Ένα ακόμη σημείο τριβής αναδύεται μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, καθώς η Άγκυρα εδώ και καιρό επιχειρεί να καθιερώσει διεθνώς τον όρο “Τουρκικά Στενά”, για τα Στενά του Βοσπόρου και τα Δαρδανέλια. Έτσι στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, στις 29 Απριλίου 2026. για την ασφάλεια των θαλάσσιων οδών, ο Τούρκος πρεσβευτής Αχμέτ Γιλντίζ, χρησιμοποίησε αυτό τον όρο στα αγγλικά. Η ελληνική αντιπροσωπεία αντέδρασε, τονίζοντας ότι η Συνθήκη του Μοντρέ του 1936 αναφέρει συγκεκριμένα «Δαρδανέλια, Θάλασσα του Μαρμαρά και Βόσπορος» και όχι «Τουρκικά Στενά».
Με τη σειρά της, η Τουρκία απέρριψε την αντίρρηση της Ελλάδας στη χρήση του όρου, με επιστολή που απηύθυνε στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες και τον Πρόεδρο του Συμβουλίου Ασφαλείας, στις 8 Μαΐου 2026. Στην απάντησή της, η Άγκυρα χαρακτήρισε την ελληνική αντίδραση «αβάσιμη και πολιτικά υποκινούμενη», και υποστήριξε ότι ο όρος είναι γεωγραφικά ακριβής, ευρέως χρησιμοποιούμενος διεθνώς (σε ΝΑΤΟ, Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό κ.ά.) και συμβατός με τη Συνθήκη του Μοντρέ, ενώ τόνισε την πλήρη κυριαρχία της Τουρκίας στα στενά.
Η Ελλάδα επιμένει στην χρήση της ονοματοδοσίας από την Συνθήκη του Μοντρέ, στην ίδια λογική που τηρεί και ανάλογες ονομασίες και χαρακτηρισμούς στη Συνθήκη της Λωζάνης (π.χ. για την “μουσουλμανική μειονότητα” και όχι την “τουρκική” όπως την λέει η Άγκυρα). Ακριβώς για να διατηρήσει τη γενική ισχύ και το πλαίσιο αναφοράς των θεσμικών κειμένων, που καθορίζουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Κατανοώντας, πως κάθε “ολίσθηση” από τα βασικά αυτά κείμενα, έστω και για “λόγους ευκολίας εκφοράς”, στην ουσία είναι μια ακόμη αναθεωρητική πρακτική της Τουρκίας.
