Το βρετανικό ιστιοφόρο HMS Implacable, ήταν το ένα από τα δυο μοναδικά πολεμικά πλοία που είχαν επιβιώσει μέχρι και μετά τον Β’ ΠΠ, όντας ενθύμιο παλαιότερων ένδοξων εποχών.
Αρχικά καθελκύστηκε ως το γαλλικό «πλοίο της γραμμής» Duguay-Trouin κλάσης Téméraire το 1800. Το Duguay-Trouin πολέμησε στη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ και κατάφερε να γλιτώσει, αλλά αιχμαλωτίστηκε από τους Βρετανούς στη μεταγενέστερη ναυμαχία του Ακρωτηρίου Ορτεγάλ και μετονομάστηκε σε Implacable.
Υπηρέτησε επί σειρά ετών μέχρι το 1844 όταν και παροπλίστηκε, ωστόσο επιβίωσε την δοκιμασία του χρόνου. Μάλιστα επιβίωσε και από τον Β’ ΠΠ σε αντίθεση με κάποια άλλα εξίσου ιστορικά πλοία όπως το HMS Wellesley (1815) το οποίο βυθίστηκε κατά την διάρκεια αεροπορικού βομβαρδισμού.
Όταν λοιπόν το HMS Implacable βυθίστηκε σκόπιμα το 1949, έχοντας επιβιώσει από τους βομβαρδισμούς των Ναζί, ήταν το δεύτερο παλαιότερο πλοίο του Ναυτικού μετά το ονομαστό HMS Victory, τη ναυαρχίδα του λόρδου Νέλσον.
Υπήρξαν σημαντικές διαμαρτυρίες ενάντια στην απόφαση του ναυαρχείου να το «ξεφορτωθεί», αλλά δεδομένης της μεταπολεμικής δημοσιονομικής δυσκολίας, η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε να μην αναλάβει το κόστος της αποκατάστασής του.
Το 1947 η βρετανική κυβέρνηση προσέφερε το πλοίο ξανά πίσω στους αρχικούς του ιδιοκτήτες τους Γάλλους, οι οποίοι όμως και αυτοί είχαν τα δικά τους οικονομικά προβλήματα και απέρριψαν κι αυτοί την προσφορά με αιτία τα έξοδα αποκατάστασης.
Ορισμένα αντικείμενα και κειμήλια από το Implacable όπως μέρη του εσωτερικού του, η φιγούρα της πλώρης και το συγκρότημα με τα παράθυρα της πρύμνης αφαιρέθηκαν και εκτίθεται στο Εθνικό Ναυτικό Μουσείο στο Γκρίνουίτς, ενώ ο εργατοκύλινδρος εκτίθεται στο Ναυτικό Μουσείο της Ρόσφορτ.
Οι διαμαρτυρίες για την βύθιση του HMS Implacable πιστεύεται ότι συνέβαλαν στην απόφαση της βρετανικής κυβέρνησης να μην κάνει το ίδιο και με ένα άλλο ιστορικό σκάφος, το πασίγνωστο Cutty Sark.
Τα πλοία της κλάσης του την εποχή που είχαν ναυπηγηθεί εκτόπιζαν 1.000 τόνους ενώ είχαν πλήρωμα 700 άντρες. Ο δε οπλισμός τους αποτελούνταν από 28-30 κανόνια σε κάθε ένα από τα δυο κύρια καταστρώματα του.
