Ιρανικά F-14Α, το τέλος των “Γάτων” από το ισραηλινό σφυροκόπημα

Τις πρώτες ημέρες των ισραηλινών επιχειρήσεων στο πλαίσιο της εκστρατείας Lion’s Roar, που βρίσκεται σε εξέλιξη, έγινε γνωστό ότι πιθανότατα καταστράφηκαν τα έσχατα F-14A της Αεροπορίας της Ιρανικής Ισλαμικής Δημοκρατίας. Τα ιρανικά Tomcat όμως είχαν μπει στο στόχαστρο του Ισραήλ ήδη από την προηγούμενη εκστρατεία, την Rising Lion, του 2025. Ένα σχετικό άρθρο είχε δημοσιευτεί στην «Πτήση» 64, Οκτώβριος 2025, και το οποίο αναδημοσιεύουμε.

Του Babak Taghvaee

Η σύγκρουση του Ιουνίου 2025 μεταξύ της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και του κράτους του Ισραήλ σηματοδότησε μια από τις σημαντικότερες αεροπορικές εκστρατείες στη Μέση Ανατολή, μετά τον πόλεμο του Λιβάνου το 2006. Στο επίκεντρο αυτής της αντιπαράθεσης βρισκόταν ο γερασμένος στόλος των Grumman F-14A Tomcat, αναχαιτιστικών της εποχής του Ψυχρού Πολέμου που κάποτε θεωρούνταν η ραχοκοκαλιά της ικανότητας αεράμυνας της Ιρανικής Αεροπορίας (IRIAF).

Με έδρα την 8^η Βάση Τακτικών Μαχητικών (TFB.8) κοντά στο Ισφαχάν, που επισήμως είναι γνωστή ως Babaiee, τα αεροσκάφη αυτά υπάγονταν στην 81^η Μοίρα Τακτικών Μαχητικών (TFS) και στην 83^η Μοίρα Τακτικής Εκπαίδευσης (TTS).

Την περίοδο της προετοιμασίας της ισραηλινής Επιχείρησης Rising Lion η επιχειρησιακή ετοιμότητα του ιρανικού στόλου των Tomcat είχε φτάσει σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα. Οι δεκαετίες κυρώσεων, φθοράς λόγω εντατικής χρήσης και η πολύ περιορισμένη πρόσβαση σε κρίσιμα ανταλλακτικά, είχαν αφήσει την 81^η και 83^η Μοίρα με μόλις πέντε έως επτά αξιόπλοα F-14A στα μέσα Ιουνίου 2025. Οι Ισραηλινοί και Αμερικανοί σχεδιαστές, όμως, αξιολόγησαν ως ουσιαστική την απειλή που πρόβαλαν και τα έθεσαν σε προτεραιότητα ως στόχους υψηλής αξίας κατά τη φάση OCA (Offensive Counter-Air) της ευρύτερης επιχείρησης.

Εξετάζουμε παρακάτω την υποβάθμιση του στόλου των F-14A της IRIAF τις εβδομάδες που προηγήθηκαν της Rising Lion, της στοχευμένης επίθεσης με μη επανδρωμένο αεροσκάφος που εξουδετέρωσε αρκετά μαχητικά στην ΑΒ Babaiee και της επακόλουθης διασποράς των εναπομεινάντων Tomcat στο Bandar Abbas.

Su-35SE σε F-14A, μια μετάπτωση που δεν έγινε

Στο πλαίσιο μιας μακροχρόνιας πρωτοβουλίας εκσυγχρονισμού, η IRIAF είχε συνάψει μια «διακριτική» συμφωνία (η οποία, αν και σχολιάστηκε πολλές φορές από τον Διεθνή Τύπο, δεν αναφέρθηκε ποτέ επίσημα), για την απόκτηση μιας παρτίδας τουλάχιστον 25 μαχητικών πολλαπλού ρόλου Sukhoi Su-35SE, που προορίζονταν αρχικά για την αιγυπτιακή αεροπορία. Αυτά τα «Flanker-E», τα οποία μετά την κατασκευή τους αποθηκεύτηκαν στη Ρωσική Ομοσπονδία, αφότου το Κάιρο ακύρωσε την παραγγελία, προορίζονταν να αντικαταστήσουν πλήρως τον στόλο των F-14A και κάποιων εκ των F-4E Phantom II σε υπηρεσία με την IRIAF. Τα σχέδια μετάβασης είχαν προχωρήσει στο σημείο που μέχρι τον Δεκέμβριο του 2024 οι πρώτοι πιλότοι Tomcat της IRIAF είχαν ολοκληρώσει στη Ρωσία την εκπαίδευση μετάπτωσης τύπου, στα Su-35SE.

Σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο προμήθειας, οι παραδόσεις είχαν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν τον Ιανουάριο του 2025, με τα πρώτα αεροσκάφη να διατίθενται στην 81^η TFS. Μια δεύτερη Μοίρα Su-35SE επρόκειτο να ακολουθήσει μόλις ολοκληρώνονταν οι αρχικές παραδόσεις και οι προσαρμογές των υποδομών. Ωστόσο, η μεταφορά ακυρώθηκε απότομα στις αρχές του 2025, υπό συνθήκες που παραμένουν άγνωστες. Αν και οι οικονομικές λεπτομέρειες -συμπεριλαμβανομένων τυχόν χρηματικών προκαταβολών από το Ιράν- δεν αποκαλύφθηκαν ποτέ, είναι γνωστό ότι οι πιλότοι που είχαν συμπληρώσει τη μετεκπαίδευση στα «Flanker-E» μετατέθηκαν στη συνέχεια, για να πετάξουν εκπαιδευτικά προηγμένου σταδίου Yakovlev Yak-130 που υπηρετούν στην IRIAF.

Οι φήμες που κυκλοφόρησαν στους κόλπους της Ιρανικής Αεροπορίας ήταν ότι ο ανώτατος ηγέτης Αλί Χαμενεΐ είχε παρέμβει προσωπικά για να σταματήσει η προμήθεια. Η ρωσική άρνηση να επιτρέψει τη συντήρηση των μαχητικών εγχώρια, περιορίζοντας δραστικά την προετοιμασία για τα ιρανικά πληρώματα εδάφους, αναφέρθηκε ως παράγοντας για αυτή την παρέμβαση. Οι ίδιες αναφορές, από την άλλη λένε ότι Ιρανοί αξιωματούχοι είχαν οραματιστεί τη δημιουργία δυνατότητας συντήρησης σε εργοστασιακό επίπεδο για τον στόλο των Su-35SE στο αεροδρόμιο Shahinshahr δίπλα στο Ισφαχάν, όπου η IAMI (Iran Aircraft Manufacturing Industries Company), θα παρήγαγε επίσης επιλεγμένα αναλώσιμα και μη δομικά εξαρτήματα.

Καθώς το πρόγραμμα απόκτησης του Sukhoi καθυστερούσε, μια υψηλού επιπέδου αντιπροσωπεία της αλγερινής αεροπορίας επισκέφτηκε την Τεχεράνη στις αρχές του 2025. Μέσα σε λίγες εβδομάδες ελήφθησαν αποφάσεις για τη μεταφορά 14 από τα αποθηκευμένα αεροσκάφη Su-35SE -που αρχικά προορίζονταν για το Ιράν- στην Αλγερία, με τις παραδόσεις να ακολουθούν σύντομα. Έτσι η κατάρρευση του σχεδίου προμήθειας άφησε την 81^η TFS χωρίς άλλη επιλογή από το να συνεχίσει να επιχειρεί με έναν δραστικά μειωμένο στόλο F-14A.

Κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Rising Lion τον Ιούνιο του 2025 η 81^η TFS διατηρούσε περιορισμένη ικανότητα συναγερμού ταχείας αντίδρασης (QRA) με τρία Tomcat. Δύο από αυτά ήταν οπλισμένα με ένα τυπικό φορτίο δύο πυραύλων AIM-9J και δύο AIM-7E, πλέον πυρομαχικών του πυροβόλου M61A1 Vulcan των 20 mm. Το τρίτο Tomcat ήταν εξοπλισμένο αποκλειστικά με δύο Sidewinder, υποδηλώνοντας ένα μη λειτουργικό σύστημα ραντάρ AN/AWG-9.

Tomcat vs Hermes 900

Το πρωί της 13^ης Ιουνίου 2025, περίπου στις 07:30 τοπική ώρα, ένα από τα οπλισμένα F-14A απογειώθηκε από το Ισφαχάν σε ανταπόκριση του αρχικού κύματος ισραηλινών επιθέσεων κατά την πρώτη φάση της επιχείρησης Rising Lion. Η πτήση όμως ήταν σύντομη και το μαχητικό επέστρεψε χωρίς να εμπλακεί. Μέσα σε λίγες ώρες η ισραηλινή αεροπορία (IASF), εκτέλεσε μια συντονισμένη εκστρατεία καταστολής και καταστροφής της αεράμυνας (SEAD/DEAD) σε όλο το κεντρικό Ιράν, εξουδετερώνοντας συστηματικά ραντάρ και συστοιχίες πυραύλων εδάφους-αέρος (SAM) της IRIADF, συμπεριλαμβανομένων βασικών εγκαταστάσεων στην 8^η TFB Babaiee και γύρω από αυτή.

Με την εξουδετέρωση της υποδομής έγκαιρης προειδοποίησης και αεράμυνας της IRIAF οι περαιτέρω περιπολίες του στόλου Tomcat έγιναν ουσιαστικά μη βιώσιμες. Επιπλέον, παρά την κλιμάκωση των απειλών, η διοίκηση της βάσης επέλεξε να μην εκκενώσει τα καθηλωμένα αεροσκάφη F-14A, πολλά από τα οποία ήταν σταθμευμένα μπροστά από καταφύγια αεροσκαφών για χρόνια, χρησιμεύοντας και ως δολώματα παραπλάνησης. Αποψιλωμένα για ανταλλακτικά ή από καιρό αχρησιμοποίητα, παρέμειναν εκτεθειμένα σε αυτές τις θέσεις.

Στις 15 Ιουνίου 2025 η IAF χρησιμοποίησε βαλλιστικό πύραυλο Golden Horizon που εκτοξεύθηκε από ένα F-15I Ra’am, για να καταστρέψει ένα τάνκερ KC-707 της IRIAF στο αεροδρόμιο Mashhad International, το τελευταίο αεροσκάφος που ήταν ακόμη ικανό να ανεφοδιάζει τα Tomcat στον αέρα. Λίγες μέρες αργότερα, στις 21 Ιουνίου 2025, η IASF εξαπέλυσε αεροπορική επιδρομή ακριβείας κατά της ΑΒ Babaiee με στόχο αρκετά από τα εκτεθειμένα Tomcat. Η επιδρομή σηματοδότησε το τέλος της επιχειρησιακής παρουσίας των F-14A στο Ισφαχάν και υπογράμμισε την οριστική παρακμή ενός κάποτε φοβερού στόλου αναχαιτιστικών.

Το βράδυ της 21^ης Ιουνίου 2025 η IASF εκτέλεσε ένα ακόμη στοχευμένο πλήγμα κατά της 8^ης TFB Babaiee χρησιμοποιώντας οπλισμένο μη επανδρωμένο αεροσκάφος MALE (Medium Altitude Long Endurance) Hermes 900 Kochav. Χρησιμοποιήθηκαν κατευθυνόμενοι πύραυλοι αέρος-επιφανείας Mikholit για την καταστροφή τριών σταθμευμένων F-14A. Εικόνες και εκτιμήσεις μετά την επίθεση έδειξαν ότι δύο από τα αεροσκάφη δεν ήταν αξιόπλοα. Ωστόσο, το τρίτο, κάτω από δίχτυ παραλλαγής, αν και εκτεθειμένο σε τροχόδρομο, πιστεύεται ότι ήταν ένα από τα τελευταία πέντε έως επτά Tomcat που παρέμεναν σε υπηρεσία της IRIAF εκείνη την εποχή.

Την επόμενη μέρα, στις 22 Ιουνίου, οι IDF (Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις) δημοσίευσαν πλάνα EO/IR από το χτύπημα του Hermes 900, τα οποία τεκμηριώνουν την καταστροφή και των τριών στόχων στην ΑΒ Babaiee. Λίγες μέρες νωρίτερα οι IDF είχαν δημοσιεύσει υλικό από drone που έδειχνε την καταστροφή άλλων δύο F-14A στην 1^η TFB Lashgari στο Διεθνές Αεροδρόμιο Mehrabad της Τεχεράνης. Μεταγενέστερες δορυφορικές εικόνες επιβεβαίωσαν ότι και τα δύο ήταν δολώματα, σκόπιμα τοποθετημένα, για να δημιουργήσουν ψευδή εντύπωση ετοιμότητας.

Το χτύπημα της 21^ης Ιουνίου αποδείχθηκε καταλύτης για την IRIAF. Μέσα σε λίγες ώρες αποφασίστηκε η εκκένωση όλων των εναπομεινάντων Tomcat που βρίσκονταν σε αποθήκευση σε ανοικτό πεδίο της 8^ης TFB. Σε αυτά περιλαμβάνονταν τόσο κάποια εντελώς εγκαταλελειμμένα όσο και τα αποψιλωμένα αεροσκάφη που επί μακρόν εξυπηρετούσαν την παραπλάνηση των δορυφόρων επιτήρησης και τις εκτιμήσεις των ξένων μυστικών υπηρεσιών. Μεταφέρθηκαν γρήγορα σε ασφαλείς εγκαταστάσεις αποθήκευσης ή προετοιμάστηκαν για μεταφορά σε εναλλακτικές αεροπορικές βάσεις.

Καθώς η υποδομή του κύριου διαδρόμου στην 8^η TFB παρέμεινε άθικτη καθ’ όλη τη διάρκεια της Επιχείρησης Rising Lion, η IRIAF μπόρεσε να πραγματοποιήσει μια τελευταία πτήση εκκένωσης στις 22 Ιουνίου, στην οποία τέσσερα έως έξι εναπομείναντα αξιόπλοα F-14A μεταφέρθηκαν στην 9^η TFBAbdulKarimi στο BandarAbbas. Μετά τη μετεγκατάστασή τους ασφαλίστηκαν μέσα σε καταφύγια και έτσι αποσύρθηκαν ουσιαστικά από τις πολεμικές επιχειρήσεις.

Αυτά τα σωζόμενα Tomcat, που τώρα διατηρούνται στην 9^η TFB, αποτελούν τα τελευταία επιχειρησιακά παραδείγματα F-14A οπουδήποτε στον κόσμο. Αν και τυπικά βρίσκονται σε ετοιμότητα, η μαχητική τους σημασία έχει υποβαθμιστεί κατακόρυφα λόγω των απαρχαιωμένων ηλεκτρονικών, των περιορισμένων αποθεμάτων όπλων και των συστημικών ελλείψεων συντήρησης.

Η Επιχείρηση Rising Lion ολοκληρώθηκε επίσημα με κατάπαυση του πυρός στις 24 Ιουνίου 2025. Ωστόσο, το στρατηγικό αδιέξοδο μεταξύ του Ισραήλ και του Ιράν παραμένει άλυτο. Καθώς το ισλαμικό καθεστώς αρνείται την πλήρη συνθηκολόγηση με τους όρους των ΗΠΑ και την ειρήνη με το Ισραήλ, η προοπτική αναζωπύρωσης της σύγκρουσης παραμένει υψηλή. Σε οποιαδήποτε μελλοντική εμπλοκή τα εναπομείναντα Tomcat μπορεί να είναι από τις πρώτες εμβληματικές απώλειες, κλείνοντας το τελευταίο κεφάλαιο του θρυλικού μαχητικού αναχαιτιστικού της Grumman.

Το F-14A, που κάποτε αποτελούσε την αιχμή του δόρατος της αεράμυνας του Ιράν και ήταν επίφοβο για τους αντιπάλους του που πετούσαν MiG-23 και MiG-25 στον Περσικό Κόλπο και πέρα από αυτόν, βρίσκεται στο λυκόφως της καριέρας του όχι εν μέσω αερομαχιών αλλά από φθορά και απαξίωση. Η κληρονομιά του ωστόσο παραμένει χαραγμένη στο δόγμα του εναέριου πολέμου και διατηρημένη στη μνήμη κάθε αεροπορικής δύναμης που κάποτε έβλεπε το Tomcat με σεβασμό.

Οι κρυφές πτυχές πίσω από την κατάρρευση του Tomcat

Ενώ οι διεθνείς κυρώσεις και η χρόνια υποχρηματοδότηση υπονόμευσαν σημαντικά τις δυνατότητες της IRIAF, εσωτερικοί παράγοντες έπαιξαν εξίσου καταστροφικό ρόλο στην υπονόμευση της επιχειρησιακής της αποτελεσματικότητας. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν η θεσμική κακοδιαχείριση, οι πολιτικοποιημένοι διορισμοί διοικητών μονάδων και η προτεραιότητα της ιδεολογικής συμμόρφωσης έναντι της στρατιωτικής ικανότητας. Αυτές οι διαρθρωτικές αδυναμίες -που επιδεινώθηκαν από μια κουλτούρα προπαγάνδας και άρνησης- αποδείχθηκαν καταστροφικές κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Rising Lion.

Στο επίκεντρο αυτής της παρακμής ήταν ο Ταξίαρχος Χαμίντ Βαχεντί, αρχηγός της IRIAF από το 2021, ο οποίος αναδείχθηκε στη θέση αυτή όχι για τη στρατηγική του οξυδέρκεια ή την επιχειρησιακή του εμπειρία, αλλά για την αποδεδειγμένη αφοσίωσή του στον ανώτατο ηγέτη Αλί Χαμενεΐ και στον ιδεολογικό μηχανισμό του καθεστώτος. Υπό την ηγεσία του, οι προτεραιότητες εντός της Αεροπορίας μετατοπίστηκαν από την ετοιμότητα και τον εκσυγχρονισμό προς τη θρησκευτική κατήχηση και την πολιτική συμμόρφωση. Δόθηκε υπερβολική έμφαση στην επιβολή ισλαμικών ενδυματολογικών κανόνων στις οικογένειες του προσωπικού, στην προώθηση της επιρροής του κλήρου στη ζωή της βάσης και στη διοργάνωση θρησκευτικών τελετών, συχνά εις βάρος της πτητικής εκπαίδευσης, των λειτουργιών συντήρησης και του σχεδιασμού των αποστολών.

Αυτή η διάβρωση του επαγγελματισμού ήταν εμφανής το πρωί της 13^ης Ιουνίου 2025, όταν η IASF ξεκίνησε το πρώτο κύμα πληγμάτων στο πλαίσιο της Επιχείρησης Rising Lion. Σύμφωνα με διάφορες αναφορές, οι ανώτεροι αξιωματικοί της IRIAF -συμπεριλαμβανομένου του Vahedi- ανταποκρίθηκαν όχι με ενέργειες τακτικού συντονισμού ή σχεδιασμό αντιμετώπισης απειλών, αλλά συγκεντρώθηκαν σε τζαμιά για να συμμετάσχουν σε συλλογική προσευχή. Τα επιχειρησιακά κέντρα διοίκησης παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό ανενεργά, ενώ οι διαδικασίες ανταπόκρισης των αεροσκαφών επιφυλακής είτε καθυστέρησαν είτε αγνοήθηκαν εντελώς.

Μετά τις αεροπορικές επιδρομές, οι οποίες προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές στις υποδομές της IRIAF, συμπεριλαμβανομένης της επιβεβαιωμένης καταστροφής πολλών αεροσκαφών, όπως των F-14A στην 8^η TFB Babaiee, η ηγεσία της IRIAF προσπάθησε να περιορίσει τις εσωτερικές διαφωνίες μέσω μιας συντονισμένης εκστρατείας παραπληροφόρησης. Η Διεύθυνση Ιδεολογικής και Πολιτικής Καθοδήγησης στους κόλπους της IRIAF, μια προέκταση της δομής εσωτερικής ασφάλειας του καθεστώτος, είχε αναλάβει την παραγωγή προπαγανδιστικού περιεχομένου με σκοπό να καθησυχάσει και να παραπλανήσει τόσο το προσωπικό όσο και το ευρύτερο κοινό. Οι προσπάθειες αυτές περιλάμβαναν κατασκευασμένους ισχυρισμούς ότι τα Tomcat της IRIAF είχαν καταρρίψει επιτυχώς ισραηλινά F-35I Adir. Σε ένα ιδιαίτερα κατάφωρο παράδειγμα, αξιωματικοί προπαγάνδας χρησιμοποίησαν υλικό που δημιουργήθηκε από υπολογιστή στην πλατφόρμα DCS (Digital Combat Simulator), για να προσομοιώσουν πλασματικές καταρρίψεις αέρος-αέρος, πλασάροντάς το ως αυθεντικό υλικό μάχης.

Σε αρκετές βάσεις, συμπεριλαμβανομένης της 8^ης TFB, κληρικοί ενσωματωμένοι στον πολιτικο-ιδεολογικό κλάδο της IRIAF, ηγήθηκαν των προσπαθειών για τη διάδοση αυτών των βίντεο και την ενίσχυση της ψευδαίσθησης επιχειρησιακής επιτυχίας. Στο προσωπικό προβάλλονταν ενημερώσεις και μονταρισμένα αποσπάσματα με σκοπό να αποκρύψουν την πραγματικότητα των αεροπορικών επιδρομών. Την ίδια στιγμή δορυφορικές εικόνες που κυκλοφόρησαν από διεθνείς πηγές πληροφοριών και αμυντικούς αναλυτές διέψευδαν σαφώς τους επίσημους ισχυρισμούς, δείχνοντας συντρίμμια σε πολλές βάσεις, μεγάλους κρατήρες και την καταστροφή αεροσκαφών, συμπεριλαμβανομένων των τριών Tomcat στην ΑΒ Babaiee.

Αυτό το περιβάλλον άρνησης και ιδεολογικής διαστρέβλωσης αποθάρρυνε περαιτέρω το ήδη απογοητευμένο προσωπικό της IRIAF, με πολλά στελέχη να γνωρίζουν την πραγματικότητα, αλλά να επιλέγουν να σιωπήσουν υπό τον φόβο των αντιποίνων. Το μακροχρόνιο αποτέλεσμα ήταν μια κενή δομή δυνάμεων που εξωτερικά ήταν έτοιμη για μάχη, αλλά στην πράξη παραλυμένη από την πολιτική, περιορισμένη από τον δογματισμό και ανίκανη να υπερασπιστεί τον εναέριο χώρο του Ιράν τη στιγμή της μεγαλύτερης ανάγκης.

Red Air Tomcat

Κατά τα έτη που προηγήθηκαν της Επιχείρησης Rising Lion, η IRIAF είχε ξεκινήσει σχεδιασμό για την αξιοποίηση των τελευταίων εναπομεινάντων F-14A ως πλατφορμών Red Air, ιδίως για την εκπαίδευση σε DACT (Dissimilar Air Combat Training) προς υποστήριξη των μελλοντικών πιλότων Sukhoi Su-35SE. Η ιδέα αυτή προέκυψε το 2023, όταν η Αεροπορία αντιμετώπισε έλλειψη κατάλληλων αεροσκαφών «aggressor» για εγχώρια εκπαίδευση ενόψει -τότε- της εισαγωγής των «Flanker-E» σε υπηρεσία.

Ιστορικά η 102^η TFS της IRIAF με έδρα τη 10^η TFB Delhamed Brothers, κοντά στο Τσαμπαχάρ, είχε τον πρωταρχικό ρόλο του ρόλου Red Air, χρησιμοποιώντας έναν στόλο από 12 Mirage F.1EQ και πέντε Mirage F.1BQ. Ωστόσο, μόνο τέσσερα από τα πρώτα και δύο από τα επόμενα διατηρούνταν σε κατάσταση πτήσης ανά πάσα στιγμή. Αν και ανώτερα σε ευελιξία από τον στόλο των F-5E/F της IRIAF, τα Mirage F.1 κρίθηκαν ανεπαρκή για την εκπαίδευση των πιλότων που προορίζονταν να χειριστούν το Su-35SE, λόγω των περιορισμών στο ραντάρ, τα ηλεκτρονικά συστήματα και τον «φάκελο» επιδόσεων.

Έτσι, η IRIAF όρισε τα τελευταία έξι αξιόπλοα F-14A της 81^ης TFS πυρήνα μιας νέας εγχώριας δύναμης aggressors. Το σχέδιο αυτό κατέστη βιώσιμο λόγω του γεγονότος ότι αυτά τα Tomcat -παρά την παλαιότητά τους- πρόσφεραν ανώτερες επιδόσεις, ικανότητες αποκάλυψης στόχων μεγάλης εμβέλειας μέσω του AN/AWG-9 και εκτεταμένο ιστορικό ενσωμάτωσης του δόγματος BVR (Beyond Visual Range), αν και με απαρχαιωμένα πυραυλικά συστήματα.

Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2022 η 8^η TFB διέθετε οκτώ αξιόπλοα F-14A, τα «3-6001», «3-6039», «3-6050», «3-6053», «3-6059», «3-6066», «3-6069» και «3-6077». Το «3-6066» αποσύρθηκε από την υπηρεσία τον Ιανουάριο του 2023, αφού έφτασε στο τέλος του μέσου χρόνου μεταξύ των επισκευών του (MTBO), μειώνοντας τον πραγματικό στόλο σε επτά αεροσκάφη. Από αυτά μόνο τέσσερα παρέμεναν πτητικά ικανά στα τέλη του 2024 και ήταν τα «3-6001», «3-6039», «3-6053» και «3-6059».

Δύο επιπλέον F-14A επέστρεψαν στην υπηρεσία έπειτα από γενική επισκευή σε PDM (Programmed Depot Maintenance) από την Iran Aircraft Industries (IACI). Το «3-6006» αποδόθηκε εκ νέου στην 81^η TFS τον Ιούνιο του 2024, ενώ το «3-6067» εξακολουθούσε να υποβάλλεται σε πτήσεις λειτουργικού ελέγχου (FCF) μετά την επισκευή στο Mehrabad τον Νοέμβριο του 2024, με την επαναπαράδοσή του στις αρχές του 2025. Με τα αεροσκάφη αυτά ο συνολικός αριθμός των επιχειρησιακών ή σχεδόν επιχειρησιακών Tomcat ανήλθε σε έξι.

Παρά το μικρό μέγεθος αυτού του εναπομείναντος στόλου, η IRIAF σκόπευε να χρησιμοποιήσει τα F-14A σε αποστολές DACT για την προσομοίωση απειλών υψηλής ταχύτητας, εξοπλισμένων με ραντάρ για την εκπαίδευση και τη συντήρηση επιχειρησιακής επάρκειας των πιλότων Su-35SE. Ωστόσο, το πρόγραμμα aggressors ακυρώθηκε αιφνιδιαστικά μετά την προσωπική επέμβαση για την ακύρωση της συμφωνίας απόκτησης των Su-35SE από τον ανώτατο ηγέτη Αλί Χαμενεΐ που προαναφέρθηκε. Τα «Flanker-E» δεν παραδόθηκαν ποτέ και η χρήση Tomcat ως Aggressors μπήκε κατά συνέπεια στο ράφι.

Από τον Νοέμβριο του 2024 η IRIAF διατηρούσε δύο F-14A σε κατάσταση πλήρους επιχειρησιακής ικανότητας (FMC) στην 8^η TFB σε καθήκοντα επιφυλακής. Αν και απαρχαιωμένα, τα μαχητικά αυτά παρέμεναν τα μέσα επιλογής (με εξαιρετικά αμφίβολο αποτέλεσμα λόγω όπλων) για την αναχαίτιση απειλών όπως μη επανδρωμένων αεροσκαφών κρούσης και πυραύλων κρουζ.

Η προοδευτική απόσυρση του στόλου Tomcat της IRIAF μεταξύ 2019 και 2024 οδήγησε πολλά από τα έμπειρα πληρώματά της σε μετάθεση. Οι πιλότοι απορροφήθηκαν σε άλλες πλατφόρμες, συμπεριλαμβανομένων των PC-7, ως εκπαιδευτές στην 82^η Μοίρα UPT ή σε Μοίρες Τακτικών Μεταφορών με C-130E/H Hercules. Από την άλλη, πολλοί Χειριστές Οπλικών Συστημάτων (ΧΟΣ) μεταπήδησαν σε ρόλους πιλότων UAV ή πλοηγών σε μεγαλύτερες πλατφόρμες, συμπεριλαμβανομένων των τάνκερ Boeing 707-3J9C και Boeing 747-131F, καθώς και των C-130. Είναι ενδιαφέρον ότι, όπως αναφέρεται, κανένας πρώην πιλότος του Tomcat δεν είχε, μέχρι τα τέλη του 2024, προσφερθεί εθελοντικά για μετάπτωση στο Su-35SE, γεγονός που υποδηλώνει μια γενεαλογική και δογματική αποσύνδεση μεταξύ των παλαιών και των μελλοντικών στελεχών της IRIAF.

Παρά τη συμβολική και ιστορική τους σημασία, τα τελευταία επιχειρησιακά F-14A περιορίζονταν όλο και περισσότερο από παρωχημένα συστήματα, έλλειψη ανταλλακτικών και αυξανόμενη κόπωση του αεροσκάφους. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι τα ισραηλινά πλήγματα του Ιουνίου 2025, παρέμεναν τα πιο ικανά αναχαιτιστικά μεγάλης εμβέλειας που διέθετε το Ιράν, αν και περισσότερο χρήσιμα σε εκπαιδευτικούς ρόλους παρά στην αεράμυνα πρώτης γραμμής.