξει τις Ιερές Αγελάδες του ελληνικού αμυντικού διαδικτύου. Χάιδεμα στα αυτάκια, σε άλλα καφενεδάκια.
