Τα πυρηνοκίνητα επιθετικά υποβρύχια (SSN), υπολογίζονται στα πιο ισχυρά και ακριβά οπλικά συστήματα του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, όμως η περιορισμένη ποσότητα όπλων που μπορούν να μεταφέρουν –συνήθως 20 έως 26 τορπίλες βαρέος τύπου Mk48– τα αναγκάζει να επιστρέφουν σε ασφαλείς βάσεις, όπως το Γκουάμ ή το Περλ Χάρμπορ, κάθε φορά που εξαντλούν τα πυρομαχικά τους. Σε ένα σενάριο υψηλής έντασης στον δυτικό Ειρηνικό, όπου οι αποστάσεις είναι τεράστιες και ο χρόνος παραμονής στην περιοχή επιχειρήσεων κρίνεται καθοριστικός, η ανάγκη για τόσο μακρινές και χρονοβόρες μετακινήσεις μειώνει σημαντικά την επιχειρησιακή τους αξία και την ικανότητά τους να ασκούν συνεχή πίεση στον αντίπαλο.
Ο Λοχαγός Karl Flynn του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ, στο άρθρο του στο Proceedings του Φεβρουαρίου 2026, προτείνει μία πρακτική και καινοτόμο λύση που αλλάζει αυτό το δεδομένο: τον επανεξοπλισμό των υποβρυχίων εν πλω αλλά και σε κατάδυση, αξιοποιώντας αποκλειστικά τεχνολογίες που ήδη υπάρχουν διαθέσιμες στο οπλοστάσιο. Η πρόταση βασίζεται στο Compact Rapid Attack Weapon (CRAW) –ένα ελαφρύ όπλο (Mk58) που αρχικά αναπτύχθηκε ως τορπίλη κατά εχθρικών τορπιλών, αλλά πλέον χρησιμοποιείται και για επιθετικές αποστολές– σε συνδυασμό με το σύστημα Revolver, το οποίο επιτρέπει τη φόρτωση έως 12 CRAW σε μια μόνο αντίστοιχη θέση των υποβρυχίων κλάσης Virginia.
Με αυτή τη μέθοδο, η συνολική χωρητικότητα όπλων μπορεί να τριπλασιαστεί πρακτικά, προσθέτοντας δεκάδες ελαφριά όπλα δίπλα στα βαριά Mk48, χωρίς να απαιτούνται νέοι τορπιλοσωλήνες, ριζικές τροποποιήσεις στο σκάφος ή δαπανηρές εξελίξεις. Τα τηλεχειριζόμενα υποβρύχια οχήματα (ROV), όπως το CURV-21 ή εμπορικά μοντέλα με μεγαλύτερη ικανότητα ανύψωσης, αναλαμβάνουν τη μεταφορά και τη φόρτωση των CRAW στο υποβρύχιο, ενώ αυτό παραμένει σε βάθος περισκοπίου ή και βαθύτερα. Τα ROV, εξοπλισμένα με κάμερες υψηλής ανάλυσης, φώτα LED και χειριστήρια ακριβείας, λειτουργούν συντονισμένα: το ένα φορτώνει την τορπίλη, το άλλο ανακτά το επόμενο πυρομαχικό από το πλοίο επιφανείας, μειώνοντας δραστικά τον χρόνο ολόκληρης της διαδικασίας.
Ως πλατφόρμες υποστήριξης προτείνονται τα Littoral Combat Ships (LCS) των κλάσεων Independence και Freedom –με ταχύτητα άνω των 40 κόμβων, γερανούς ικανούς να χειριστούν βαριά φορτία και μεγάλους εσωτερικούς χώρους αποθήκευσης– καθώς και τα Expeditionary Fast Transports (EPF) κλάσης Spearhead, που συνδυάζουν υψηλή ταχύτητα, μεγάλη χωρητικότητα φορτίου και δυνατότητα μεταφοράς επιπλέον προσωπικού. Και τα δύο είδη πλοίων είναι διαθέσιμα σε επαρκή αριθμό, μπορούν να λειτουργήσουν ως «κινητές αποθήκες πυρομαχικών» ενώ στην περίπτωση των LCS, ορισμένα δύνανται να χρησιμοποιηθούν ακόμη και ως δολώματα για την προστασία της επιχείρησης.
Τα πλεονεκτήματα είναι προφανή και πολλαπλά: δραστική αύξηση της επιχειρησιακής διαθεσιμότητας και της φονικότητας των SSN, αποφυγή επικίνδυνων και χρονοβόρων μετακινήσεων σε εχθρικές ζώνες, συντομότερος χρόνος επιστροφής στη μάχη και πλήρης αξιοποίηση υπαρχουσών τεχνολογιών χωρίς την ανάγκη για νέα, δαπανηρά προγράμματα. Οι δοκιμές μπορούν να ξεκινήσουν άμεσα –αρχικά σε ελλιμενισμένα υποβρύχια κλάσης Virginia, στη συνέχεια σε κίνηση επιφανείας και τελικά σε πλήρη βύθιση– κάτι που καθιστά την ιδέα ιδιαίτερα εφικτή και γρήγορα υλοποιήσιμη.
Σε έναν ωκεανό όπου η παρατεταμένη και αδιάκοπη παρουσία υποβρυχίων αποτελεί κρίσιμο στοιχείο αποτροπής και υπεροχής, η δυνατότητα επανεξοπλισμού εν πλω με ελαφριά όπλα μπορεί να αλλάξει ριζικά τα επιχειρησιακά δεδομένα. Η πρόταση του Flynn αποδεικνύει ότι η πιο αποτελεσματική καινοτομία δεν χρειάζεται πάντα νέα πλοία ή συστήματα –αρκεί η έξυπνη, δημιουργική και τολμηρή χρήση όσων ήδη διατίθενται.
