Μετά από τόσα χρόνια στο “κουρμπέτι”, μετά από χιλιάδες ή και δεκάδες χιλιάδες καφέδες κάθε είδους, έχω καταλάβει το εξής. Τον κόσμο δεν τον πειράζει αν πιει μέτριο, ή ακόμη και κακό καφέ. Το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να αντέξει κάποιος, είναι η αλήθεια. Δώσε ακόμη και ξύδι αντί για καφέ, θα το πιουν μερικοί. Μην τους πεις την αλήθεια, θα γκρεμίσουν το ΚαΨιΜί (όχι ότι μπορούν βέβαια).

Το πρόβλημα των ΤΟΜΑ κάποιοι το βλέπουν ως ευκαιρία

Μιλώντας για αλήθειες, υπάρχει ένα μικρό θεματάκι που πρέπει να σας εξηγήσω. Το πρόβλημα των ΤΟΜΑ γιγαντώνεται, και σε λίγο όλος ο ΕΣ θα έχει κολλήσει σε αυτό. Διότι είναι τελείως παράλογο να κάνεις οποιαδήποτε επένδυση σε άρματα μάχης, χωρίς να έχει λυθεί το πρόβλημα των ΤΟΜΑ.

Αυτό σημαίνει, πως ούτε ο εκσυγχρονισμός (έστω, ακόμη κι αυτός ο “μικρός”) για τα ΛΕΟΠΑΡΝΤ 2Α4 προχωρά, ούτε ο εκσυγχρονισμός για τα ΛΕΟ2ΧΕΛ (κάποια στιγμή πρέπει να ξεκινήσουν κι αυτά) σχεδιάζεται. Δεν συζητάω καν για τα ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1Α5, για αυτά έχω την υποψία πως η ΑΤΖΕΝΤΑ 2030 Βέρζιον 2 θα τα κρίνει όλα “πλεονασματικά”.

Κάποιοι όμως, αυτή την ανάγκη του ΕΣ, την βλέπουν σαν ευκαιρία. Έτσι, για λίγο καιρό πέρασε σαν “διάττοντας αστέρας” ο εκσυγχρονισμός των ΠΑΘΑΤΟΜΑ Μ113, ενώ η ΚΝΔΣ, μέσω της συνεργασίας με τη ΜΕΤΛΕΝ, προσπαθεί να πουλήσει τον τριώροφο ΦΙΛΟΚΤΗΤΗ.

Για να μην παρεξηγηθώ, ο ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ για τη ΜΕΤΛΕΝ είναι περισσότερο αγγαρεία, παρά κέρδος. Δεν είναι τόσο εκτός πραγματικότητας στην εταιρεία να μην ξέρουν πως το ΒΙ-ΜΠΙ-ΣΙ-ΑΪ δεν μπορεί να πουληθεί στην Ελλάδα.

Η επιλογή παραμένει, τα ΜΠΡΑΝΤΛΕΪ

Μιλώντας για ΤΟΜΑ, ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει απορροφήσει όλα τα διαθέσιμα και λειτουργικά πλεονασματικά ΤΟΜΑ σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Με τις εξυπνάδες κάποιων απόστρατων περί “κανονιού του ΒΜΡ-1” και περί “αφοπλισμού των νησιών”, χάσαμε και την ευκαιρία για μερικά ακόμη ΜΑΡΝΤΕΡ, μπας και τα κάναμε 100.

Δηλαδή, χάσαμε και τα προσυμφωνημένα 40 επιπλέον που είχε κανονίσει ο Παναγιωτόπουλος, αλλά και την ευκαιρία να τσιμπήσουμε άλλα 50 με 100 στη θέση των ΒΜΡ-1. Οι απόστρατοι αυτοί βέβαια, μετά την αντιπολιτευτική τους ρητορική, επιβραβεύτηκαν είτε συμμετέχοντας σε νέα ρωσόφιλα κόμματα, είτε σαν σύμβουλοι του ΥΕΘΑ (ήμαρτον Παναγία μου).

Πλέον, είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, η μόνη λύση για ικανό αριθμό ΤΟΜΑ, είναι να πάμε σε μεταχειρισμένα και ανακατασκευασμένα ΜΠΡΑΝΤΛΕΪ.

Και αυτά που είχε πει ο ΥΕΘΑ ΚαΨιΜιτζή;

Δεν μπορώ ούτε εγώ, ούτε εσείς φαντάζομαι, να ξεχάσω πως ο ΥΕΘΑ είχε πει για κόστος 8 εκ. ευρώ έκαστο. Επίσης, κυκλοφόρησαν πολλά δημοσιεύματα περί “σαπακίων” (τι πρωτότυπο, σιγά κάτι που φτιάχνεται στις ΗΠΑ να μην είναι σαπάκι), και πως ο ΕΣ τα “έλεγξε” και τα βρήκε σε “άθλια κατάσταση”. Σας το έχω ξαναπεί, ο αντιαμερικανισμός “πουλάει”.

Η αλήθεια είναι πως το κόστος ήταν όντως τόσο ψηλό, αλλά με ένα τεράστιο φόρτο πυρομαχικών (10 ή 15 πύραυλοι ΤΟΟΥ και μερικές χιλιάδες βλήματα για το πυροβόλο ανά ΤΟΜΑ, με εγχώρια γραμμή συντήρησης κ.ο.κ). Και φυσικά ήταν μέσα στο κόστος και τα ΟΒΕΡΧΕΝΤΣ του ΓΙΟΥ-ΕΣ-ΑΡΜΥ, που τώρα τελευταία την έχει δει κερδοφόρος οργανισμός. Το πραγματικό όμως κόστος για ΜΠΡΑΝΤΛΕΪ μεταχειρισμένο-ανακατασκευασμένο, είναι κάπου εκεί που πλήρωσε η Κροατία, δηλαδή στα 4 εκ. ευρώ το τεμάχιο.

Κάποια στιγμή πέρσι, είχε έρθει αντιπροσωπεία της κατασκευάστριας εταιρείας, και οι άνθρωποι είχαν πει πως τα κροατικά κόστισαν περίπου 3,5 εκατ. ευρώ έκαστο, χωρίς το πυροβόλο των 25 χιλιοστών, τα πολυβόλα και τους εκτοξευτές των ΤΟΟΥ.

Συνεπώς, η πληροφόρηση που είχε ο ΥΕΘΑ, μάλλον δεν ήταν πλήρης, ή δεν ήταν αρκετά “διάφανη”. Διότι Α διά Β, τόσο, δεν είναι αντιπροσωπευτική η τιμή του Α. Και δεν τα λέω εγώ αυτά, αλλά φίλοι μαύροι που μου τα εξήγησαν (από πέρσι).

Μιλώντας για τιμές, η εταιρεία έχει “μάντρες” με ατελείωτα ΜΠΡΑΝΤΛΕΪ. Τα παίρνει από εκεί, τα ανακατασκευάζει, και τα πουλάει στον ΓΙΟΥ-ΕΣ-ΑΡΜΥ, πλέον σαν Μ2Α4. Αν κάποιος πελάτης θέλει, τα ανακατασκευάζει σε εκεί εργοστάσιο. Αυτό έγινε με την Κροατία.

Οι άνθρωποι λοιπόν, είχαν πει πως αν τους ρωτήσουμε απευθείας, θα μας δώσουν τιμή τελική, χωρίς τον αμερικανικό στρατό. Τα υπόλοιπα μπορούμε να τα πάρουμε με ΕΦ-ΕΜ-ΕΣ. Καθώς όμως ξέρω τι θα σκεφτούν κάποιοι, ας δούμε τι είναι τα “υπόλοιπα”.

Καταρχάς είναι το πυροβόλο ΜΠΟΥΣ-ΜΑΣΤΕΡ, το οποίο είναι πανάκριβο αν αγοραστεί καινούργιο. Όμως, υπάρχουν εκατοντάδες πυροβόλα από παλιότερα Μ2 και Μ3 ΜΠΡΑΝΤΛΕΪ, μεταχειρισμένα σε πολύ καλή κατάσταση που μπορούμε να τα πάρουμε σαν παραχώρηση αποσυρμένου υλικού, που είναι δωρεάν ή σχεδόν δωρεάν. Επίσης, αντίστοιχα υπάρχουν και πολυβόλα, αλλά και εκτοξευτές ΤΟΟΥ.

Μιλώντας για ΤΟΟΥ, πιθανότατα να μην τους χρειαζόμαστε κιόλας, από τη στιγμή που ο ΕΣ έχει αποφασίσει να πάει σε ΣΠΑΪΚ, Η-ΑΡ και ΕΣ-ΑΡ (ασχέτως κι αν περιέργως καθυστερεί η αγορά). Άρα, οι εκτοξευτές ΤΟΟΥ, μαζί με τις κονσόλες και τις καλωδιώσεις, μάλλον δεν χρειάζονται καν.

Με λίγα λόγια, ακόμη και με υλικό υποστήριξης, αλλά και με ανταλλακτικά, κάθε μετασκευασμένο ΜΠΡΑΝΤΛΕΪ σε επίπεδο κάπου ανάμεσα σε Μ2Α2 ΟΔΣ και Μ2Α3, δεν θα ξεπερνούσε κατά πολύ τα 4 εκ. ευρώ έκαστο. Επαναλαμβάνω το λένε οι φίλοι στραταίοι που μίλησα.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε με 120 με 150 ΜΠΡΑΝΤΛΕΪ άμεσα

Μιλώντας για λεφτά, υπάρχουν ακόμα εγγεγραμμένα στην ΑΤΖΕΝΤΑ 2030 περίπου 600 εκατ. ευρώ που προορίζονταν για τα ΠΑΘΑΤΟΜΑ Μ113. Θεωρητικά με αυτά θα αποκτούσαμε 250 ΠΑΘΑΤΟΜΑ. Όταν όμως το κόστος πήγε στα 4 εκατ. έκαστο (δηλαδή ίδια τιμή το M113 με το Bradley και τα δύο ανακατασκευασμένα…), ο ΥΕΘΑ εκτέλεσε το πρόγραμμα (κανονικά έπρεπε να το κάνει αλά Κιμ, με αντιεροπορικό πυροβόλο).

Τώρα, υπάρχουν από ΗΠΑ 62 Bradley, έκδοσης Μ2Α2 που είναι σε σχετικά καλή κατάσταση, και μπορούν να έρθουν άμεσα. Ακόμη όμως και χωρίς αυτά, με λύση τύπου ΒΑΕ Σύστεμς, δηλαδή οχήματα από “μάντρα” της ΒΑΕ και ανακατασκευή τους στην Ελλάδα, τα 600 εκατ. φτάνουν για 120 με 130 ΜΠΡΑΝΤΛΕΪ. Αν στο ΜΙΞ βάλουμε και τα 62 του ΓΙΟΥ-ΕΣ-ΑΡΜΥ, τότε πάμε στα 150+ ΤΟΜΑ επιπέδου Κροατίας.

Αυτά τα λίγα, φτάνουν για να καλύψουμε τουλάχιστον τις ΕΜΑ των ΛΕΟ2ΧΕΛ. Και μέχρι να “τελειώσουμε” το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού στην Ελλάδα, θα έχουμε μαζέψει περισσότερα. Με λίγα λόγια, θα μπορούσαμε τις επόμενες δεκαετίες να φτιάξουμε ένα κυλιόμενο πρόγραμμα ανακατασκευής των ΜΠΡΑΝΤΛΕΪ, και ο ΕΣ να αποκτήσει μερικές εκατοντάδες σύγχρονα ΤΟΜΑ.

Αυτά βέβαια τα κάνουν τα σοβαρά κράτη. Χώρες σαν την Ελλάδα, είτε ονειρεύονται να εκσυγχρονίσουν Μ113, είτε λιβανίζουν τους ΦΙΛΟΚΤΗΤΕΣ. Και στο τέλος, δεν γίνεται τίποτα.

Ο εκσυγχρονισμός των ΤΠΚ κλάσης Ρουσσέν

Μιλώντας για εκσυγχρονισμούς, θυμήθηκα και εκείνος των πυραυλακάτων κλάσης Ρουσσέν. Το ΠΝ έχει ήδη ξεκινήσει να το ψάχνει εδώ και αρκετό καιρό, και με υποψήφια ναυπηγεία, αλλά και με εταιρείες.

Βέβαια, πριν γίνει αυτό, θα πρέπει να ξεκινήσει ο εκσυγχρονισμός των ΜΕΚΟ200ΗΝ. Αν όλο το κόνσεπτ πάει καλά, το ΠΝ θα το “τρέξει” με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, δηλαδή με ανάθεση των ηλεκτρονικών στη ΘΑΛΕΣ ΝΕΔΕΡΛΑΝΤΣ, ολοκλήρωση συστημάτων από ΣΣΜΑΡΤ και τυχόν μελέτες ναυπηγικού χαρακτήρα από τη ΧΑΪΝΤΡΟΥΣ.

Η ΘΑΛΕΣ μάλιστα, έχει σταματήσει να πολυσυνεργάζεται με άλλους ενδιαφερόμενους, καθώς καταλαβαίνει πως το πρόγραμμα, σαν αυτό των ΜΕΚΟ200ΗΝ, θα πάει σε αυτήν. Βέβαια, αυτό δεν ισχύει 100%, καθώς ήδη έχουν εμφανιστεί κι άλλες εταιρείες, με δικές τους λύσεις, όπως για παράδειγμα η ΕΛΜΠΙΤ.

Το θέμα είναι, πως οι εταιρείες αυτές δεν θα είναι οι μόνες που ενδιαφέρονται. Υπάρχουν πολλοί ενδιαφερόμενοι, ανάμεσα σε αυτούς και τα ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ που τις έχουν κατασκευάσει. Μάλιστα, δεν αποκλείεται η ΕΛΕΥΣΙΝΑ να προτείνει και νοτιοκορεατικές λύσεις.

Ποιος είναι ο προϋπολογισμός για τις Ρουσσέν;

Θα σας αποκαλύψω πως τα λεφτά που υπολογίζει το ΠΝ για τις Ρουσσέν είναι κοντά στα 350 εκατ. ευρώ, τόσα έχουν γραφτεί και στο ΜΠΑΕ της ΑΤΖΕΝΤΑΣ 2030. Το πρόβλημα είναι πως τα πλοία είναι 7, και αυτό σημαίνει πως χρειάζονται 7 συστήματα διαχείρισης μάχης ΤΑΚΤΙΚΟΣ 2, 7 νέα ραντάρ, 7 νέα ΣΤΙΡ. Για σύγκριση, το αντίστοιχο πακέτο για τις 4 ΜΕΚΟ στοιχίζει 270 εκατ. ευρώ.

Βέβαια, οι ΜΕΚΟ θα πάρουν ραντάρ της οικογένειας ΝΣ100, ενώ οι ΤΠΚ δεν χρειάζονται κάτι περισσότερο από το ΝΣ50 (βασικά αυτό σκέφτονται φωναχτά στο ΠΝ). Οπότε το μεγάλο κόστος παραμένουν τα 7 ΤΑΚΤΙΚΟΣ 2. Και το ΠΝ θέλει ΤΑΚΤΙΚΟΣ, καθώς και οι ΜΕΚΟ θα λάβουν το ίδιο μέχρι το 2030, και οι ΚΟΡΤΕΝΑΕΡ το έχουν (το παλιό), και οι Ρουσσέν έχουν “χτιστεί” γύρω του.

Το πρόβλημα των Ρουσσέν, όπως και των υπόλοιπων ΤΠΚ κλάσης ΚΟΜΠΑΤΑΝΤΕ ΙΙΙ του ΠΝ, είναι ότι τα πλοία επιπέδου ΤΠΚ δύσκολα επιβιώνουν πλέον σε περιβάλλοντα όπως αυτό του Αιγαίου. Οι Γερμανοί πάντως αντικατέστησαν τις δικές τους Σ148 (ΚΟΜΠΑΤΤΑΝΤΕ) με κορβέτες Κ130 (ΜΠΡΑΟΥΝΣΒΑΪΓΚ, ωραίο όνομα για μάρκετινγκ). Και μάλιστα, σκοπεύουν να τις εκσυγχρονίσουν, προκειμένου να τις κάνουν πιο “επιβιώσιμες” στην “κλειστή” Βαλτική (στο σημείο αυτό κάπως μοιάζει με Αιγαίο). Μήπως να δούμε τι κάνουν οι Γερμανοί, να κάνουμε το ίδιο;