Παραμονή της συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ που γίνεται στην Άγκυρα – και ξεκινά σήμερα- μια διμερής άσκηση εναέριου ανεφοδιασμού που έγινε από Boeing KC-707 της Ισραηλινής Αεροπορίας με ελληνικά F-16C/D από τις Μοίρες 340 και 343 της Σούδας, “διατυπώνει” ένα διαφορετικό επιχείρημα ισχύος.
Συνολικά 17 ελληνικά μαχητικά ανεφοδιάστηκαν εν πτήσει από τα ισραηλινά τάνκερ ανοιχτά της Κρήτης, σε μια τυπική κατά τα άλλα συνεργασία, αλλά σε χρονική σύμπτωση με τις έντονες φημολογίες ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ θα προσφέρει στον Ερντογάν μια κάποια “επάνοδο” στο πρόγραμμα των μαχητικών F-35 (όπως αναφέρουν οι New York Times).
Αν και το τελευταίο θα περιμένουμε να το δούμε αν ανακοινωθεί και με ποια φρασεολογία, η Ελλάδα και το Ισραήλ παραμένουν συγχρονισμένα στην προσπάθεια να ακυρώσουν κάθε τέτοια εξέλιξη, τουλάχιστον στο ουσιαστικό της μέρος. Δηλαδή ακόμη και αν υπάξει κάποια υποσχετική από πλευράς ανεμοδούριου Τραμπ, με παραπομπή σε μετέπειτα στάδιο “διαλόγου και νομοτεχνικών επαφών”, αυτό δεν επιλύει το τουρκικό πρόβλημα ενίσχυσης της Αεροπορίας τους.
Σε κάθε περίπτωση, όποια και να είναι η εξέλιξη σήμερα και αύριο στην Σύνοδο Κορυφής στην Άγκυρα – χωρίς να αποκλείονται και οι εκπλήξεις- η ελληνική πλευρά έχει μπροστά της ένα αρκετά διαυγή δρόμο συνέχισης της ποιοτικής και ποσοτικής ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων της.
Και χωρίς βαυκαλισμούς περί “ισχυρότερων από ποτέ”, χωρίς εφησυχασμούς, χωρίς έμφαση σε δημόσιες σχέσεις και χωρίς σπατάλες χρόνου και πόρων, ενόψει μάλιστα εκλογών.
Το τι συμβαίνει στα τραπέζια της διπλωματίας είναι σοβαρότατο, εξίσου όμως σοβαρή είναι και η εγχώρια συγκρότηση σκληρής ισχύος και διεθνών συνεργασιών (αν και εδώ πολλά τα ρίσκα και τα πολιτικά και ηθικά διλήμματα). Σε κυνικές εποχές, τα εργαλεία πραγματικής αμυντικής ισχύος -δυστυχώς ή ευτυχώς- παραμένουν απαραίτητα.
