Ο Αμερικανικός Στρατός επιδιώκει να εντάξει σε υπηρεσία έως το τέλος του 2029 μια νέα γενιά ελαφρών, σπονδυλωτών αντιαεροπορικών συστημάτων, τα οποία θα μπορούν να μεταφέρονται από διαφορετικά επανδρωμένα και μη επανδρωμένα οχήματα ή να αναπτύσσονται αυτόνομα για την προστασία στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Το πρόγραμμα M–SHORAD Increment 4 αποσκοπεί κυρίως στην αντιμετώπιση μικρών και μεσαίων drones, συμπεριλαμβανομένων μαζικών επιθέσεων από σμήνη μη επανδρωμένων αεροχημάτων, αλλά και συμβατικών εναέριων απειλών σε μικρές αποστάσεις.
Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε το TWZ στις 10 Νοεμβρίου, o σχεδιασμός προβλέπει την επίτευξη αρχικής επιχειρησιακής ικανότητας (IOC) κατά το οικονομικό έτος 2030, με τον πρώτο σχηματισμό μεγέθους τάγματος να εξοπλίζεται μεταξύ Οκτωβρίου και Δεκεμβρίου 2029. Πρόκειται για επιδιωκόμενο χρονοδιάγραμμα και όχι για ήδη εξασφαλισμένη ημερομηνία παράδοσης.
Η βασική καινοτομία αφορά τη χρήση μιας αποσπώμενης πλατφόρμας, γνωστής ως Self–Loading Equipment Dock (SLED), η οποία θα φιλοξενεί αισθητήρες, οπλικά συστήματα και ηλεκτρονικό εξοπλισμό. Η πλατφόρμα θα μπορεί να εγκαθίσταται σε διαφορετικά οχήματα χωρίς εκτεταμένες μετατροπές, επιτρέποντας τη χρήση της από ελαφρά τροχοφόρα JLTV, οχήματα μεταφοράς προσωπικού Infantry Squad Vehicle (ISV), αλλά και μη επανδρωμένα χερσαία οχήματα (UGV). Θα μπορεί επίσης να αποσπάται και να λειτουργεί ως σταθερό αντιαεροπορικό σύστημα προστασίας σημείου.
Η απαίτηση αυτή διαφοροποιεί το Increment 4 από τα υφιστάμενα αυτοκινούμενα αντιαεροπορικά συστήματα, στα οποία ο εξοπλισμός είναι μόνιμα ενσωματωμένος σε συγκεκριμένο όχημα. Ο Αμερικανικός Στρατός επιδιώκει τη δημιουργία μιας κοινής αρχιτεκτονικής, με δυνατότητα γρήγορης αντικατάστασης αισθητήρων και όπλων ανάλογα με την αποστολή, χωρίς να απαιτείται διαφορετική πλατφόρμα για κάθε διαμόρφωση.
Οι επιχειρησιακές απαιτήσεις προβλέπουν δυνατότητα ανεξάρτητης λειτουργίας για 72 ώρες και ημιαυτόνομης λειτουργίας, με υποστήριξη από τη μονάδα στην οποία ανήκει το σύστημα, για τρεις έως επτά ημέρες. Παράλληλα, το σύνολο πρέπει να μπορεί να μεταφέρεται με C-130 Hercules, να ρίπτεται με αλεξίπτωτο ή να μεταφέρεται ως εξωτερικό φορτίο ελικοπτέρου. Η δυνατότητα αυτή θεωρείται κρίσιμη για αερομεταφερόμενες και ελαφρές δυνάμεις, οι οποίες δεν μπορούν να υποστηρίξουν βαριά αυτοκινούμενα αντιαεροπορικά μέσα.
Υπογραμμίζεται ότι Αμερικανικός Στρατός δεν έχει επιλέξει συγκεκριμένο οπλισμό για το Increment 4, αφήνοντας στους κατασκευαστές τη δυνατότητα να προτείνουν διαφορετικούς συνδυασμούς κινητικών και μη κινητικών μέσων αναχαίτισης. Οι πιθανές επιλογές περιλαμβάνουν πυραύλους Stinger, κατευθυνόμενες ρουκέτες APKWS II των 70 mm, πυροβόλα των 30 mm και πολυβόλα υψηλής ταχυβολίας, σε συνδυασμό με συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου για την παρεμβολή ή εξουδετέρωση drones.
Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στις κατευθυνόμενες ρουκέτες APKWS II, οι οποίες έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί επιχειρησιακά στην Ουκρανία για την αναχαίτιση μη επανδρωμένων αεροχημάτων. Η χρήση τους προσφέρει οικονομικότερη εναλλακτική έναντι συμβατικών αντιαεροπορικών πυραύλων, ιδιαίτερα απέναντι σε drones χαμηλού κόστους. Ανάλογα με τη διαμόρφωση, οι εκτοξευτές μπορούν να μεταφέρουν πολλαπλές ρουκέτες, αυξάνοντας τον διαθέσιμο αριθμό εμπλοκών πριν από τον ανεφοδιασμό.
Μεταξύ των εταιρειών που έχουν ήδη παρουσιάσει σχετικές προτάσεις περιλαμβάνονται οι L3Harris, Leidos, Leonardo DRS, Moog, MSI Defense Solutions, SAIC και Sierra Nevada Corporation. Ορισμένα από τα προτεινόμενα συστήματα έχουν ήδη δοκιμαστεί επιχειρησιακά, όπως το VAMPIRE της L3Harris και το BRAWLR της Sierra Nevada, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιεί διαφορετικά πυρομαχικά, ακόμη και πυραύλους AIM-9X Sidewinder.
Το ζητούμενο δεν είναι η επιλογή ενός και μοναδικού όπλου, αλλά η δυνατότητα συνδυασμού διαφορετικών μέσων αναχαίτισης στην ίδια πλατφόρμα. Έτσι, ένας σχηματισμός θα μπορούσε να χρησιμοποιεί οικονομικότερα όπλα εναντίον μικρών drones και ισχυρότερους πυραύλους απέναντι σε ελικόπτερα ή αεροσκάφη, διατηρώντας παράλληλα δυνατότητα προσβολής επίγειων στόχων με απευθείας πυρά.
Σημαντικό μέρος του προγράμματος αφορά και την ενοποίηση των αισθητήρων. Το Increment 4 προβλέπεται να αξιοποιεί διαφορετικούς τύπους ραντάρ, ηλεκτροοπτικά και υπέρυθρα συστήματα, καθώς και παθητικούς αισθητήρες. Η ανοιχτή αρχιτεκτονική θα επιτρέπει την αντικατάσταση ή προσθήκη εξοπλισμού, χωρίς να απαιτείται συνολικός επανασχεδιασμός του συστήματος.
Η διασύνδεση με τα δίκτυα διοίκησης και ελέγχου αποτελεί επίσης βασική απαίτηση. Ο Αμερικανικός Στρατός χρησιμοποιεί σήμερα το Forward Area Air Defense Command and Control (FAAD C2), ενώ προχωρά στη μετάβαση προς το ευρύτερο Integrated Battle Command System (IBCS). Μέσω αυτών, διαφορετικές αντιαεροπορικές μονάδες θα μπορούν να ανταλλάσσουν δεδομένα στοχοποίησης και να επιλέγουν το καταλληλότερο μέσο αναχαίτισης, ακόμη και όταν βρίσκονται διασκορπισμένες σε μεγάλη περιοχή.
Το Increment 4 αποτελεί μέρος της ευρύτερης προσπάθειας ανασυγκρότησης της αντιαεροπορικής άμυνας μικρού βεληνεκούς του Αμερικανικού Στρατού. Η πρώτη φάση, Increment 1, οδήγησε στην ανάπτυξη του αυτοκινούμενου M–SHORAD Sgt. Stout επί τεθωρακισμένου Stryker 8×8, ενώ η δεύτερη επικεντρώνεται σε όπλα κατευθυνόμενης ενέργειας, κυρίως λέιζερ. Η τρίτη περιλαμβάνει την ανάπτυξη νέου αντιαεροπορικού πυραύλου για την αντικατάσταση του Stinger, καθώς και πυρομαχικών εναέριας έκρηξης (airburst) των 30 mm.
Η σημασία του Increment 4 βρίσκεται στη μεταφορά της αντιαεροπορικής προστασίας από εξειδικευμένα οχήματα σε ευέλικτες, σπονδυλωτές πλατφόρμες, οι οποίες μπορούν να ακολουθούν ακόμη και ελαφρούς σχηματισμούς πεζικού. Η εμπειρία των πολεμικών επιχειρήσεων στην Ουκρανία και η αυξανόμενη χρήση drones έχουν καταδείξει ότι η προστασία απέναντι σε μαζικές εναέριες απειλές δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά σε ακριβούς αντιαεροπορικούς πυραύλους.
