Όπως ανακοίνωσε το Γαλλικό Ναυτικό, η πρώτη φρεγάτα FDI, η Amiral Ronarc’h, έκανε δοκιμές μαζί με το πλοίο υποστήριξης LSS Jacques Stosskopf, ώστε το τελευταίο χρησιμοποιώντας γερανό, να φορτώσει το πολεμικό πλοίο με πυραύλους Aster 30, εν πλω! Για τη σχετική ιδέα έχουμε γράψει και εμείς επανειλημμένα.
Η δοκιμή αυτή, εφόσον καταλήξει να καθιερωθεί ως πρακτική, αποτελεί μια κρίσιμη επίλυση ενός από τα σημαντικότερα προβλήματα των σύγχρονων σκαφών επιφανείας: όπου όταν εξαντλήσουν (ή κοντεύουν να εξαντλήσουν), τα πυραυλικά τους αποθέματα σε μια σύρραξη, πρέπει να επιστρέψουν σε Ναύσταθμο, ώστε εκεί να επαναφορτώσουν. Μιας και η διαδικασία επανεξοπλισμού, ειδικά στα κελιά κατακόρυφης εξαπόλυσης, είναι μια διαδικασία ακριβείας. Έτσι ένα πολεμικό σκάφος σε περίοδο κρίσης, υποχρεώνεται να αποσυρθεί για κάποιο σημαντικό χρονικό διάστημα -έως και πολλές μέρες- μέχρι να βρει ασφαλή Ναύσταθμο/λιμένα, με εκεί απόθεμα πυρομαχικών.
Βέβαια πρέπει να επισημάνουμε πως στις σχετικές φωτό του Γαλλικού Ναυτικού, φαίνεται η ήρεμη θάλασσα, κάτι που επέτρεψε στο τεράστιο LSS Jacques Stosskopf, των 31.000 τόνων εκτοπίσματος, να πλευρίσει την φρεγάτα των 4.500 τόνων και να χρησιμοποιήσει έναν από τους γερανούς του.
Το Stosskopf είναι κι αυτό ολοκαίνουργιο, όπως και η Amiral Ronarc’h, καθώς παραδόθηκε στο τέλος του 2025, ενώ αποτελεί ένα από τα 4 σκάφη ίδιας κλάσης (BFR, όπως λέγονται) που σχεδιάζει να αποκτήσει το Γαλλικό Ναυτικό. Θεωρητικά λοιπόν, μια συνάντηση πολεμικού με ένα πλοίο υποστήριξης, θα μπορεί να αποδώσει σχεδόν πλήρη ανεφοδιασμό του πρώτου, παίρνοντας καύσιμα, πυραύλους, ανταλλακτικά, τρόφιμα κ.ο.κ.
Παρόμοιες δοκιμές επαναφόρτωσης πυραύλων εν πλω κάνει και το Αμερικανικό Ναυτικό όπως έχουμε αναφέρει και παλαιότερα, καθώς και στις δικές τους συνθήκες με αποστολές μηνών σε μεγάλες αποστάσεις, το πρόβλημα ανεφοδιασμού όπλων γιγαντώνεται.
Σε ότι αφορά το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό μια τέτοια λύση, είναι σημαντικό να επιδιωχθεί και να δοκιμαστεί καθώς έχουμε και το… πρόβλημα αλλά και τα “εργαλεία” αντιμετώπισης του. Δηλαδή έχουμε ένα μεγάλο στόλο φρεγατών/πυραυλακάτων, μόνο ένα κύριο Ναύσταθμο, τη Σαλαμίνα, ένα “στενό” χώρο επιχειρήσεων στο Αιγαίο και σαφώς την υπόθεση (έως και βεβαιότητα), πως σε μια ναυτική σύρραξη τα πλοία μας θα κάνουν χρήση μεγάλου όγκου πυρομαχικών, επιδιώκοντας την συντριβή του αντιπάλου.
Οπότε, εδώ, τα σκάφη γενικής υποστήριξης που έχει προμηθευθεί το Πολεμικό Ναυτικό -από δωρεές Λασκαρίδη- εφόσον εφοδιαστούν με νέους γερανούς (μια ναυπηγική εργασία ελάχιστης δυσκολίας), θα μπορεί σε απάνεμους κόλπους, να ανεφοδιάζουν τα πολεμικά μας, χωρίς εξάρτηση από λιμένες. Τι χρειάζεται; Δοκιμές, φαντασία στη χρήση, αλλά και βέβαια σοβαρό απόθεμα πυραύλων που να επαρκούν για επαναφόρτωση των πολεμικών μας. Το τελευταίο όμως είναι άλλο ζήτημα που θέλει κι αυτό λύση και μάλιστα πολύ γρήγορα…
