Η Τουρκία δοκίμασε τη δυνατότητα επιχειρήσεων μη επανδρωμένων αεροσκαφών από αυτοκινητοδρόμους, επιδιώκοντας να μειώσει την εξάρτησή τους από σταθερές αεροπορικές βάσεις και να αυξήσει την επιβιωσιμότητά τους σε περίπτωση σύγκρουσης. Στις 12 Νοεμβρίου 2026, ένα Akıncı και δύο Bayraktar TB2 πραγματοποίησαν προσγειώσεις και απογειώσεις σε τμήμα του αυτοκινητοδρόμου Μανίσα–Μπαλικεσίρ, στη δυτική Τουρκία, στο πλαίσιο άσκησης που προσομοίωνε την αδυναμία χρήσης κανονικών διαδρόμων.
Σύμφωνα με την Baykar, τα τρία UAV απογειώθηκαν από διαφορετικές βάσεις: το Akıncı από την Τσορλού, ένα TB2 της εταιρείας από την Κεσάνη και ένα δεύτερο TB2 του τουρκικού Στρατού Ξηράς από τη Σμύρνη. Στα δημοσιοποιημένα πλάνα διακρίνονται οι προσγειώσεις, οι ελιγμοί και οι απογειώσεις των αεροσκαφών, καθώς και κινητά συστήματα επίγειου ελέγχου και επικοινωνιών.
Η δραστηριότητα οργανώθηκε από το τουρκικό υπουργείο Άμυνας, τη Γενική Διεύθυνση Αυτοκινητοδρόμων και την Baykar, με προσωρινό αποκλεισμό της κυκλοφορίας και εκτεταμένα μέτρα ασφαλείας. Είχαν προηγηθεί αναγνωρίσεις κατάλληλων οδικών τμημάτων σε διάφορες περιοχές της Τουρκίας, γεγονός που δείχνει ότι η δοκιμή αποτελεί μέρος ευρύτερου σχεδιασμού.
Η επιχειρησιακή σημασία βρίσκεται στη δυνατότητα διασποράς των UAV εκτός των γνωστών αεροπορικών εγκαταστάσεων. Η χρήση αυτοκινητοδρόμων ως εναλλακτικών διαδρόμων μπορεί να επιτρέψει τη μεταστάθμευση αεροσκαφών σε προσωρινές θέσεις, να δυσχεράνει τον εντοπισμό τους στο έδαφος και να συμβάλει στη συνέχιση επιχειρήσεων ακόμη και μετά την προσβολή των κύριων βάσεών τους.
Για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, η εξέλιξη προσθέτει μια σημαντική παράμετρο στην αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής. Ο σχεδιασμός επιτήρησης και έγκαιρης προειδοποίησης δεν μπορεί να περιορίζεται στις γνωστές βάσεις UAV, εφόσον τα αεροσκάφη αποκτήσουν δυνατότητα επιχειρήσεων από ένα ευρύτερο δίκτυο προσωρινών εγκαταστάσεων. Η διασπορά αποκτά πρόσθετη σημασία λόγω της μεγάλης αυτονομίας των TB2 και Akıncı, αλλά και της δυνατότητας του δεύτερου να μεταφέρει βαρύτερο οπλισμό και όπλα μεγαλύτερης εμβέλειας.
Η δοκιμή, πάντως, δεν αποδεικνύει ακόμη πλήρη επιχειρησιακή ικανότητα από αυτοκινητοδρόμους. Η προσγείωση και απογείωση είναι μόνο ένα μέρος της διαδικασίας. Για παρατεταμένες επιχειρήσεις απαιτούνται κινητά συστήματα ελέγχου, ασφαλείς επικοινωνίες, καύσιμα, οπλισμός, τεχνική υποστήριξη και προστασία των προσωρινών θέσεων. Η δυνατότητα ταχείας ανάπτυξης και αποχώρησης αυτών των υποδομών θα καθορίσει την πραγματική επιχειρησιακή αξία της νέας τακτικής.
Η Baykar σχεδιάζει να επεκτείνει τη δυνατότητα και σε άλλους τύπους UAV, περιλαμβανομένων του μη επανδρωμένου μαχητικού Kızılelma και του ναυτικού TB3, χωρίς να έχει ανακοινώσει χρονοδιάγραμμα.
