Σαράντα εκατομμύρια δολάρια προβλέπονται για το 2027, για την εξέλιξη του πυραύλου Bullseye από το Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ, αν και απαιτείται ακόμη η οριστική έγκριση του αμυντικού προϋπολογισμού.
Ο Bullseye αναπτύσσεται από τη General Atomics Electromagnetic Systems, βασιζόμενος στον ισραηλινό πύραυλο Ice Breaker της Rafael. Πρόκειται για πύραυλο cruise ακρίβειας, με εμβέλεια άνω των 300 χιλιομέτρων, ικανό να προσβάλει τόσο χερσαίους όσο και ναυτικούς στόχους. Διαθέτει αισθητήρα υπέρυθρης απεικόνισης (IIR), δυνατότητα αυτόνομης αναγνώρισης στόχων και περιορισμένη εξάρτηση από δορυφορική πλοήγηση, χαρακτηριστικά που ενισχύουν την επιβιωσιμότητά του σε περιβάλλον έντονου ηλεκτρονικού πολέμου.
Η σχεδίασή του επιτρέπει εξαπόλυση από αεροσκάφη, πλοία, επίγειους εκτοξευτές και τυποποιημένα εμπορευματοκιβώτια («Bullseye in a Box»), ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη και η πιστοποίησή του για χρήση από το σύστημα HIMARS. Η ευελιξία αυτή ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του νέου δόγματος των Αμερικανών Πεζοναυτών για διασπορά μικρών μονάδων σε νησιά και παράκτιες περιοχές του Δυτικού Ειρηνικού.
Το πρόγραμμα εντάσσεται στη αμερικανική στρατηγική αντιμετώπισης των κινεζικών δικτύων Άνρησης Πρόσβασης/Περιοχής (Anti-Access/Area Denial – A2/AD). Οι νεοσύστατες αμερικανικές μονάδες που θα δράσουν σε αυτό το περιβάλλον αποκαλούνται Παράκτια Συντάγματα Πεζοναυτών (MLR) και επιχειρούν ήδη με το σύστημα NMESIS και τον πύραυλο Naval Strike Missile, ενώ αναζητούν επιπλέον μέσα κρούσης για επιχειρήσεις στην Πρώτη Νησιωτική Αλυσίδα.
Εξίσου σημαντική θεωρείται η δυνατότητα μαζικής και οικονομικότερης παραγωγής του Bullseye. Το Πεντάγωνο επιδιώκει την αύξηση των αποθεμάτων πυραύλων ακριβείας, καθώς οι πρόσφατες επιχειρήσεις ανέδειξαν τους περιορισμούς της υπάρχουσας βιομηχανικής βάσης.
Παρά τις υψηλές προσδοκίες, ο Bullseye παραμένει σε στάδιο αξιολόγησης. Η επιτυχία του προγράμματος θα εξαρτηθεί από την ολοκλήρωση των δοκιμών, την πιστοποίηση στις διάφορες πλατφόρμες και την ικανότητα της αμερικανικής βιομηχανίας να τον παράγει σε μεγάλους αριθμούς, ώστε να αποτελέσει βασικό στοιχείο της μελλοντικής ισχύος πυρός των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στον Ινδο-Ειρηνικό.
