Το Lockheed F-104 Starfighter έμεινε στην ιστορία ως ένα από τα χαρακτηριστικότερα αναχαιτιστικά της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, με εξαιρετικά μικρές πτέρυγες, υψηλή πτερυγική φόρτιση και επιδόσεις που του επέτρεπαν να ξεπερνά το Mach 2. Λιγότερο γνωστό είναι ότι η βασική σχεδίασή του χρησιμοποιήθηκε και ως αφετηρία για μια ιδιαίτερα ασυνήθιστη πρόταση αεροσκάφους κάθετης απογείωσης και προσγείωσης (VTOL), με μεγάλη τριγωνική πτέρυγα που θα περιστρεφόταν γύρω από τον διαμήκη άξονα της ατράκτου.
Η ιδέα προέκυψε σε μια περίοδο κατά την οποία οι αεροπορίες του ΝΑΤΟ αναζητούσαν τρόπους να περιορίσουν την εξάρτηση των μαχητικών από μεγάλους, ευάλωτους διαδρόμους. Η δυνατότητα απογείωσης από μικρές διασπαρμένες εγκαταστάσεις θεωρούνταν ιδιαίτερα σημαντική σε περίπτωση πολέμου στην Ευρώπη, όπου οι αεροπορικές βάσεις αναμενόταν να αποτελέσουν στόχους των πρώτων επιθέσεων.
Η σχεδίαση με την περιστρεφόμενη πτέρυγα αποτελούσε μία από τις πολλές πειραματικές προσεγγίσεις της εποχής. Αντί να βασίζεται αποκλειστικά σε κινητήρες κατακόρυφης ώσης ή σε ακροφύσια μεταβλητής κατεύθυνσης, επιχειρούσε να συνδυάσει μια συμβατική άτρακτο υψηλών επιδόσεων με μια εντελώς διαφορετική διάταξη πτέρυγας για την υποστήριξη της κάθετης πτήσης.
Η συγκεκριμένη πρόταση χρονολογείται από το 1962 και αποδίδεται στον Peter Girard, μηχανικό της Ryan Aeronautical και δοκιμαστή του πειραματικού Ryan X-13 Vertijet, ενός από τα πρώτα αεριωθούμενα αεροσκάφη που επέδειξαν επιτυχημένη κάθετη απογείωση και προσγείωση. Η Ryan και η Lockheed εξέτασαν την εφαρμογή της ιδέας στο F-104, θεωρώντας ότι η ελαφριά και αεροδυναμικά καθαρή άτρακτός του προσφερόταν για ένα τέτοιο εγχείρημα.
Το σχέδιο προέβλεπε την αφαίρεση των χαρακτηριστικών μικρών πτερύγων του Starfighter και την αντικατάστασή τους από μια μεγάλη τριγωνική επιφάνεια, τοποθετημένη πάνω από την άτρακτο σε έναν κεντρικό περιστρεφόμενο μηχανισμό. Κατά την απογείωση, η τριγωνική πτέρυγα θα λειτουργούσε ως στροφείο ελικοπτέρου, με κατάλληλα διαμορφωμένα και κινητά ακροπτερύγια να δημιουργούν την απαιτούμενη άντωση.
Η περιστροφή θα τροφοδοτούνταν από τον κινητήρα General Electric J79 του αεροσκάφους, ενώ για την αντιστάθμιση της ροπής του στροφείου προβλεπόταν η χρήση πεπιεσμένου αέρα από το ουραίο τμήμα. Όταν το αεροσκάφος αποκτούσε επαρκή οριζόντια ταχύτητα, η περιστροφή θα σταματούσε και η τριγωνική επιφάνεια θα ασφαλιζόταν σε σταθερή θέση, λειτουργώντας πλέον ως συμβατική πτέρυγα για την υπόλοιπη πτήση.
Η σύλληψη ήταν ουσιαστικά μια πρώιμη εφαρμογή της τεχνολογίας stopped rotor, δηλαδή ενός στροφείου που μετατρέπεται σε σταθερή πτέρυγα. Το σημαντικότερο τεχνικό πρόβλημα δεν ήταν μόνο η παραγωγή επαρκούς άντωσης κατά την αιώρηση, αλλά κυρίως η μετάβαση στην οριζόντια πτήση. Το στροφείο θα έπρεπε να επιβραδυνθεί και να ακινητοποιηθεί χωρίς να χαθεί ο έλεγχος του αεροσκάφους, ενώ η αεροδυναμική συμπεριφορά της τριγωνικής πτέρυγας θα άλλαζε δραστικά κατά τη διαδικασία.
Επιπλέον, ο μηχανισμός περιστροφής, οι απαιτήσεις μετάδοσης ισχύος, οι καταπονήσεις της κατασκευής και το σύστημα αντιστάθμισης ροπής θα προσέθεταν βάρος και πολυπλοκότητα σε ένα αεροσκάφος ήδη ιδιαίτερα απαιτητικό στον χειρισμό του. Το F-104 είχε σχεδιαστεί πρωτίστως για υπερηχητική πτήση, με εξαιρετικά λεπτές πτέρυγες και υψηλές ταχύτητες προσέγγισης. Η μετατροπή του σε VTOL θα απαιτούσε συνεπώς πολύ περισσότερα από μια απλή αλλαγή πτέρυγας.
Η ιδέα δεν προχώρησε πέρα από το στάδιο της σχεδιαστικής μελέτης. Δεν κατασκευάστηκε πρωτότυπο F-104 με περιστρεφόμενη τριγωνική πτέρυγα και δεν πραγματοποιήθηκαν πτητικές δοκιμές της συγκεκριμένης διαμόρφωσης.
