Καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία παραμένει σε φάση φθοράς, η ρωσική αεροπορική ισχύς δεν μπορεί να αξιολογηθεί με όρους πλήρους επιχειρησιακής δράσης, καθώς δεν καταφέρνει (ούτε επιδιώκει) να πετά πάνω από την Ουκρανία και να επιτυγχάνει εκεί κυριαρχία, αλλά κυρίως δρα σε αποστολές υποστήριξης του μετώπου με μαζική εξαπόλυση κατευθυνόμενων βομβών και αερομεταφερόμενων πυραύλων cruise. Εδώ έχει ενδιαφέρον πως γίνεται αυτό, μέσα από το ισοζύγιο παραγωγής -απωλειών. Έτσι στοιχεία από ανοικτές πηγές επιτρέπουν μια σχετικά καθαρή εικόνα για το 2025, τόσο ως προς τις παραδόσεις μαχητικών όσο και ως προς τις απώλειες.
Έτσι, σύμφωνα με επιβεβαιωμένες αναφορές, εντός του 2025 η Ρωσική Αεροδιαστημική Δύναμη (VKS) και το αεροπορικό σκέλος του Ναυτικού παρέλαβαν:
- 14 Su-35S (7 παρτίδες των 2 αεροσκαφών),
- 14 Su-34 (7 παρτίδες των 2 αεροσκαφών),
- 2 Su-30SM2 (1 παρτίδα).
Οπότε μιλάμε για τουλάχιστον 30 μαχητικά, νέας κατασκευής ή εκτεταμένης ανακατασκευής, που μεταφράζεται σε μέσο ρυθμό περίπου 2,5 αεροσκαφών ανά μήνα. Για το Su-57, δεν υπάρχουν επίσημες ανακοινώσεις παραδόσεων εντός του 2025. Παρ’ όλα αυτά, φωτογραφικά δεδομένα επιβεβαιώνουν την ύπαρξη τουλάχιστον δύο αεροσκαφών νέας κατασκευής, χωρίς να είναι σαφές αν έχουν ενταχθεί πλήρως σε επιχειρησιακές μονάδες.
Επιβεβαιωμένες απώλειες και ρυθμός φθοράς
Με βάση επιβεβαιωμένες απώλειες, η Ρωσία έχει χάσει περίπου 20 έως 25 μαχητικά και βομβαρδιστικά εντός του 2025, δηλαδή 1,7–2,1 αεροσκάφη ανά μήνα. Περίπου 80–85% των απωλειών οφείλεται σε αντιαεροπορικά πυρά και το υπόλοιπο αφορά επιθέσεις ουκρανικών ειδικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων πληγμάτων με drones σε βάσεις ή αεροδρόμια. Να σημειώσουμε εδώ πως η δράση των ρωσικών μαχητικών, που γίνεται συνήθως σε απόσταση από την γραμμή του μετώπου διασφαλίζει τις χαμηλές απώλειες, που θα αυξάνονταν σημαντικά αν αποτολμούσε αποστολές καταστολής αεράμυνας και εναέριας κυριαρχίας πάνω από ουκρανικό έδαφος.
Έτσι η Ρωσία φαίνεται να αντικαθιστά περίπου το 120–150% των επιβεβαιωμένων απωλειών της, γεγονός που οδηγεί σε θετικό ισοζύγιο, έστω και μικρό. Οπότε δεν μιλάμε για ουσιαστική ενίσχυση του αεροπορικού στόλου, αλλά για μια αρκετά καλή διαχείριση της φθοράς. Αν συνυπολογίσουμε πως η χώρα βρίσκεται και σε ένα συνεχιζόμενο εμπάργκο, προφανώς και τα καταφέρνει ικανοποιητικά. Και δεν αποκλείεται, ειδικά σε κρίσιμα ηλεκτρονικά να υποστηρίζεται από την Κίνα.
Έτσι η ρωσική αεροπορία λειτουργεί σε καθεστώς συνεχούς αναπλήρωσης, όπου το πραγματικό όριο διαθεσιμότητας δεν είναι τόσο η κατασκευή αεροσκαφών, όσο η αντοχή των πληρωμάτων, η τεχνική υποστήριξη και η επιβίωση, σε ένα περιβάλλον όπου η αντιαεροπορική απειλή παραμένει ο καθοριστικός παράγοντας απωλειών.
