Του αναγνώστη μας, Α. Σ.
Το πλήγμα της Τεχεράνης με ένα μη επανδρωμένο, κατά βρετανικής βάσης στην Κύπρο, έχει μετατραπεί σε μια τεράστια ευκαιρία για την Ελλάδα. Ποιοι το μετέτρεψαν σε τέτοια; Η ελληνική, πολιτική και στρατιωτική, ηγεσία με τα οπλικά συστήματα που αγόρασε τα τελευταία χρόνια και με την ακαριαία απόφαση να στείλει δύο φρεγάτες και τέσσερα μαχητικά στην Κύπρο. Και βέβαια το έμψυχο δυναμικό των Ενόπλων Δυνάμεων, γιατί είναι πάντα σε ετοιμότητα, ενώ με τις θυσίες του διατηρεί το αξιόμαχο, ακόμη και όπλων που έπρεπε από χρόνια να είναι σκραπ.
Αρχικά, είναι τουλάχιστον αστείο η Ελλάδα να στέλνει δύο πλοία και τέσσερα αεροπλάνα για να προστατεύσουν και τη βρετανική βάση στην Κύπρο, υποδομή που δεν μπορεί να προστατεύσει τον… εαυτό της, ενώ κυρίως υπερασπιζόμαστε ολόκληρο το νησί. Είναι όμως εξαιρετικά σοβαρό και σημαντικό ότι τα ελληνικά αεροπλάνα έφτασαν σε δύο ώρες ενώ τα πλοία σε 24, όταν άλλες Ευρωπαϊκές χώρες που λογίζονται για υπερδυνάμεις, δεν έβρισκαν ούτε ένα σκάφος έτοιμο για να στείλουν. Η Ελλάδα λοιπόν με αυτή την κίνηση, άρπαξε την ευκαιρία της προβολής ισχύος, δήλωσε ότι είναι “εδώ” κι ότι μπορεί να θεωρηθεί μια αξιόπιστη δύναμη στην περιφέρεια της.
Την ίδια στιγμή η χώρα μας δέχεται διαχρονικά πίεση με παραβιάσεις από την γειτονική της Τουρκία (8 με 10 φορές μεγαλύτερη πληθυσμιακά από εμάς). Αλλά ταυτόχρονα διατηρούμε πλοίο στην Ερυθρά Θάλασσα στο πλαίσιο διεθνούς δύναμης προστασίας της παγκόσμιας ναυσιπλοΐας, διεξάγουμε διεθνή αεροπορική άσκηση (Ηνίοχος), έχουμε συστοιχία Patriot στη Σαουδική Αραβία, άλλη που καλύπτει την αμερικανική βάση της Σούδας, μας έχει ανατεθεί στα πλαίσια του ΝΑΤΟ η εναέρια περιπολία – προστασία της Αλβανίας, του Μαυροβουνίου και των Σκοπίων, ενώ μας ζητήθηκε και ανταποκριθήκαμε (πάλι στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της καλής γειτονίας) να προστατεύσουμε με αεροπλάνα και αντιαεροπορικά και την Βουλγαρία. Κι όλα αυτά από μία χώρα δέκα εκατομμυρίων, η οποία πριν λίγα χρόνια ψυχορραγούσε οικονομικά και πολλοί Ευρωπαίοι ήθελαν να την πετάξουν έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή η μικρή χώρα λοιπόν συμπεριφέρεται ως περιφερειακή δύναμη που προστατεύει την Ευρώπη και το κύρος της.
Αντίθετα η «αγαπημένη» (των ίδιων Ευρωπαίων ηγετών που ήθελαν να μας πετάξουν έξω), Τουρκία αποδείχθηκε για άλλη μία φορά κατώτερη των περιστάσεων και προβληματικός γείτονας. Ενώ όσοι την πατρονάρουν, προσπαθούν να πείσουν για την είσοδο της στα ευρωπαϊκά εξοπλιστικά προγράμματα τώρα, αλλά και στον Ευρωστρατό, εάν και όταν συγκροτηθεί. Το επιχείρημα είναι ότι η Άγκυρα διαθέτει τον μεγαλύτερο στρατό στην Ευρώπη, ισχυρή αμυντική βιομηχανία και ότι όλα αυτά θα λειτουργήσουν προς όφελος της ασφάλειας της ηπείρου μας. Εδώ είναι που η Ελλάδα πρέπει να αντιταχθεί και να επικοινωνήσει με κάθε τρόπο, ότι η Άγκυρα έχει την δικά της ατζέντα η οποία απέχει πάρα πολύ από τα συμφέροντα της Ευρώπης και της Δύσης, και ουσιαστικά είναι έναντια τους.
Και για να γίνουμε σαφείς: Εδώ και δεκαετίες η Τουρκία χρηματοδοτεί σε όλο τον κόσμο ιερατικές σχολές, τζαμιά και οργανώσεις συνδεδεμένες με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Ακόμη ξέπλενε το μαύρο χρήμα του Μαδούρο (επ’ αμοιβή βέβαια). Ξέπλενε και το μαύρο χρήμα του Ιράν (μέσω της τράπεζας Χάλκ), ενώ με σημαντικά κονδύλια από το Κατάρ, πιθανότατα μέσω Τουρκίας, χρηματοδοτούνταν Χούθι, Χεζμπολάχ, Χαμάς και Αδελφοί Μουσουλμάνοι. Είναι γνωστό άλλωστε ότι ηγετικές ομάδες όλων αυτών των οργανώσεων, όταν δυσκολέψουν τα πράγματα, βρίσκουν ασφαλές καταφύγιο στην Τουρκία. Ακόμη, η Άγκυρα έκανε μπίζνες με τον ISIS αγοράζοντας από αυτόν τα κλεμμένα πετρέλαια της Συρίας. Στον εκεί πόλεμο η Τουρκική Αεροπορία βομβάρδιζε θέσεις των Κούρδων – και σε Συρία και σε Ιράκ – ενώ ο στρατός της εξόπλιζε και εκπαίδευε Ισλαμιστές στενά συνδεδεμένους με τον ISIS. Όχι τυχαία γερμανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο αποκάλεσε την Τουρκική Αεροπορία «αεροπορία του ISIS».
Είναι γνωστό επίσης σε όλους ότι υποδαύλισε τον πόλεμο στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και εξόπλισε τους Αζέρους εναντίον των Αρμενίων. Στον εμφύλιο της Λιβύης πάλι, στήριξε τη μία πλευρά για δικά της συμφέροντα, ενώ δεν συμμετέχει στην ευρωπαϊκή δύναμη που προσπαθεί να περιορίσει την ροή όπλων στην Λιβύη. Αντίθετα στέλνει συνεχώς όπλα και χιλιάδες Ισλαμιστές τους οποίους στρατολογεί στη Συρία, αρνούμενη να συμμορφωθεί με την ευρωπαϊκή επιδίωξη. Πλοία της χτύπησαν θέσεις του Χάφταρ στην Λιβύη και Τούρκοι στρατιωτικοί χειρίζονται drones, αντιαεροπορικά και προσπαθούν να εδραιώσουν αεροπορική βάση. Είναι η μόνη χώρα που αρνείται τις νηοψίες στα σκάφη της από την ευρωπαϊκή ναυτική δύναμη και μάλιστα φρεγάτα του Τουρκικού ναυτικού εγκλώβισε σε ένα επεισόδιο, με τα όπλα της, γαλλική φρεγάτα. Ενώ βέβαια υπέγραψε με μία κυβέρνηση της Λιβύης, η οποία δεν είχε καμία αρμοδιότητα, ένα μνημόνιο για «Τουρκολυβική ΑΟΖ» ενώ οι δύο χώρες δεν συνορεύουν και μεσολαβεί τρίτη, η Ελλάδα.
Στη συνέχεια: Κατά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι η μόνη χώρα που δεν συμμορφώθηκε με το εμπάργκο που κήρυξε η δύση εναντίον της Μόσχας, ενώ συνέχισε να κάνει μπίζνες και με τις δύο πλευρές με πετρέλαια, σιτηρά και drones. Κατά την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ δεν καταδίκασε ποτέ τις εγκληματικές ενέργειες της, αποκαλώντας την «απελευθερωτικό στρατό». Κατά την επικράτηση του Τζολάνι στην Συρία, ο στρατός του, εξοπλισμένος από την Τουρκία και καθοδηγούμενος από την ΜΙΤ, προβαίνει σε εκτελέσεις, εγκλήματα πολέμου και εθνοκάθαρση Αλαουιτών, Ελληνορθόδοξων και Δρούζων, ενώ όπου υπήρχε ισχυρή αντίσταση όπως των Κούρδων, τους ισλαμιστές του Τζολάνι συνδράμουν τουρκικά drones και βαρύ πυροβολικό.
Στο Αιγαίο τώρα, ενάντια σε κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου, η Άγκυρα παρεμποδίζει με πολεμικά πλοία την τοποθέτηση καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, που αποτελεί ευρωπαϊκά χρηματοδοτούμενο έργο με σαφές οικονομικό και γεωπολιτικό αποτύπωμα στην ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης. Δηλώνει δε, ότι δεν πρόκειται να γίνει κανένα έργο σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο χωρίς την έγκρισή της.
Στον πόλεμο ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν, αρνήθηκε να πάρει θέση, ενώ έσπευσε να συλλυπηθεί για τον θάνατο του Χαμενεϊ. Αρνείται να πάρει θέση εναντίων των ομόθρησκων συνεταίρων της ακόμα κι όταν έχουν εξαπολυθεί εναντίον της τρεις βαλλιστικοί πύραυλοι. Και ενώ συνορεύει με το Ιράν στις ανατολικές της περιφέρειες, στέλνει έξι F-16 στο παράνομα κατεχόμενο ευρωπαϊκό έδαφος της Κύπρου όπου διατηρεί στρατεύματα 45.000 ανδρών, όχι για να αντιμετωπίσουν την απειλή του Ιράν (σύμφωνα με την δήλωση του Ερντογάν), αλλά κατά των Ελλήνων. Οι οποίοι μαζί με Ιταλούς, Ισπανούς, Βρετανούς και Γάλλους δημιούργησαν κοινή δύναμη προστασίας του απώτατου άκρου της Ευρώπης….. δηλαδή της Κύπρου. Και μεταφέρει τα F16 στα κατεχόμενα, παραβιάζοντας τον νόμο περί χρήσης Αμερικάνικου στρατιωτικού εξοπλισμού. Σε πρόσφατο λόγο του μάλιστα, ο Ερντογάν καλεί σε ένωση και πανστρατιά των μουσουλμάνων… ενάντια σε ποιόν ;
Τέλος, εδώ και χρόνια ο Ερντογάν μιλάει για την ένωση των μουσουλμανικών χωρών, ονειρευόμενος να γίνει ο ηγέτης τους και να αναβιώσει την Οθωμανική αυτοκρατορία. Το έχει πει ότι τα σύνορα της Τουρκίας δεν χωράνε το Τουρκικό έθνος, ενώ ήδη κατέχει -παράνομα- εδάφη σε Κύπρο, Συρία και Ιράκ.
Τα τελευταία γεγονότα όμως, με το Ιράν, δείχνουν ότι ενώ η Τουρκία θέλει να δείχνει γίγαντας χτυπώντας πάντα άτακτους στρατούς, σε χώρες διαλυμένες από πολέμους και πάντα με εμπροσθοφυλακές από ισλαμιστές, τελικά είναι “νάνος” ο οποίος δεν μπορεί να προστατέψει ούτε την επικράτειά της. Και δηλώνει ανίκανη να καλύψει τα εδάφη στα οποία βρίσκεται η αμερικανική βάση του Ιντσιρλίκ και εκλιπαρεί για βοήθεια, οπότε μεταφέρεται εκεί από την Γερμανία μία ΝΑΤΟική συστοιχία Patriot.
Όλα αυτά τα «δώρα» λοιπόν της Τουρκίας, με την επιθετική-προκλητική συμπεριφορά της, θα πρέπει να εκμεταλλευτεί η Ελληνική εξωτερική πολιτική. Και να τα επικοινωνήσει προς κάθε κατεύθυνση καταδεικνύοντας ότι η Τουρκία υπηρετεί μόνο τις δικές της φιλοδοξίες που απέχουν πολύ από τις αρχές, τις αξίες και τα συμφέροντα τη Ευρώπης.
Αντίθετα, στο ίδιο σκηνικό αναδύεται μια Ελλάδα έτοιμη ανά πάσα στιγμή να προστατέψει τους συμμάχους της, τα σύνορα και τα συμφέροντα της Ευρώπης. Με αεροπορία, με ναυτικό, με αντιαεροπορικά, ταυτόχρονα σε όλη την επικράτειά της αλλά και σε περιοχές των Βαλκανίων, της Ερυθράς Θάλασσας, του Περσικού κόλπου και της Ανατολικής Μεσογείου. Και αυτά είναι τα χαρακτηριστικά μίας χώρας που μπορεί να παρέχει προστασία και σταθερότητα.
