Το Breguet Br.1100 γεννήθηκε σε μια εποχή κατά την οποία η Γαλλία αναζητούσε το επόμενο ελαφρύ μαχητικό και αεροσκάφος τακτικής κρούσης για την Αεροπορία και το Ναυτικό. Η Breguet είχε ήδη αναπτύξει το μονοκινητήριο Br.1001 Taon για τον διαγωνισμό NBMR-1 του ΝΑΤΟ. Το Br.1100 ακολούθησε διαφορετική διαδρομή: δύο κινητήρες, συμπιεζόμενο κόκπιτ, μεγαλύτερη πτέρυγα και σαφής προσανατολισμός στην επιβιωσιμότητα πάνω από το πεδίο της μάχης. Το μοναδικό ολοκληρωμένο πρωτότυπο πέταξε στις 31 Μαρτίου 1957 και ξεπέρασε το Mach 1 σε βύθιση.
Από το Taon σε ένα δικινητήριο πρόγραμμα
Τον Αύγουστο του 1953 το γαλλικό υπουργείο Αεροπορίας εξέδωσε απαίτηση για ελαφρύ αεροσκάφος τακτικής κρούσης παντός καιρού. Η προτίμηση στρεφόταν σε δικινητήριο τύπο, ώστε η απώλεια ενός κινητήρα να μην οδηγεί υποχρεωτικά στην απώλεια του αεροσκάφους κατά τη χαμηλή πτήση πάνω από εχθρικό έδαφος.
Η Breguet επεξεργάστηκε αρχικά μια οικογένεια σχεδίων, όπου η μονοκινητήρια έκδοση εξελίχθηκε στον Taon, ενώ η δικινητήρια πήρε την ονομασία Br.1100. Ο σχεδιασμός ανατέθηκε στον Ζορζ Ρικάρ και προσπάθησε να διατηρήσει τις μικρές διαστάσεις και την καθαρή αεροδυναμική του 1001.
Το Br.1100 πέταξε πριν από το Taon, παρότι είχε ξεκινήσει να κατασκευάζεται αργότερα. Η εξήγηση βρίσκεται στην απόφαση να ανασχεδιαστεί το Taon με εφαρμογή της αρχής των εμβαδών, γεγονός που καθυστέρησε την ολοκλήρωσή του. Το Br.1100 δεν έφερε αντίστοιχη έντονη στένωση της ατράκτου, επειδή οι δύο κινητήρες επέβαλλαν μεγαλύτερη διατομή.
Η κατασκευή χρησιμοποιούσε σε μεγάλο βαθμό συγκολημμένες επιφάνειες από κράματα αλουμινίου και κυψελωτές δομές. Η τεχνική επέτρεπε λείες εξωτερικές επιφάνειες και μικρότερο αριθμό πριτσινιών, αλλά απαιτούσε προσεκτικό έλεγχο της συγκόλλησης και της αντοχής σε θερμοκρασιακές μεταβολές.
Η πτέρυγα ήταν περίπου 15% μεγαλύτερη σε εκπέτασμα και 35% μεγαλύτερη σε επιφάνεια από εκείνη του Taon. Διέθετε οπισθόκλιση, μικρού εκπετάσματος πηδάλια κλίσης, μακριά πτερύγια καμπυλότητας και σπόιλερ. Η άτρακτος ήταν πλατύτερη και μακρύτερη από του Taon. Οι δύο κινητήρες βρίσκονταν στο μέσο της ατράκτου, τα ουραία πτερύγια ήταν επίσης οπισθοκλινή και το σύστημα προσγείωσης τρίκυκλο.
Οι δύο Turbomeca Gabizo
Το αεροσκάφος χρησιμοποιούσε δύο Turbomeca Gabizo, μικρούς αξονικούς στροβιλοκινητήρες με μετακαυστήρα. Κάθε κινητήρας απέδιδε περίπου 1.210 κιλά ώσης χωρίς μετακαυστήρα και 1.500 κιλά με μετακαυστήρα. Η συνολική ώση ήταν σημαντική για αεροσκάφος κενό βάρους μικρότερου των τεσσάρων τόνων. Οι Gabizo είχαν επιλεγεί και για άλλα γαλλικά πειραματικά προγράμματα αλλά η περιορισμένη ωριμότητα και η μικρή παραγωγή τους αύξαναν τον κίνδυνο ενός επιχειρησιακού προγράμματος.
Η μέγιστη ταχύτητα αναφέρεται περίπου στα 1.128 χιλιόμετρα ανά ώρα στο επίπεδο της θάλασσας. Το πρωτότυπο ξεπέρασε το Mach 1 σε βύθιση, όμως η σχεδίαση δεν εξελίχθηκε αρκετά ώστε να αποδειχθεί αν μπορούσε να διατηρεί υπερηχητική ταχύτητα σε οριζόντια πτήση.
| Βασικά τεχνικά χαρακτηριστικά Breguet Br.1100 | |
|---|---|
| Πλήρωμα | 1 |
| Μήκος | 12,52 μέτρα |
| Εκπέτασμα | 7,83 μέτρα |
| Ύψος | 4,35 μέτρα |
| Επιφάνεια πτέρυγας | 19,52 τ.μ. |
| Κενό βάρος | 3.793 κιλά |
| Μέγιστο βάρος | 6.545 κιλά |
| Κινητήρες | 2 × Turbomeca Gabizo |
| Ώση | περίπου 1.210 κιλά έκαστος χωρίς μετακαυστήρα, 1.500 κιλά με μετακαυστήρα |
| Μέγιστη ταχύτητα | περίπου 1.128 χλμ./ώρα στο επίπεδο της θάλασσας |
Οι πολλές διαμορφώσεις οπλισμού
Η Breguet μελέτησε δεκαέξι διαφορετικές διαμορφώσεις οπλισμού. Αυτές περιλάμβαναν τέσσερα πολυβόλα Browning των 12,7 χιλιοστών, ή δύο πυροβόλα DEFA 551 των 30 χιλιοστών, εσωτερικό εκτοξευτή 15 ρουκετών SNEB των 68 χιλιοστών ή διάταξη εξαπόλυσης έως 35 μη κατευθυνόμενων ρουκετών. Σε εξωτερικούς φορείς θα μπορούσαν να μεταφερθούν βόμβες, δεξαμενές καυσίμου, και εκτοξευτές ρουκετών. Ο σχεδιασμός προσανατολιζόταν στην προσβολή επίγειων στόχων και όχι στην αερομαχία μεγάλων αποστάσεων. Η μεγάλη ποικιλία προτεινόμενων φορτίων έδειχνε όμως την προσπάθεια να δημιουργηθεί πραγματικό αεροσκάφος πολλαπλών αποστολών.
Το Br.1100M και η ναυτική προοπτική
Η τρίτη παραγγελθείσα άτρακτος θα ήταν το Br.1100M για τη γαλλική Αεροπορία Ναυτικού. Η έκδοση θα διέθετε ενισχυμένη δομή, σύστημα προσγείωσης κατάλληλο για προσνήωση, άγκιστρο ανάσχεσης και προσαρμογές για καταπέλτη. Η Αεροπορία και το Ναυτικό προσπάθησαν να διατηρήσουν κοινά στοιχεία ανάμεσα στις δύο εκδόσεις, ώστε να μειωθούν τα κόστη. Η ναυτική έκδοση όμως δεν προχώρησε ποτέ σε κατασκευή. Το Ναυτικό στράφηκε τελικά προς το Εtendard της Dassault, το οποίο αποδείχθηκε πιο ώριμο και εξελίξιμο.
Η ακύρωση
Το πρώτο πρωτότυπο παρέμεινε το μόνο που πέταξε. Το δεύτερο εγκαταλείφθηκε όταν είχε ολοκληρωθεί περίπου κατά 80%, ενώ το “ναυτικό” Br.1100M δεν άρχισε να κατασκευάζεται. Πριν από τα μέσα του 1959 το πρόγραμμα ακυρώθηκε στο πλαίσιο περικοπών δαπανών. Η απόφαση δεν βασίστηκε αποκλειστικά σε τεχνική αποτυχία. Η Γαλλία χρηματοδοτούσε ταυτόχρονα πολλά ανταγωνιστικά προγράμματα και η Dassault είχε ήδη παρουσιάσει τα Etendard και Mirage III. Οπότε η συγκέντρωση των πόρων σε λιγότερους τύπους ήταν αναπόφευκτη.
